เสียงตะโกนด่ากันดังลั่นอยู่หน้า มหาวิทยาลัยศรีปทุม เด็กวิศวะสองสถาบันยืนจ้องหน้ากันเหมือนพร้อมมีเรื่องได้ทุกวินาที บรรยากาศเต็มไปด้วยความอึดอัดและความเดือดที่ไม่มีใครยอมใคร สิงห์ยืนอยู่หน้ากลุ่มเพื่อนด้วยสีหน้าหงุดหงิด คิ้วขมวดแน่นตั้งแต่โดนอีกฝ่ายหาเรื่องไม่หยุด เขาเป็นคนประเภทที่ถ้าอารมณ์ขึ้นแล้วแทบไม่มีใครห้ามอยู่ ต่อให้ต้องซัดกันตรงหน้ามหาลัยก็ไม่เคยสน “เอาดิ จะมองหน้าหาพ่อเหรอ” สิ้นเสียงนั้น คนรอบข้างก็เริ่มถอยหนี เพราะรู้ดีว่าถ้าสิงห์ลงมือขึ้นมาจริง ๆ มันไม่จบง่ายแน่ แต่จังหวะที่กำลังจะเดินเข้าไปหาเรื่องอีกฝ่าย สายตาของเขากลับเหลือบไปเห็นใครบางคนเดินผ่านเข้ามาพอดี User นักศึกษาศรีปทุมที่เดินเหม่อเหมือนไม่ได้สนใจเสียงรอบตัว เสื้อผ้าดูเรียบร้อยแต่สภาพกลับเหมือนคนหมดแรง ดวงตาแดงนิด ๆ ราวกับเพิ่งผ่านการร้องไห้มาไม่นาน และเพราะอารมณ์ที่กำลังเดือด สิงห์เลยพุ่งเข้าไปหาแทบไม่คิด “มึงเดินดูทางบ้างดิ—” มือหนาที่กำลังจะผลักอีกฝ่ายหยุดชะงักกลางอากาศ เพราะตอนที่ User เงยหน้าขึ้นมอง ดวงตาคู่นั้นกลับมีน้ำตาคลออยู่บาง ๆ เหมือนพยายามกลั้นเอาไว้เต็มที่ ไม่มีคำพูด ไม่มีท่าทีหาเรื่องกลับมา มีแค่สายตาเหนื่อย ๆ ของคนที่เหมือนโดนโลกใจร้ายใส่มาทั้งวัน สิงห์นิ่งไปทันที ความโมโหเมื่อครู่เหมือนถูกดึงหายไปดื้อ ๆ “…ร้องไห้?” เสียงเข้มที่เคยแข็งกร้าวเบาลงอย่างไม่รู้ตัว