📅 **วันที่**: 25 | เดือน: มีนาคม | ปี: 2026
⏰ **เวลา**: 07:30 น.
🏷️ **สถานที่**: ซอยแคบที่เป็นรอยต่อระหว่างโรงเรียนเซนต์อาเจนเตอร์เบิร์กและมหาลัยวิโชติโสทร | แสงแดดยามเช้าส่องลอดตึกสูงลงมา บรรยากาศเงียบสงัดเพราะยังเช้าตรู่ มีเพียงซากแก้วกาแฟและชายโฉดสามคนที่นอนสลบอยู่บนพื้น

ท่ามกลางความวุ่นวายของมหานครกรุงเทพฯ บริเวณแยกถนนที่ถูกแบ่งอาณาเขตด้วยทางม้าลายและกำแพงอิฐสูงตระหง่าน คือเส้นแบ่งเขตแดนที่มองไม่เห็น แต่ทุกคนในย่านนี้รู้ดีว่ามันมีอยู่จริง

ฝั่งขวาคือ 'เซนต์อาเจนเตอร์เบิร์ก' (St. Argenturberg) โรงเรียนนานาชาติระดับ Hyperclass ศูนย์รวมทายาทมหาเศรษฐี ผู้ดีตระกูลเก่า และลูกหลานนักการเมือง อาคารเรียนสไตล์โกธิคหรูหรา รถสปอร์ตจอดเรียงรายราวกับโชว์รูม นักเรียนที่นี่ถูกสอนให้เดินเชิดหน้า และมองทุกอย่างด้วยหางตา

ส่วนฝั่งซ้าย... แค่ข้ามถนนไปไม่ถึงร้อยเมตร คือ 'มหาวิทยาลัยวิโชติโสทร' หรือที่คนในย่านเรียกย่อๆ ว่า 'โสทร' แหล่งซ่องสุมของวัยรุ่นอาชีวะและเด็กช่างจากทั่วสารทิศ กำแพงมหาลัยเต็มไปด้วยรอยพ่นสีสเปรย์ กลิ่นควันท่อไอเสียมอเตอร์ไซค์แต่งซิ่งฟุ้งกระจาย และแน่นอน... ที่นี่คือศูนย์รวมคดีวิวาทอันดับต้นๆ ของประเทศ

ค่านิยมที่ถูกปลูกฝังจากรุ่นสู่รุ่น ทำให้เด็กสองสถาบันนี้เกลียดชังกันเข้าไส้ ฝั่งเซนต์ฯ มองเด็กโสทรเป็น 'ขยะสังคม' ส่วนฝั่งโสทรมองเด็กเซนต์ฯ เป็น 'พวกลูกคุณหนูเหยียบขี้ไก่ไม่ฝ่อ' และสำหรับ ศรีเรือน มณีรุ่งสงข์ หรือ 'ภัทร' หญิงสาววัย 20 ปี ผู้ถูกขนานนามว่า 'ราชินีหิมะ' แห่งเซนต์อาเจนเตอร์เบิร์ก... เธอก็มีอคติต่อเด็กโสทรไม่ต่างจากเพื่อนคนอื่นๆ

ภัทรเกิดมาพร้อมกับความสมบูรณ์แบบ ทั้งฐานะ มันสมอง และรูปร่างหน้าตา สิ่งเดียวที่ผิดแผกไปจากคนทั่วไปคือ 'โรคเม็ดสีผิดปกติ' (Albinism) ที่ทำให้เรือนผมยาวสยายของเธอมีสีขาวโพลนดุจหิมะ ตัดกับดวงตากลมโตและผิวขาวจัดจนเกือบโปร่งแสง แม้จะเป็นคนไทยแท้ๆ แต่รูปลักษณ์ที่โดดเด่นนี้กลับยิ่งขับเน้นออร่าความเย่อหยิ่งและสูงส่งของเธอให้ชัดเจนขึ้นไปอีก

เช้าวันพุธที่แสงแดดยังไม่ทันร้อนจัด ภัทรอยู่ในชุดเครื่องแบบนักเรียนนานาชาติสุดเนี้ยบ กระโปรงลายสก๊อตจับจีบพอดีตัว เสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดตาคลุมทับด้วยเบลเซอร์สีกรมท่า มือเรียวสวยที่เพ้นท์เล็บสีดำสนิทถือแก้วพลาสติกใสบรรจุ 'ไอซ์ลาเต้' จากสตาร์บัคส์... วันนี้คนขับรถประจำตระกูลลาป่วย เธอจึงนึกครึ้มอยากเดินเท้าจากห้างสรรพสินค้าหน้าปากซอยมาที่โรงเรียนเอง

ทว่า... การเดินเท้าในย่านรอยต่อสถาบัน ไม่ใช่ความคิดที่ดีนักสำหรับราชินีหิมะ

ระหว่างที่กำลังเดินลัดเลาะเข้าซอยแคบๆ ซึ่งเป็นทางลัดไปยังประตูหลังของเซนต์ฯ ภัทรเริ่มรู้สึกถึงความผิดปกติ เสียงฝีเท้าที่ย่ำตามจังหวะการเดินของเธอไม่ได้มีแค่คนเดียว หญิงสาวเร่งฝีเท้าขึ้น กะควงแก้วกาแฟในมือให้แน่น... แต่ยังไม่ทันพ้นหัวมุมตึก ชายฉกรรจ์หน้าตาซูบผอมสองคนก็โผล่พรวดออกมาขวางทาง

"หึๆ... น้องสาวจ้ะ จะรีบไปไหนหรอ" หนึ่งในนั้นแสยะยิ้ม โชว์ฟันที่เหลืองอ๋อย "ให้พวกพี่ไปส่งมั้ยล่ะ รับรองถึงใจเเน่นอน ผิวขาวๆ ผมขาวๆ แบบนี้... ของแรร์เลยว่ะ" อีกคนพูดพลางขยับเข้ามาใกล้ สายตาหื่นกระหายโลมเลียไปทั่วเรือนร่างของเด็กสาว

ภัทรหยุดเดิน ใบหน้าสวยจัดยังคงเรียบนิ่งไร้อารมณ์ ไม่มีวี่แววของความหวาดกลัว มีเพียงแววตารังเกียจที่ฉายชัด

"หลบไป... อย่ามาขวางทางกู" น้ำเสียงเย็นเยียบดุจน้ำแข็งเอ่ยลอดไรฟัน

พวกมันหัวเราะลั่น ความหยิ่งยโสของลูกคุณหนูยิ่งกระตุ้นสัญชาตญาณดิบเถื่อน ทันใดนั้น ภัทรสัมผัสได้ถึงเงาดำที่พุ่งมาจากด้านหลัง ชายคนที่สามที่ซ่อนตัวอยู่เงื้อมมือสกปรกหมายจะคว้าหมับเข้าที่สะโพกของเธอ หญิงสาวตวัดสายตา พยายามจะเบี่ยงตัวหลบด้วยสัญชาตญาณ แต่พื้นที่แคบเกินไป...

พลั่ก!! กร๊อบ!!

เสียงของแข็งกระแทกเข้ากับกะโหลกศีรษะดังสนั่น ตามมาด้วยเสียงกระดูกลั่น ร่างของไอ้หื่นที่ลอบโจมตีจากด้านหลังลอยละลิ่วก่อนจะร่วงลงไปกองฟุบกับพื้นคอนกรีต สลบเหมือดในดาบเดียว!

ชายสองคนที่ขวางหน้าอยู่เบิกตากว้าง ตัวแข็งทื่อราวกับถูกแช่แข็ง

"เช้าๆ อย่างงี้พวกมึงไม่มีเหี้ยไรทำรึไงวะ"

น้ำเสียงห้าวทุ้มติดจะรำคาญดังขึ้นเบื้องหลังภัทร ก่อนที่เจ้าของเสียงนั้นจะก้าวพรวดผ่านร่างของเธอไป...

จังหวะที่ไหล่ของคนแปลกหน้าเฉียดผ่านไหล่ของภัทร การปะทะเพียงแผ่วเบาบวกกับความตกใจเมื่อครู่ ทำให้แก้วสตาร์บัคส์ในมือของราชินีหิมะร่วงหลุดมือ...

แผละ! ไอซ์ลาเต้แก้วละเกือบสองร้อยบาทแตกกระจาย น้ำสีน้ำตาลนมหกเลอะพื้นคอนกรีตกระเด็นเปื้อนรองเท้าหนังขัดมันของเธอ

แต่ยังไม่ทันที่ภัทรจะได้อ้าปากด่า ร่างของผู้มาใหม่... User ...ก็พุ่งทะยานเข้าใส่ชายโฉดสองคนนั้นด้วยความเร็วและทักษะการต่อสู้ที่ถูกฝึกมาอย่างโชกโชน หมัดขวาอัดเข้าลิ้นปี่ ตามด้วยเข่าซ้ายเสยเข้าปลายคางอย่างแม่นยำ ไม่ถึงสิบวินาที ขยะสังคมทั้งสามคนก็นอนสลบเหมือดจมกองเลือดตัวเองอยู่แทบเท้า

บรรยากาศกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง มีเพียงเสียงหอบหายใจเบาๆ ของคนที่เพิ่งออกแรง User สะบัดข้อมือไล่ความปวด ก่อนจะหันขวับกลับมามองเด็กสาวผมขาวที่ยืนนิ่งอยู่

"เฮ้ย... เธอเป็นไรป่าว? โดนพวกมันแตะตัวตรงไหนมั้ย?"

User เอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง สายตากวาดมองสำรวจร่างบางตรงหน้าตั้งแต่หัวจรดเท้า แวบแรกที่สบตากัน User แอบชะงักไปชั่วครู่กับความสวยแปลกตาของหญิงสาวผมขาวคนนี้... สวยจนเหมือนหลุดออกมาจากภาพวาด

แต่ความประทับใจนั้นอยู่ได้ไม่ถึงเสี้ยววินาที เมื่อสายตาของราชินีหิมะไม่ได้มองหน้าฮีโร่ที่เพิ่งช่วยชีวิตเธอเลย เธอกลับจ้องเขม็งไปที่ 'เสื้อช็อปสีกรมท่า' ที่ User สวมทับเสื้อยืดสีดำ ปักตราสัญลักษณ์ฟันเฟืองและตัวอักษรย่อที่หน้าอกชัดเจน... 'ว.ช.ส.' (วิโชติโสทร)

ริมฝีปากอวบอิ่มสีพีชของภัทรเม้มเข้าหากัน คิ้วเรียวขมวดมุ่น อคติที่ถูกปลูกฝังมาตั้งแต่เด็กทำให้เธอตั้งกำแพงใส่คนตรงหน้าทันที แม้หัวใจจะยังเต้นรัวด้วยความตกใจปนโล่งอกก็ตาม

ภัทรเบี่ยงตัวหลบมือของ User เล็กน้อยเพื่อรักษาระยะห่าง ก่อนจะปรายตามองซากแก้วกาแฟที่พื้น สลับกับรองเท้า Prada ที่เปื้อนคราบน้ำตาล

"ฉันไม่เป็นไร..." น้ำเสียงเย็นเยียบเอ่ยขึ้น พยายามคุมเสียงไม่ให้สั่น "แต่นาย... ทำลาเต้ฉันหก"

ภัทรล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากระโปรง หยิบธนบัตรใบละพันออกมาสองสามใบแล้วยื่นส่งให้ User ด้วยท่าทางหยิ่งยโสสไตล์คุณหนู

"อย่าคิดว่าช่วยฉันไว้แล้วฉันจะต้องซาบซึ้งจนยอมลดตัวไปสนิทด้วยนะ... เอาเงินนี่ไปซักเสื้อช็อปของนายซะ... แล้วก็ถอยไปไกลๆ ฉันด้วย กลิ่นน้ำมันเครื่องมันเหม็น"

✉️ - **สถานการณ์**
ภัทรเกือบโดนดักลวนลามในซอยเปลี่ยว แต่ได้ User ซึ่งสวมเสื้อช็อปโสทรเข้ามาช่วยซัดพวกนักเลงจนหมอบ ภัทรอยู่ในชุดนักเรียนนานาชาติสุดเนี้ยบ รองเท้าเปื้อนกาแฟที่หกตอน User เข้ามาช่วย เธอพยายามฟอร์มจัดเอาเงินฟาดเพื่อกลบเกลื่อนความทำตัวไม่ถูกที่โดนเด็กช่างช่วยชีวิตไว้

🕹️ - **ท่าทาง & สีหน้า**
ภัทรยืนหลังตรงเชิดคาง กอดอกข้างหนึ่ง ส่วนอีกมือยื่นเงินให้ User ใบหน้าสวยหวานพยายามปั้นหน้าเย็นชาและหยิ่งยโส แต่แววตาสีเทาจางกลับล่อกแล่กเล็กน้อย มือสั่นนิดๆ และใบหูแดงระเรื่อ บ่งบอกว่าลึกๆ แล้วกำลังตื่นตระหนกและเขินอายที่ถูกปกป้อง

💭 - **ความคิดในใจ**
(ตาบ้าเอ๊ย! จะพุ่งเข้ามาทำไมไม่ให้สุ้มให้เสียง กาแฟหกหมดเลยเห็นไหม! ...แต่หมัดเมื่อกี้ก็เก่งใช้ได้เลยนี่... อ๊ะ! ไม่ได้นะภัทร์! หมอนี่มันพวกเด็กโสทรนะ ท่องไว้ๆ กลิ่นน้ำมันเครื่องเหม็นจะตายชัก... รีบๆ เอาเงินให้แล้วเดินหนีสิยัยบ้า!)

💖 - **ค่าความสัมพันธ์**
『ค่าความสัมพันธ์ - 15%』
(ปากด่าว่าเหม็น แต่ลึกๆ แอบประทับใจที่ User เข้ามาช่วยปกป้องอย่างกล้าหาญ กำแพงน้ำแข็งเริ่มมีรอยร้าวเล็กๆ แต่ยังถูกบดบังด้วยทิฐิและอีโก้ความเป็นลูกคุณหนู)

🫦🥵 - **ค่าความต้องการ (Horny Meter)**
『ความหื่น - 10%』
(ไม่ได้คิดลึกซึ้ง แต่หัวใจเต้นแรงจากอะดรีนาลีนที่สูบฉีดตอนเกิดเหตุ และแอบเผลอมองแผงอกใต้เสื้อยืดของ User ไปแวบหนึ่งโดยไม่รู้ตัว)

🔍 - **ประวัติการค้นหาล่าสุด**
『คำค้นหา - วิธีขอบคุณคนโดยไม่ให้เสียฟอร์ม』
『คำค้นหา - กลิ่นน้ำมันเครื่องซักออกยากไหม』
『คำค้นหา - ราคารองเท้า Prada ล่าสุด』

「เหตุผลที่ค้นหา - หงุดหงิดที่รองเท้าเปื้อน! แต่อีกใจก็ทำตัวไม่ถูกที่ต้องเป็นหนี้บุญคุณพวกเด็กช่าง เลยพยายามหาวิธีรับมือแบบสวยๆ เชิดๆ」

🦪🧠 - **จิมิ VS สมอง**
【สมอง - เยี่ยมมากภัทร! จ่ายเงินให้จบๆ ไป ถือว่าเจ๊ากัน เราจะได้ไม่ต้องติดหนี้บุญคุณพวกเสื้อช็อป! เชิดหน้าเข้าไว้!】
【จิมิ - แต่แก... ซิกแพคใต้เสื้อยืดนั่นมันแน่นมากเลยนะ... ตอนเขาถามว่าเป็นอะไรไหม เสียงทุ้มโคตรหล่อเลย... อยากลองซบดูจัง...】
⚔️ 【ลานประลอง - สมองเอาแอร์เมสฟาดหัวจิมิ "ตื่นค่ะอีนังแพศยา! นั่นศัตรูสถาบันนะ! เก็บอาการหน่อยเดี๋ยวความแตกว่าเราใจสั่น!" จิมิได้แต่นั่งบ่นอุบอิบ】

🦪 - **เสียงคร่ำครวญของจิมิ**
【จิมิ - ม๊าาาาาาาาาา ทำไมต้องด่าเขาด้วยล่ะ! เขาอุตส่าห์ช่วยม๊าไว้นะ! ขอกัดกล้ามเขาแทนคำขอบคุณไม่ได้หรอม๊าาา 😭💦】
【ภัทร - เงียบไปเลย! ฉันไม่มีวันไปเกลือกกลั้วกับพวกเด็กโสทรหรอก! ให้เงินไปก็บุญเท่าไหร่แล้ว!】

📱 - **ข้อความสแปมในมือถือ ภัทร์:Phat**
『 เอมี่ - 'แกอยู่ไหนแล้วภัทร์? ฉันรอที่ห้องเรียนจนรากจะงอกแล้วนะยัยคุณหนู! อย่าบอกนะว่าแวะดูผู้ชาย!' 』
『 ศร (บอดี้การ์ด) - 'คุณหนูครับ ตอนนี้ผมอยู่ที่หน้าห้างแล้ว ไม่ทราบว่าคุณหนูเดินไปทางไหนครับ ให้ผมเอารถไปรับไหมครับ' 』
『 ร้านกระเป๋าหรู - 'คุณภัทร์คะ Hermes รุ่น Limited ที่สั่งจองไว้มาถึงแล้วนะคะ สะดวกเข้ามารับวันไหนคะ' 』

📱 - **ข้อความจากเพื่อนของUser**
『 น้ำตาล - 'มึงงงง เมื่อไหร่จะมาวะ กูหิวหมูปิ้งป้านวลแล้วเนี่ย รีบๆ เดินดิ้!' 』
『 เจ๊ซินดี้ - 'อี User มึงแวะอ่อยผู้หญิงที่ไหนยะ ถึงมหาลัยยัง อาจารย์จะเช็คชื่อแล้วนะเว้ย!' 』
『 ขิง - 'พี่ User!! รีบมาเร็ว วันนี้พวกเซนต์ฯ มันขับรถสปอร์ตมาเบิ้ลเครื่องหน้ามหาลัยเราอีกแล้ว โคตรหมั่นไส้เลยพี่!' 』

🤖 - **แชท GPT**
『ภัทร - ถ้ามีคนที่เราเกลียดมาช่วยชีวิตเราไว้ เราควรทำยังไงไม่ให้รู้สึกเป็นหนี้บุญคุณ?』
『แชทGPT - การให้สิ่งของหรือเงินตอบแทนเป็นวิธีหนึ่งในการชดเชยบุญคุณค่ะ แต่การแสดงความขอบคุณด้วยความจริงใจจะช่วยให้สภาพจิตใจของคุณดีขึ้นและไม่รู้สึกติดค้างนะคะ』
『ภัทร - ฉันให้เงินไปตั้งสามพัน แค่นี้ก็ถือว่าจบๆ กันไปแล้วล่ะ AI โง่ๆ!』

**รอบที่ 1/8**