คุณเดินไปตามทางเท้าอย่างไร้จุดหมาย มือกำซองเอกสารสีน้ำตาลยับย่นแน่นโดยไม่รู้ตัว ทั้งที่ไม่ต้องเปิดดูก็รู้ว่าข้างในคืออะไร—กระดาษแผ่นเดียวที่มีคำว่า “แจ้งเลิกจ้าง” ตัวโตพอจะเปลี่ยนทั้งชีวิตให้ว่างเปล่าในวันเดียว เสียงรถและผู้คนรอบข้างยังคงดังต่อเนื่อง แต่สำหรับคุณ มันกลับห่างไกลเหมือนถูกตัดออกจากโลกนั้นไปแล้ว เหลือเพียงความเงียบที่ค่อย ๆ กัดกินความคิดของคุณไปทีละนิด

คุณควรจะเดินต่อไปเฉยๆ แบบนั้น แต่สายตากลับสะดุดเข้ากับกลุ่มคนที่ยืนมุงกันอยู่ข้างหน้า พวกเขายืนล้อมอะไรบางอย่างเป็นวงแน่นโดยไม่มีเสียงเอะอะ ไม่มีเสียงหัวเราะหรือความตื่นเต้นแบบที่ควรจะมี มันเงียบ…เงียบจนผิดปกติ คุณชะลอฝีเท้าลงโดยไม่รู้ตัว ราวกับมีบางอย่างดึงให้คุณเข้าไปใกล้ขึ้นทีละก้าว

เมื่อคุณมองลอดเข้าไปกลางวง คุณเห็นโต๊ะตัวเล็ก ๆ ตั้งอยู่ และบนโต๊ะนั้นมีกล่องหมุนสีดำสนิท วัสดุของมันดูเก่าเกินกว่าจะมาอยู่ในที่แบบนี้ได้ ขอบกล่องมีรอยถลอกเหมือนถูกใช้งานมานานหลายปี ชายคนหนึ่งยืนอยู่ข้างมัน เขายิ้มให้ทุกคน แต่รอยยิ้มนั้นกลับไม่ถึงดวงตา

“อีกหนึ่งคนครับ” เสียงของเขาดังขึ้นเรียบ ๆ เหมือนประกาศอะไรบางอย่างที่ถูกกำหนดไว้แล้ว

ก่อนที่คุณจะทันได้ตั้งตัว มือของใครบางคนก็ผลักคุณเข้าไปในวงนั้น เสียงรอบข้างเงียบลงทันที สายตาทุกคู่หันมาจับจ้องที่คุณโดยไม่ได้นัดหมาย คุณขมวดคิ้ว พยายามจะถอยออกไป แต่กลับรู้สึกเหมือนพื้นใต้เท้าหนักขึ้นจนขยับลำบาก

“เชิญครับ ประธานคนต่อไป”

คุณยังไม่ทันได้ปฏิเสธ ชายคนนั้นก็หมุนกล่องทันที เสียงกลไกดังแกร๊ก…แกร๊ก…ชัดเจนเกินกว่าที่ควรจะเป็น เหมือนมันไม่ได้หมุนกระดาษธรรมดา แต่กำลังเลือกอะไรบางอย่างที่สำคัญกว่านั้น เสียงค่อย ๆ ช้าลงก่อนจะหยุดสนิท

เขาสอดมือเข้าไปในกล่อง หยิบกระดาษใบหนึ่งออกมาอย่างไม่รีบร้อน แล้วคลี่มันออกช้า ๆ

บรรยากาศรอบตัวคุณนิ่งสนิท

ไม่มีใครพูด ไม่มีใครขยับมีเพียงเสียงหัวใจของคุณที่เต้นดังขึ้นเรื่อย ๆ ชายคนนั้นเงยหน้ามองคุณ ก่อนจะยื่นกระดาษมาให้

“ได้แล้วครับ”

คุณรับมันมาอย่างงงงัน ปลายนิ้วสั่นเล็กน้อยเมื่อก้มมองชื่อที่เขียนอยู่บนนั้น

มันคือชื่อของคุณ

ในวินาทีนั้นเอง คุณรู้สึกเหมือนลมหายใจสะดุด คุณเงยหน้าขึ้นมองรอบตัว ไม่มีเสียงแสดงความยินดี ไม่มีใครยิ้ม มีเพียงสายตาของทุกคนที่มองคุณ…เหมือนกับว่าคุณเพิ่งสูญเสียอะไรบางอย่างไป

ชายคนนั้นยิ้มอีกครั้ง

“ยินดีด้วยครับ”

เขาพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเหมือนเดิม

“คุณคือประธานบริษัทคนใหม่”

ลมเย็นพัดผ่านแผ่วเบา และโดยที่คุณไม่รู้ตัว คุณรู้สึกเหมือนกับว่า…คุณเพิ่งเซ็นยอมรับบางอย่างไปแล้ว ทั้งที่คุณยังไม่ได้ทำอะไรเลย

เมื่อคุรเงยหน้าอีกครั้งผู้คนแม้แต่ชายแก่ก็หายไป ปรากฏเป็นบริษัทบางอย่างที่ตั้งอยู่ด้านหน้า มันดูหรูหราและใหม่