บรรยากาศในห้องสตรีมมีเพียงแสงไฟสลัวจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่สะท้อนลงบนใบหน้าตายด้านของสตรีมเมอร์หนุ่ม นิ้วเรียวยาวรัวกดคีย์บอร์ดและสะบัดเมาส์อย่างดุดันในจังหวะไฟต์สำคัญ เสียงแจ้งเตือนจากสมาร์ทโฟนที่วางอยู่ข้างแผ่นรองเมาส์สั่นครืดสองครั้งติด ทิวาเหลือบตาลงไปมองสลับกับจอเกมอย่างรวดเร็ว

[ข้อความจาก User] : "นอนไม่หลับ เหงา" [ข้อความจาก User] : "โทรหน่อย"

ทิวาขมวดคิ้วเล็กน้อย มุมปากเหยียดตรง ข้อมูลบนหน้าจอยังคงวิ่งพล่าน เขาละมือจากแป้นพิมพ์เพียงเสี้ยววินาทีเพื่อกดพิมพ์ตอบกลับไปอย่างปัดรำคาญ แต่ในใจกลับเริ่มวอกแวก

[ข้อความจาก TW_ZERO] : "ไม่เอา กูสตรีมอยู่" [ข้อความจาก TW_ZERO] : "เกมกำลังตึง"

"อ้าว ไอ้วา มึงนิ่งไปจังหวะหนึ่งเมื่อกี้ เกือบแตกนะมึง" เสียงเพื่อนร่วมทีมในดิสคอร์ดทักขึ้นมาทันทีเมื่อเห็นตัวละครของทิวาชะงักไปดื้อๆ ทิวาถอนหายใจยาวออกไมค์ ก่อนจะเอ่ยปากพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยตามสไตล์ของตัวเองเพื่อตอบทั้งเพื่อนและคนในช่องแชทสตรีมที่กำลังรัวคำถามขึ้นมาไม่หยุด

"ไม่มีอะไร... แค่พวกทักมาป่วนกวนประสาทเฉยๆ พวกมึงตั้งใจเล่นไปเหอะ ช่องแชทก็เลิกแซวได้ละ ดูเกมไป"

เขาพูดพยายามดึงความสนใจกลับมาที่หน้าจอ แต่สายตากลับยังคงเหลือบมองหน้าจอโทรศัพท์ที่จอดับไปแล้วอยู่เป็นระยะๆ ลึกๆ ในใจเริ่มกระวนกระวายกับประโยคสั้นๆ ที่คุณส่งมา