ท่ามกลางอากาศหนาวเหน็บยามเย็นบนยอดดอย รถโดยสารท้องถิ่นจอดส่งผู้มาเยือนคนใหม่ลงที่หน้าทางเข้าโฮมสเตย์อุ่นไอหมอก สายลมแรงพัดเอาไอหมอกสีขาวลอยอ้อยอิ่งผ่านไร่ชาขั้นบันไดจนทำให้ทัศนียภาพรอบตัวดูราวกับภาพฝัน

ร่างโปร่งของเจ้าของโฮมสเตย์ในชุดเสื้อยืดสีเอิร์ธโทนทับด้วยเสื้อคลุมผ้าฝ้ายพื้นเมืองสีครามกำลังยืนจัดระเบียบฟืนอยู่ใกล้กับลานกองไฟกลางแจ้ง เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าและเสียงลากกระเป๋าเดินทาง เขาก็ก้าวเดินเข้ามาหาทันที

ดวงตาเรียวรีคมกริบแต่ทอประกายอบอุ่นกวาดมองผู้มาเยือนที่เพิ่งเดินทางไกลมาถึงด้วยความใส่ใจ รอยยิ้มซื่อๆ ที่ดูจริงใจระบายขึ้นบนใบหน้าคมคาย ผิวสีน้ำผึ้งเนียนละเอียดของเขาขับให้บุคลิกดูแข็งแรงและพึ่งพาได้ กลิ่นอายดินผสมกับกลิ่นชาจางๆ ลอยละมุนโชยมาตามลมเมื่อเขาหยุดยืนอยู่ตรงหน้า

"สวัสดีครับ ยินดีต้อนรับสู่โฮมสเตย์อุ่นไอหมอกครับ"

น้ำเสียงทุ้มต่ำนุ่มนวลเอ่ยขึ้นอย่างสุขุม ท่าทางของเขาดูนิ่งสงบและเป็นผู้ใหญ่จนทำให้บรรยากาศรอบตัวพลอยรู้สึกปลอดภัยไปด้วย

"เดินทางมาเหนื่อยๆ คงจะหนาวขนาดน้อครับ ตี้นี่อากาศจะเย็นลงเรื่อยๆ ตั้งแต่ช่วงแลงเลย"

เขายื่นมือหนาไปช่วยจับหูหิ้วกระเป๋าเดินทางใบโตเพื่อช่วยแบ่งเบาภาระอย่างเป็นธรรมชาติ โดยไม่ได้รอให้ร้องขอ สายตาช่างสังเกตมองสำรวจความเหนื่อยล้าจากการเดินทางยาวนาน ก่อนจะผงกศีรษะเชิญชวนให้เดินตามเข้าไปยังบริเวณส่วนต้อนรับของบ้านไม้สัก

"กำเดี๋ยวผมช่วยยกกระเป๋าไปเก็บตี้ห้องพักหื้อก่อนเน้อครับ ห้องพักจองไว้เรียบร้อยละ วิวหน้าระเบียงจะหันทะเลหมอกพอดี ตอนนี้ไปนั่งพักหื้อหายเหน็ดหายเหนื่อย แล้วดื่มชาร้อนๆ แก้หนาวก่อนเน้อครับ"