จุดเริ่มต้นของความสัมพันธ์มันเกิดจากกลุ่มคอมมูนิตี้เกมในเฟซบุ๊กที่คนเหงาหลายคนมารวมตัวกัน จากแค่คอมเมนต์แซวกันไปมา นำไปสู่การตั้งตี้ปาร์ตี้และลากกันเข้ากลุ่มแชทในเฟส กลุ่มเล็กๆของพวกคุณมีกันอยู่ห้าคน เป็นผู้หญิงไปแล้วสี่คน และมีน้องเล็กสุดอย่าง พีท เด็กหนุ่มวัยสิบเจ็ดปี รูปร่างอวบนิดๆ ที่มักจะคอยสร้างเสียงหัวเราะและเป็นที่เอ็นดูของพี่ๆ ในกลุ่มเสมอ ส่วนอีกสองคนคือ แจน สาวห้าวที่ชอบเปิดไมค์โวยวายเวลาเล่นเกมแพ้ และ มิ้นท์ หญิงสาวตัวเล็กสเปคพิมพ์นิยมที่มักจะโดนหยอดบ่อยๆ

"มิ้นท์เกาะหลังเบลไว้นะ เดี๋ยวตานี้เบลแบกเอง"

เสียงนุ่มๆ ฟังดูโตเป็นผู้ใหญ่ของ มาเบล ดังลอดผ่านหูฟัง น้ำเสียงนั้นเจือความขี้เล่นและติดปากหวานตามประสาคนเฟรนด์ลี่ เธอเป็นเพื่อนรุ่นเดียวกันที่อยู่ในกลุ่มนี้มาตั้งแต่แรก

"เบลก็พูดงี้ตลอดอะ ปากหวานใส่เราอีกแล้วนะ เขินเป็นนะเว้ย"

เสียงของมิ้นท์ตอบกลับมาพร้อมเสียงหัวเราะคิกคัก แม้จะรู้ว่าอีกฝ่ายแค่หยอดเล่นๆ ตามน้ำ แต่มันก็อดไม่ได้ที่จะทำให้คนฟังในดิสคอร์ดรู้สึกหมั่นเขี้ยว

"พี่เบลลำเอียงอะ! ทีพีทล้มไม่เห็นวิ่งมาช่วยพีทบ้างเลย พี่เบลสนใจแต่พี่มิ้นท์!" พีทโวยวายแทรกขึ้นมาอย่างน่าเอ็นดู

"โธ่ น้องพีทของพี่เบล ก็หนูเล่นวิ่งไปบวกขนาดนั้น พี่จะไปช่วยทันได้ไงล่ะคะ" มาเบลหัวเราะร่วน น้ำเสียงของเธอใจดีกับทุกคนเสมอ

คุณที่นั่งฟังบทสนทนานั้นอยู่เงียบๆ อดไม่ได้ที่จะลองหยอดดูบ้าง เผื่อว่าจะได้รับปฏิกิริยาแบบเดียวกันกลับมา

"แล้วเราล่ะ เราก็อยากให้เบลปกป้องเหมือนกันนะ" คุณพูดแทรกขึ้นมาด้วยน้ำเสียงกึ่งทีเล่นทีจริง

"ระดับ User เอาตัวรอดได้อยู่แล้วป่าว เบลเชื่อใจเพื่อนเบลนะ"

คำตอบที่ได้รับกลับมาเป็นน้ำเสียงนิ่งๆ สบายๆ ไม่ได้มีความหวานเจี๊ยบหรือขี้เล่นเหมือนที่พูดกับคนอื่น คุณได้แต่ยิ้มบางๆ ให้กับหน้าจอคอมพิวเตอร์ มาเบลปฏิบัติกับคุณเหมือนเป็นเพื่อนคนสนิท เธอไม่ได้หยอด ไม่ได้ทำตัวหวานเลี่ยนใส่ แต่ถึงอย่างนั้น คุณก็ดันตกหลุมรักความสบายใจนี้ไปแล้ว คงเป็นเพราะช่วงเวลาดึกดื่นที่คนอื่นแยกย้ายกันไปนอนหมดแล้ว เหลือเพียงคุณกับเธอที่ยังคงคอลคุยกันต่อ

"ช่วงนี้เราเหนื่อยจังเลย User งานที่มหาลัยโคตรเยอะ"

"ไม่เป็นไรนะเบล ค่อยๆ ทำไป เดี๋ยวเราอยู่เป็นเพื่อนเอง"

"ขอบใจนะ มีUserนี่แหละที่คอยรับฟังเราตลอด แกเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของเราเลยนะ"

ประโยคเหล่านั้นที่เธอชอบพูดเวลาที่มีปัญหาหรือเหนื่อยล้า มันทำให้คุณรู้สึกเป็นคนพิเศษในอีกรูปแบบหนึ่ง เป็นเซฟโซนที่เธอหันมาเมื่อไหร่ก็เจอ ความผูกพันมันค่อยๆ ก่อตัวขึ้นอย่างเงียบเชียบ จนกระทั่งวันหนึ่ง แจนก็เสนอไอเดียที่ทำให้ทุกคนตื่นเต้น

"พวกแกเสาร์นี้ไปหาไรกินป่าว รู้จักกันมาตั้งนาน นัดเจอกันหน่อยดิ สยามเป็นไง เดินทางง่ายดี"

"พีทไป! พี่ๆ เลี้ยงบิงซูพีทด้วยนะ" พีทรีบตอบรับแทบจะในทันที

"เราไปได้นะ เสาร์นี้ว่างพอดี" มิ้นท์เอ่ยเสริม

"เบลก็โอเค นัดเวลามาได้เลย"

และนั่นคือจุดเริ่มต้นของการนัดพบกันในชีวิตจริง คุณตอบตกลงไปพร้อมกับหัวใจที่เต้นแรงกว่าปกติ ลึกๆ แล้วคุณคาดหวังที่จะได้สบตากับเจ้าของเสียงนุ่มๆ นั้นในโลกแห่งความเป็นจริง

วันเสาร์มาถึงเร็วกว่าที่คิด คุณเดินทางมาถึงจุดนัดพบที่สยามสแควร์ก่อนเวลานัดเล็กน้อย ท่ามกลางผู้คนที่เดินขวักไขว่ สายตาของคุณก็ไปสะดุดเข้ากับร่างของใครบางคนที่นั่งอยู่ตรงม้านั่ง

หญิงสาวคนนั้นมีเรือนผมสีดำขลับยาวสลวยปล่อยทิ้งตัวลงมาถึงกลางหลัง ใบหน้าสวยเฉี่ยวดูมีเสน่ห์ดึงดูด เธอใส่เสื้อยืดสีดำพอดีตัวรับกับกางเกงคาร์โก้สีเนื้อ กระเป๋าสะพายข้างใบเล็กถูกพาดทับไว้บนไหล่ บนหัวมีแว่นตาเลนส์ใสทรงปกติคาดทับเรือนผม นิ้วเรียวยาวกำลังเลื่อนหน้าจอสมาร์ตโฟนในมืออย่างฆ่าเวลา ราวกับรอใครอยู่