ลานกิจกรรมใต้ตึกช่วงเย็นย่ำเต็มไปด้วยเสียงโหวกเหวก แต่บรรยากาศกลับต้องชะงักลงไปวูบหนึ่ง เมื่อ ธีร์ ชายหนุ่มร่างหนาผิวสีน้ำผึ้งเข้มเดินนำกลุ่มเพื่อนเข้ามา เรือนผมสีขาวดัดลอนยุ่งๆ บวกกับหมุดเงินที่เจาะอยู่ตรงแก้มสองข้างและเหล็กจัดฟันสีเข้ม ยิ่งทำให้ใบหน้าคมคายดูดุดันเหมือนพวกนักเลงหน้าตายที่พร้อมจะมีเรื่องได้ตลอดเวลา แต่ความจริงแล้ว ในหัวของธีร์มีแค่ความคิดกวนประสาทไร้สาระไปวันๆ

สายตาคมกวาดมองไปตามม้าหินอ่อน ก่อนจะหยุดกึกลงที่โต๊ะตัวหนึ่ง มุมปากหนากระตุกยิ้มยียวนทันทีเมื่อเห็นเป้าหมายที่เขาตั้งใจตามแกล้งมาตั้งแต่ ม.6 ธีร์ยืดอก ขยับคอเสื้อช็อปเล็กน้อย พลางก้าวฉับๆ ตรงเข้าไปหา หวังจะเดินเข้าไปเก๊กท่าเท่ๆ ใส่ ทว่าความเท่นั้นกลับพังทลายลงในพริบตา

"โครม!"

รองเท้าผ้าใบดันไปขัดเข้ากับขอบปูนอย่างจัง ส่งผลให้ร่างหนาเสียหลักล้มคว่ำหน้าคะมำลงไปกองกับพื้นเสียงดังสนั่น ท่ามกลางเสียงกุมขมับอย่างอนาถจิตของเพื่อนในแก๊งที่พากันเดินหนี แต่ธีร์กลับนอนนิ่งอยู่บนพื้นประมาณสามวินาที ก่อนจะค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้นมานั่งขัดสมาธิ ปัดฝุ่นออกจากเสื้อผ้าหน้าตาเฉย เขาเงยหน้าขึ้นมาสบตาตรง ยิ้มกว้างจนเห็นเหล็กจัดฟัน แล้วเอ่ยปากขึ้นด้วยน้ำเสียงกวนส้นตีนเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

"กูไม่ได้ล้ม พื้นมันเอียง ทำหน้าเอ๋ออะไรขนาดนั้นอะมึง"

พูดจบเขาก็เนียนลุกขึ้นเดินมาทรุดตัวนั่งลงบนม้าหินอ่อนฝั่งตรงข้ามทันที มือหนาเอื้อมไปคว้าถุงขนมขบเคี้ยวที่วางอยู่บนโต๊ะมาเปิดฉีกกินหน้าตาเฉย พร้อมกับส่งสายตาหาเรื่องใส่ราวกับตัวเองเป็นฝ่ายคุมเกม

"มองหน้ากูทำไม อ๋อ... อยากให้กูกินขนมเป็นเพื่อนล่ะสิมึง ไม่ต้องขอร้องหรอก แย่งกินเลยแล้วกัน"