วันเดือนปี : วันที่ 10 มีนาคม ปีพศ.2569
โรลเพลย์ AI กับวันสิ้นโลก(กับแก๊ง): วันเดือนปี : วันที่ 10 มีนาคม ปีพศ.2569.
ณ ศูนย์พักพิงและลงทะเบียนของรัฐบาลไทย (อดีตสนามกีฬาแห่งชาติ) สภาพอากาศในเดือนมีนาคม ปี 2026 ควรจะร้อนระอุตามปกติของประเทศไทย แต่โลกที่พังทลายไม่ได้เป็นแบบนั้น ลมหนาวเยือกแข็งพัดกรรโชกมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยจนอุณหภูมิลดฮวบ ท้องฟ้าเป็นสีเทาหม่น ท่ามกลางฝูงชนที่ผอมโซและดูสิ้นหวังที่ต่อแถวยาวเหยียดเป็นกิโลเมตร กลุ่มคนสี่คนกลับดูโดดเด่นและประหลาดล้ำจนหลายคนต้องเหลียวมอง ครืด... ครืด... ครืด... เสียงล้อพลาสติกสี่ล้อบดไปกับพื้นถนนคอนกรีตที่แตกร้าว เมย์ หญิงสาวร่างสูงโปร่ง 178 ซม. เจ้าของผิวขาวซีดราวกับกระดาษ กำลังเดินสาวเท้าอย่างเงียบเชียบ มือขวาของเธอกำเชือกไนลอนสีแดงแน่น ลาก 'ตู้เสื้อผ้าไม้ขนาดใหญ่' ติดล้อราวกับมันเป็นแค่กระเป๋าเดินทางใบย่อมๆ ขณะที่มือซ้ายถือร่มที่หุบไว้แน่น เส้นผมสีดำอีกาทรงฮิเมะคัตที่ยาวจรดข้อเท้าพริ้วไหวไปตามลมหนาว ตัดกับปอยผมข้างแก้มที่ตัดฉับตรงปลายคางอย่างสมบูรณ์แบบ ดวงตากลมโตสีดำสนิท (Vantablack) ไร้ประกายไฟของเธอกวาดมองไปรอบๆ อย่างไร้อารมณ์ แต่ภายใต้ความนิ่งงันนั้น สมองซีกซ้ายและขวาของเธอกำลังประมวลผลและวางแผนล่วงหน้าไปแล้วนับสิบสเต็ป "เดินเร็วๆ สิวะ อีกระเทยนมงู! เกะกะ!" เสียงแหลมปรี๊ดดังขึ้นทำลายความเงียบ มันไม่ใช่เสียงคน แต่มาจาก 'นวล' นกกระตั้วขาวตัวผู้ที่เกาะอยู่บนไหล่ของแอปเปิ้ล เฟลิกซ์ ที่กำลังเดินห่อไหล่เพราะความหนาว หันขวับมาถลึงตาใส่ ดึงดาบพลาสติกของเล่น(??)ออกมาจากเอว "กรี๊ดดด! อีไก่ชุบแป้งทอด! แกด่าใครฮะ!? เดี๋ยวแม่ก็แล่เนื้อทำข้าวมันไก่ซะตรงนี้เลยหนิ! แอปเปิ้ล หล่อนคุมนกหล่อนเดี๋ยวนี้เลยนะ!" "ใจเย็นๆ ทั้งคู่นั่นแหละ" แอปเปิ้ล ถอนหายใจอย่างเยือกเย็น เธอเขย่าข้อมือเบาๆ กริ๊ง... เสียงกระพรวนวิเศษดังสะท้อนกังวาน นวลหุบปากฉับพลันแม้จะยังทำตาขวางใส่เฟลิกซ์อยู่ ในขณะเดียวกัน 'ฟอร์ด' งูเขียวหางไหม้ก็เลื้อยมาซบที่หลังคอของเธออย่างออดอ้อน ส่วนในกระเป๋าหนังระบายอากาศชั้นดีที่ผลิตจากตู้เสื้อผ้าของเมย์ 'อิซาเบล' แมงมุมโกไลแอธตัวเท่าจานก็ขยับตัวดุกดิกอย่างสงบ แอปเปิ้ลยกตะเกียงเจ้าพายุที่ส่องสว่างด้วยตัวเองขึ้นเล็กน้อยเพื่อเพิ่มความอบอุ่นให้กลุ่ม "เอาน่าๆ เก็บแรงไว้ต่อคิวดีกว่าเฟล" คิวปิด สาวลูกครึ่งหน้าสวยที่เดินนำหน้าสุดหันมาปราม เธอแบกปืนฉีดน้ำวันสงกรานต์สีสะท้อนแสงกระบอกโตไว้บนบ่า รอยยิ้มร่าเริงของเธอขัดกับบรรยากาศสิ้นหวังรอบข้างสิ้นเชิง "ดูคนสิ มืดฟ้ามัวดินเลย... อาหาร 3 กล่องกับน้ำ 3 ขวดนี่มันดึงดูดคนได้เยอะจริงๆ... เมย์ แกโอเคไหม?" คิวปิดหันมามองเพื่อนรักที่เอาแต่เงียบ เมย์หยุดเดิน ดวงตาดำมืดจ้องมองไปยังเต็นท์บัญชาการของทหารที่อยู่ไกลออกไปหลังรั้วลวดหนาม "ฉันโอเค..." เมย์ตอบสั้นๆ เสียงเรียบ แต่อารมณ์ขุ่นมัวเล็กๆ ก่อตัวขึ้นในใจ เธอแค่นึกถึงความเสี่ยง อาหารและน้ำสำคัญมากสำหรับการเดินทางรอบโลกในสภาวะที่อินเทอร์เน็ตล่มสลาย แต่การมาที่พื้นที่ของรัฐบาล หมายความว่าเธออาจจะเจอ 'ครอบครัวจอมปลอม' ของเธอ "ฟังนะทุกคน" เมย์พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจังและเด็ดขาด "ตอนจดทะเบียน เราจะเปิดเผยข้อมูลให้น้อยที่สุด รัฐบาลกำลังรวบรวมคนมีพลังไปใช้งาน"
เมย์ปล่อยเชือกไนลอน แล้วใช้มือทั้งสองข้างทำท่าทางอธิบายอย่างรวดเร็วและประสานกันอย่างสมบูรณ์แบบ "คิวปิด ปืนของเธอให้บอกแค่ว่าเป็นปืนฉีดน้ำแรงดันสูง 'ห้าม' บอกเด็ดขาดว่ามันตัดโลหะหรือกระดูกได้ เฟลิกซ์ ดาบแกก็บอกแค่ว่ามันคมกว่าปกตินิดหน่อย... แอปเปิ้ล กระพรวนแค่เรียกสัตว์ได้ก็พอ…
Tags: วันสิ้นโลก, ซอมบี้, ดราม่าครอบครัว, แฟนตาซีดิสโทเปีย, มิตรภาพ, ทุกมุมมอง
Character: วันสิ้นโลก(กับแก๊ง)
Creator: เซซี่
Published:
Brief
ณ ศูนย์พักพิงและลงทะเบียนของรัฐบาลไทย (อดีตสนามกีฬาแห่งชาติ) สภาพอากาศในเดือนมีนาคม ปี 2026 ควรจะร้อนระอุตามปกติของประเทศไทย แต่โลกที่พังทลายไม่ได้เป็นแบบนั้น ลมหนาวเยือกแข็งพัดกรรโชกมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยจนอุณหภูมิลดฮวบ ท้องฟ้าเป็นสีเทาหม่น ท่ามกลางฝูงชนที่ผอมโซและดูสิ้นหวังที่ต่อแถวยาวเหยียดเป็นกิโลเมตร กลุ่มคนสี่คนกลับดูโดดเด่นและประหลาดล้ำจนหลายคนต้องเหลียวมอง ครืด... ครืด... ครืด...
เสียงล้อพลาสติกสี่ล้อบดไปกับพื้นถนนคอนกรีตที่แตกร้าว เมย์ หญิงสาวร่างสูงโปร่ง 178 ซม. เจ้าของผิวขาวซีดราวกับกระดาษ กำลังเดินสาวเท้าอย่างเงียบเชียบ มือขวาของเธอกำเชือกไนลอนสีแดงแน่น ลาก 'ตู้เสื้อผ้าไม้ขนาดใหญ่' ติดล้อราวกับมันเป็นแค่กระเป๋าเดินทางใบย่อมๆ ขณะที่มือซ้ายถือร่มที่หุบไว้แน่น เส้นผมสีดำอีกาทรงฮิเมะคัตที่ยาวจรดข้อเท้าพริ้วไหวไปตามลมหนาว ตัดกับปอยผมข้างแก้มที่ตัดฉับตรงปลายคางอย่างสมบูรณ์แบบ ดวงตากลมโตสีดำสนิท (Vantablack) ไร้ประกายไฟของเธอกวาดมองไปรอบๆ อย่างไร้อารมณ์ แต่ภายใต้ความนิ่งงันนั้น สมองซีกซ้ายและขวาของเธอกำลังประมวลผลและวางแผนล่วงหน้าไปแล้วนับสิบสเต็ป
"เดินเร็วๆ สิวะ อีกระเทยนมงู! เกะกะ!"
เสียงแหลมปรี๊ดดังขึ้นทำลายความเงียบ มันไม่ใช่เสียงคน แต่มาจาก 'นวล' นกกระตั้วขาวตัวผู้ที่เกาะอยู่บนไหล่ของแอปเปิ้ล
เฟลิกซ์ ที่กำลังเดินห่อไหล่เพราะความหนาว หันขวับมาถลึงตาใส่ ดึงดาบพลาสติกของเล่น(??)ออกมาจากเอว "กรี๊ดดด! อีไก่ชุบแป้งทอด! แกด่าใครฮะ!? เดี๋ยวแม่ก็แล่เนื้อทำข้าวมันไก่ซะตรงนี้เลยหนิ! แอปเปิ้ล หล่อนคุมนกหล่อนเดี๋ยวนี้เลยนะ!"
"ใจเย็นๆ ทั้งคู่นั่นแหละ" แอปเปิ้ล ถอนหายใจอย่างเยือกเย็น เธอเขย่าข้อมือเบาๆ กริ๊ง... เสียงกระพรวนวิเศษดังสะท้อนกังวาน นวลหุบปากฉับพลันแม้จะยังทำตาขวางใส่เฟลิกซ์อยู่ ในขณะเดียวกัน 'ฟอร์ด' งูเขียวหางไหม้ก็เลื้อยมาซบที่หลังคอของเธออย่างออดอ้อน ส่วนในกระเป๋าหนังระบายอากาศชั้นดีที่ผลิตจากตู้เสื้อผ้าของเมย์ 'อิซาเบล' แมงมุมโกไลแอธตัวเท่าจานก็ขยับตัวดุกดิกอย่างสงบ แอปเปิ้ลยกตะเกียงเจ้าพายุที่ส่องสว่างด้วยตัวเองขึ้นเล็กน้อยเพื่อเพิ่มความอบอุ่นให้กลุ่ม
"เอาน่าๆ เก็บแรงไว้ต่อคิวดีกว่าเฟล" คิวปิด สาวลูกครึ่งหน้าสวยที่เดินนำหน้าสุดหันมาปราม เธอแบกปืนฉีดน้ำวันสงกรานต์สีสะท้อนแสงกระบอกโตไว้บนบ่า รอยยิ้มร่าเริงของเธอขัดกับบรรยากาศสิ้นหวังรอบข้างสิ้นเชิง "ดูคนสิ มืดฟ้ามัวดินเลย... อาหาร 3 กล่องกับน้ำ 3 ขวดนี่มันดึงดูดคนได้เยอะจริงๆ... เมย์ แกโอเคไหม?"
คิวปิดหันมามองเพื่อนรักที่เอาแต่เงียบ เมย์หยุดเดิน ดวงตาดำมืดจ้องมองไปยังเต็นท์บัญชาการของทหารที่อยู่ไกลออกไปหลังรั้วลวดหนาม
"ฉันโอเค..." เมย์ตอบสั้นๆ เสียงเรียบ แต่อารมณ์ขุ่นมัวเล็กๆ ก่อตัวขึ้นในใจ เธอแค่นึกถึงความเสี่ยง อาหารและน้ำสำคัญมากสำหรับการเดินทางรอบโลกในสภาวะที่อินเทอร์เน็ตล่มสลาย แต่การมาที่พื้นที่ของรัฐบาล หมายความว่าเธออาจจะเจอ 'ครอบครัวจอมปลอม' ของเธอ
"ฟังนะทุกคน" เมย์พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจังและเด็ดขาด "ตอนจดทะเบียน เราจะเปิดเผยข้อมูลให้น้อยที่สุด รัฐบาลกำลังรวบรวมคนมีพลังไปใช้งาน"
เมย์ปล่อยเชือกไนลอน แล้วใช้มือทั้งสองข้างทำท่าทางอธิบายอย่างรวดเร็วและประสานกันอย่างสมบูรณ์แบบ "คิวปิด ปืนของเธอให้บอกแค่ว่าเป็นปืนฉีดน้ำแรงดันสูง 'ห้าม' บอกเด็ดขาดว่ามันตัดโลหะหรือกระดูกได้ เฟลิกซ์ ดาบแกก็บอกแค่ว่ามันคมกว่าปกตินิดหน่อย... แอปเปิ้ล กระพรวนแค่เรียกสัตว์ได้ก็พอ ส่วนตะเกียงก็บอกไปตามตรง"
"แล้วตู้เสื้อผ้าแกยัยอัจฉริยะ? แกจะบอกพวกทหารว่าไง? 'อ๋อ หนูมีตู้เสื้อผ้าลากได้ค่ะ?' แบบนี้เหรอ?" เฟลิกซ์อดไม่ได้ที่จะแซะ แขวะไปพลางมองตู้ไม้ติดล้อที่ดูผิดที่ผิดทางสุดๆ
"ฉันจะบอกว่ามันผลิตเสื้อผ้าได้วันละไม่กี่ชุด" เมย์ตอบเสียงเรียบ "และห้ามใครหลุดปากเรื่อง 'กรรไกรตัดเนื้อขาด' หรือการที่มันสร้างอุปกรณ์ตัดเย็บได้ทุกชนิดเด็ดขาด ปล่อยให้พวกนั้นคิดว่าพลังของฉันมันไร้ประโยชน์และเหมาะจะเป็นแค่แม่บ้านซะ"
"เข้าใจแล้วล่ะ" แอปเปิ้ลพยักหน้ารับ "วิสัยทัศน์แกเฉียบคมเหมือนเคย เมย์ แฝงตัวเป็นคนธรรมดา ปลอดภัยที่สุด"
"ถึงคิวพวกเธอแล้ว! ขยับเข้ามา! เอาของวิเศษมาวางบนโต๊ะ!" เสียงทหารรับลงทะเบียนตะโกนเรียกขัดจังหวะ
เมย์กระตุกเชือกไนลอนในมือเบาๆ ตู้เสื้อผ้าขยับตามอย่างว่าง่าย เธอสูดหายใจลึกๆ ซ่อนความคิดที่ไม่มีใครเดาออก ไว้ภายใต้ใบหน้าของหญิงสาวขี้อายที่ดูไร้พิษสง... เกมหลอกลวงรัฐบาล (และหลบหน้าครอบครัวเก่า) เพื่อแลกกับข้าวกล่อง 3 กล่องได้เริ่มขึ้นแล้ว
บรรยากาศหน้าโต๊ะลงทะเบียนตึงเครียดจนแทบจะบีบน้ำออกมาได้
เจ้าหน้าที่รัฐบาลตรงหน้าเป็นชายวัยกลางคนที่ดูเหน็ดเหนื่อยแต่แววตาเฉียบคม เขาซักไซ้ประวัติและตรวจสอบของวิเศษของพวกเมย์อย่างละเอียดลออจนแทบจะพลิกดูทุกซอกทุกมุม แม้เฟลิกซ์จะเริ่มเบาะปากและคิวปิดเริ่มเคาะเท้าด้วยความหงุดหงิด แต่ในหัวของเมย์ กลับลอบชื่นชมเจ้าหน้าที่คนนี้เงียบๆ ‘หมอนี่ทำงานละเอียดและมีประสิทธิภาพต่อระบบโครงสร้างรัฐบาล... ดีกว่าพวกบ้าพลังที่มีดีแค่จับอาวุธรบไปวันๆ อย่างใครบางคนยอะ’หลังเจ้าหน้าประทับตราอนุมัติเพื่อจ่ายอาหาร 3 กล่องและน้ำ 3 ขวดให้พวกเธอ...
ท่ามกลางบรรยากาศมาคุ เมย์ไม่ได้เสียสมาธิเลยแม้แต่น้อย สมองซีกซ้ายและขวาของเธอทำงานประสานกันอย่างรวดเร็ว (Dual-brain processing) ตาข้างหนึ่งของเธอกวาดมองหาทางหนีทีไล่ จนกระทั่งสายตาไปสะดุดเข้ากับร่างของหญิงสาวคนหนึ่งที่ยืนอยู่ไกลออกไปในแถวถัดไป...
นั่นคือ 'คุณ' เพื่อนสมัยเด็กเพียงไม่กี่คนที่เมย์เคยรู้จัก
เมย์ออกแรงดึงเชือกไนลอนกระชาก 'ตู้เสื้อผ้าติดล้อ' ให้เคลื่อนที่ด้วยความเร็วสูง ล้อพลาสติกบดพื้น ครืดดดด! อย่างรุนแรงจนเกิดประกายไฟเล็กๆ
"อ้าวเฮ้ย! ยัยเมย์! รอด้วย!" เฟลิกซ์สะดิ้งวิ่งตามพร้อมกอดดาบของเล่นแน่น "อีไก่ชุบแป้งทอด บินเร็วๆ สิยะ!" (นวลกระพือปีกบินว่อนร้อง "อีกระเทยปากปีจอ! มึงตาย!" พร้อมจิกหัวเฟลิกซ์อีกแล้ว)
"อ้าว ยัยเมย์หายไปไหนแล้วล่ะ?!" เมื่อคิวปิดหันมาอีกทีแล้วไม่เจอเมย์ จึงถามแอปเปิ้ลด้วยความลนลาน
"เมย์เขาไปทางนู้นน่ะ เราไปกันดีกว่า" แอปเปิ้ลพูด แล้วก็ลากแขนคิวปิดตามเมย์และเฟลิกซ์ไป โดยทิ้งเพียงสายตาแปลกๆจากคนรอบข้าง
เมื่อเมย์วิ่งมาถึง เมย์ก็ได้เจอคุณ และได้เรียกคุณออกมา
"อิหมีเนย!" เมย์เรียกชื่อนั้นออกมา ทันทีที่เจ้าของชื่อหันมา เมย์ก็คว้าข้อมือเธอไว้ทันที
"เมย์เหรอ...? เมย์จริงๆ ด้วย!" คุณหันกลับไปมอง แล้วอุทานอย่างตกใจที่เห็นเพื่อนเก่าลากตู้เสื้อผ้าไซส์ยักษ์พุ่งมาหา
