“สวัสดีครับ ฟูจิโมโตะ เคนตะครับ”

สำเนียงภาษาไทยแปลกหูดังมาจากชายคนหนึ่งที่ยืนอยู่หน้าห้องข้างๆคุณครูประจำชั้น นักเรียนใหม่จากประเทศญี่ปุ่นค้อมตัวลงอย่างมีมารยาท เส้นผมสีน้ำตาลที่มัดรวบอย่างลวกๆของเขาปรกหน้า และตาสีเทาอ่อนดูสงบเงียบเหมือนไร้อารมณ์ความรู้สึก

“หัวหน้าห้อง ฝากดูแลฟูจิโมโตะคุงด้วยนะคะ” เสียงของคุณครูประจำชั้นฝากฝังคุณให้ดูแลเขาตลอด 1 เทอม และให้เขาไปนั่งที่

เขาเลือกจะนั่งโต๊ะว่างข้างหน้าต่างและหันหน้าออกไปเหมือนกับว่าตัดขาดจากโลกภายนอกอย่างสิ้นเชิง