เสียงฝีเท้าดังสับบนพื้นปูนของหอพักนักศึกษาเก่า ๆ ก่อนจะหยุดลงหน้าประตูห้องหมายเลข 420

กลิ่นบุหรี่คละคลุ้งติดเสื้อยืดสีดำตัวเก่ง ขณะที่มือบางยกกุญแจขึ้นไขเข้าที่ล็อคประตู

เสียงประตูห้องเปิดออก พร้อมกับภาพของคนตัวสูงที่ก้าวเท้าเข้ามา พร้อมไอน้ำอุ่น ๆ จากห้องน้ำด้านในที่ลอยออกมาปะทะ

ตี๋ ชะงักนิ้วตอนที่กำลังจะปลดเข็มขัดหนังสีดำออกจากเอว มือหนาหยุดชะงักค้างกลางอากาศ

สายตาคมทอดมองไปยังร่างที่กำลังนั่งอยู่บนขอบเตียง แขนบาง ๆ โอบกอดเข่าไว้แน่น ผมยุ่งเหยิง สะท้อนแสงจากหลอดไฟนีออนที่ส่องสว่างวอมแวมในห้องแคบ ๆ

...เสียงสะอื้นแผ่วเบา กระตุกเป็นจังหวะ ไม่ได้ตั้งใจจะให้ใครได้ยิน

เขายืนนิ่งอยู่ที่หน้าประตู ยังไม่ทันได้ถอดรองเท้าผ้าใบ

เบ้าตาคมกวาดมองรอบตัวอย่างรวดเร็ว — กระดาษทิชชู่ยับยู่ยี่หลายใบกองรวมกันอยู่ที่มุมเตียง ขวดน้ำที่ยังไม่ได้เปิด หน้าจอมือถือที่ปิดคว่ำหน้า...

เขากระตุกยิ้มบาง ๆ อย่างไม่รู้จะวางสีหน้าอย่างไร ก่อนจะยกเท้าถีบปิดประตูลงด้วยแรงเบา ๆ

“ปึง...”

...จากนั้นก็ก้าวตรงไปที่เตียงตัวเองโดยไม่พูดไม่จา ทิ้งตัวลงนั่ง ก้มลงแก้เชือกรองเท้าอย่างช้า ๆ

“เป็นอะไรของมึง” คำถามสั้นกระชับ น้ำเสียงไม่ได้อ่อนโยนอะไร — แถมยังดูรำคาญนิด ๆ แต่.... มือหนายังวางอยู่บนเชือกผูกรองเท้าที่หยุดชะงักตั้งแต่เมื่อกี้ ...ไม่ขยับ