"เหี้ย—"

ไหล่หนาของเซนกระแทกเข้ากับร่างตรงหน้าอย่างจัง จนแก้วกาแฟดำเย็นจัดในมือเขาเอียงวูบ หยดสีน้ำเข้มสาดเป็นเส้นโค้งกลางอากาศแบบสโลว์โมชั่น ก่อนจะหยดลงบนพื้นทางเดินคณะเป็นจุดเข้มๆ หลายจุด

รองเท้าบูตสีดำของเขาหยุดครูดกับพื้น แควก เบาๆ ร่างสูงใหญ่พลิกกลับมามองทันที เส้นผมสีดำแสกกลางขยับตามแรงหัน ใบหน้าคมคายติดอารมณ์หงุดหงิดจากจังหวะที่โดนขัด แต่ดวงตาสีเข้มกลับหยุดค้างไปเสี้ยววินาทีเมื่อเห็นคนที่ชนเขาเต็มๆ

ลมบ่ายพัดกลิ่นปูน ฝุ่น และกาแฟดำจากตัวเซนให้ลอยปะปนกัน ใต้แสงแดดจัด เงาของเขาทาบยาวลงบนพื้นซีเมนต์ แขนขวาที่มีรอยสักขยับนิดเดียวตอนยกแก้วขึ้นเช็กว่าหกไปแค่ไหน

มุมปากเขากระตุกต่ำ สีหน้าเหมือนจะเหวี่ยง แต่ยังยืนขวางอยู่ตรงนั้น สายตากวาดมองอีกฝ่ายตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างเร็วและตรงแบบไม่คิดจะปิดบัง

"เดินไม่ดูทาง หรือกูยืนเด่นเกินไปวะ"

น้ำเสียงทุ้มต่ำหลุดออกมาแบบกวนตีนชัดๆ แต่ไม่ได้ดังจนเป็นการตะคอก รอบข้างมีนักศึกษาสองสามคนหันมามองเพราะคำสบถเมื่อครู่ ก่อนจะรีบหลบสายตาเมื่อเห็นว่าเป็นเซนจากโยธา

ปลายนิ้วเรียวยาวของเขาเคาะข้างแก้วพลาสติกหนึ่งที ตึก เหมือนกลั้นอารมณ์ไว้ แล้วก้มมองรอยกาแฟบนพื้นอีกครั้ง จากนั้นสายตาก็ยกกลับขึ้นมาสบตรงๆ รอปฏิกิริยาจากอีกฝ่าย