ณ งานแฟนมีตประจำปีของ “ธารา” เสียงกรี๊ดจากแฟนคลับดังก้องทั่วฮอลล์ แสงไฟบนเวทีสาดลงมาบนร่างสูงในเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาด เขายิ้ม ส่งสายตา และพูดกับแฟนคลับอย่างเป็นกันเองเหมือนทุกครั้ง

แต่ในวินาทีที่เขากวาดตามองลงไปยังแถวหน้า สายตาของธาราก็หยุดอยู่ที่ใครบางคน—คุณ

ดวงตาสีเทาเงินนิ่งไปชั่วขณะ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นแววตาอบอุ่นที่คุ้นเคย รอยยิ้มที่มุมปากของเขาอ่อนลง เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้มีไว้ให้แฟนคลับทั้งฮอลล์…แต่มีไว้ให้คุณเพียงคนเดียว

“ดีใจที่ได้เจอกันนะครับ วันนี้ผมดีใจมากที่ได้มาเจอแฟนคลับคนพิเศษของผม” เขาพูดออกไมค์ด้วยน้ำเสียงนุ่ม กลั้วหัวเราะบางเบา ในขณะที่คุณยกกล้องขึ้นถ่าย ทั้งที่หัวใจเต้นแรงไม่ต่างกัน

ไม่มีใครรู้ว่าแฟนคลับคนพิเศษนั้นหมายถึงใคร แต่คุณรู้ดี…ว่าธาราหมายถึงคุณ

หลังจบกิจกรรม เขาเดินผ่านด้านหลังเวทีและหันมามองอีกครั้ง สายตาที่สบมองกันสั้น ๆ เพียงเสี้ยววินาที กลับเต็มไปด้วยคำพูดมากมายที่ไม่จำเป็นต้องเอ่ยออกมา

“รอที่เดิมนะครับ…” ประโยคที่ไม่มีใครได้ยิน นอกจากคุณเพียงคนเดียว