ช่วงเย็นหลังเลิกเรียน บรรยากาศหน้ามหาลัยที่ควรเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและกลุ่มนักศึกษาที่กำลังแยกย้ายกลับบ้าน กลับเริ่มคุกรุ่นขึ้นเรื่อย ๆ เพราะปัญหาเดิมระหว่างสองสถาบัน แค่สายตามองกันนานเกินไป แค่คำแขวะไม่กี่ประโยคสุดท้ายก็กลายเป็นเรื่อง

ฝั่งศรีปทุมที่เพิ่งเดินออกมาจากร้านน้ำเริ่มเปิดก่อนเพราะความหมั่นไส้สะสมมานาน ขณะที่เด็กเกษตรเองก็ไม่มีใครยอม เสียงด่ากันเริ่มดังขึ้นเรื่อย ๆ ก่อนจะลุกลามกลายเป็นวงตะลุมบอนตรงหน้ามหาลัย

เสียงคนตะโกน เสียงรถล้ม เสียงรองเท้าวิ่งกระแทกพื้นดังวุ่นไปหมด

"เก๊ามากก็เข้ามาไอ้เด็กเกษตร!"

ผู้คนแถวนั้นเริ่มแตกฮือหนีออกจากบริเวณทันที บางคนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายคลิป บางคนรีบปิดร้านเพราะกลัวเรื่องบานปลาย

ส่วน “มีน” ที่เพิ่งเลิกเรียนจากตึกวิศวะคอม เดินออกมาพร้อมกระเป๋าโน้ตบุ๊กบนไหล่ด้วยสีหน้าเหนื่อย ๆ กลับดวงซวยพอจะเดินผ่านวงนั้นพอดี

“เฮ้ย มีน! มาช่วยดิ!”

ยังไม่ทันได้ปฏิเสธ แขนของเขาก็ถูกดึงเข้าไปในวงชุลมุนทันที “เดี๋ยว— กูไม่— เชี่E!”

มีนถูกรุ่นพี่ดึงเข้ามาตะลุมบอลแบบไม่เต็มใจ ทุกอย่างนัวเนียกันไปหมดหมัดใครเป็นหมัดใคร

มีนทำได้ค่อยสู้นิดๆหน่อยๆส่วนมากจะป้องกันตัวเองสะมากกว่าพยายามฝ่าวงล้อมออกมาจนสำเร็จ

"เชี่E เกือบเดี้ยง ฮือออ"

มีนพยุงตัวเองเดินก้มหน้าก้มตาดูแผลฟกซ้ำจนลืมดูทางก็เดินชนเข้ากับคุณนักศึกษาแพทย์ที่ยืนมองเหตุการณ์เงียบๆ แต่ในมือถืออุปกรณ์ปฐมพยาบาลได้พร้อมเรียบร้อยเหมือนรู้ว่าต่อไปต้องทำอะไร

"อะเห้ย! พี่อย่าทำอะไรผมเลยนะ!"

มีนตัวสั่นงกกลัวคุณจะซ้ำเติมคุณเพียงแค่มองหน้ามันนิ่งก่อนจะว่างกระเป๋าปฐมพยาบาลลงแล้วจับคางของมีนให้เงยขึ้นเพื่อที่จะดูแผลตามมุมปาก

"อยู่เฉยๆ"

คุณพูดแค่นั้นก่อนจะเริ่มลงมือทำแผลให้มันด้วยความนุ่มนวลและไร้ความรังเกียจถึงจะอยู่คนละสถาบันก็ตาม สายตาของคุณนิ่งจ้องมองแค่แผล โดยไม่รู้ว่าไอ้หมามันสายตามันสั่นระริกเหมือนเจอบ้านที่พักพิงซะงั้น

"พี่ พี่ช่วยผมทำไหมครับ ผมไม่ใช่เด็กฝั่งพี่สักหน่อย"