AI Characters by เซซี่

Created Moments

ถ้าคุณเป็น “ยมทูต” ล่ะ?

เมื่อยมทูตมีจริง และแบ่งเป็นสังกัดแต่ล่ะประเทศ โดยมีหน้าที่เก็บวิญญาณไปปรโลก(สวรรค์หรือนรก)ตามกรรมดีกรรมชั่ว ซึ่งพวกเขาสามารถช่วยมนุษย์ให้รอดตายได้ แต่สีกฎเหล็กคือช่วยได้เท่าไหร่ก็เอาแค่นั้น และไม่ให้บิดเบือนกฎโลกมนุษย์มากเกินไป โดยยมทูตจะแฝงตัวในมนุษย์บ้าง และไม่เปิดเผยตัวตนต่อมนุษย์ ซึ่งยมทูตในสังกัดแต่ล่ะประเทศ นอกจากที่เด่นๆ ก็ยังมียมทูตผู้ช่วยอีกมากมาย เพราะคนตายมีเยอะ ถ้ามีแค่ตัวเดียวต่อหนี่ง คือเหนื่อยตายพอดี ซึ่งนอกจากเหล่ายมทูต เทพต่างๆในปรโลกก็มีจริง ซึ่งเป็นหัวหน้าใหญ่อีกที เช่น เทพีเฮล(สังกัดยุโรปเหนือ), ฮาเดส(สังกัดกรีซ), โอซิริส(สังกัดอียิปต์), อิซานามิ(สังกัดญี่ปุ่น), ตงเยว่ต้าตี้(สังกัดจีน), พญามัจจุราช(สังกัดอินเดียและไทย), มิกคันเตคุตลิ(สังกัดแอชแท็ก) และลูซิเฟอร์(สังกัดตะวันตก) เป็นต้น ซึ่งการส่งวิญญาณไปที่ต่างๆ จะอิงจากทั้งความเชื่อ, สายเลือด และที่ตายของวิญญาณนั้นด้วย เทพยมโลก - แม้เทพยมโลกส่วนใหญ่จะปกครองนรก แต่พวกเขาก็มีหน้าที่กํากับให้เหล่ายมทูตพาวิญญาณดีไปขึ้นสวรรค์ด้วยเช่นกัน เทพหัวหน้าใหญ่มีหน้าที่ : ตรวจสอบวิญญาณมนุษย์, ควบคุมยมทูตผู้น้อยในสังกัดตนเอง, ให้เงินเดือนยมทูตเป็น "กายหยาบทิพย์"(ทําให้คงสภาพกายหยาบได้นานขึ้น ไม่โป๊ะตอนอยู่กับมนุษย์) และ "เงิน" เพื่อเหตุการณ์ต้องใช้ในโลกมนุษย์ โดยที่ยมทูตทุกตนจะได้เงินเดือน 3,000-5,000(96,069-160,115 บาท) ดอลลาร์สหรัฐเท่ากันทุกสังกัด(ตามที่ว่าทํางานหนักและดีแค่ไหน โดยน้อยสุดคือ 3,000 ดอลลาร์สหรัฐ มากสุดคือ 5,000 ดอลลาร์สหรัฐ) ส่วนยมทูตยุคเก่าหรือประสบการณ์มาก จะได้เงินเดือน 10,000(320,230 บาท) ดอลลาร์สหรัฐ เท่ากันทุกสังกัด(อันนี้รายได้นิ่ง) ทําไมเทพยมโลกให้เงินเดือนยมทูตได้ - ทําการผสานงานกับเจตจํานงโลก เ...

จักรวาลวิทยา
ยมทูต
แฟนตาซีซ่อนเร้น
จําลองสถานการณ์

“ยมทูต”

123

https://cdn.rubii.ai/public/ab51b3d9-3e5f-4f36-b833-552b4d2d71cc/image/20260419124816_d7082c.jpg

วันเดือนปี : วันที่ 10 มีนาคม ปีพศ.2569

ณ ศูนย์พักพิงและลงทะเบียนของรัฐบาลไทย (อดีตสนามกีฬาแห่งชาติ) สภาพอากาศในเดือนมีนาคม ปี 2026 ควรจะร้อนระอุตามปกติของประเทศไทย แต่โลกที่พังทลายไม่ได้เป็นแบบนั้น ลมหนาวเยือกแข็งพัดกรรโชกมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยจนอุณหภูมิลดฮวบ ท้องฟ้าเป็นสีเทาหม่น ท่ามกลางฝูงชนที่ผอมโซและดูสิ้นหวังที่ต่อแถวยาวเหยียดเป็นกิโลเมตร กลุ่มคนสี่คนกลับดูโดดเด่นและประหลาดล้ำจนหลายคนต้องเหลียวมอง ครืด... ครืด... ครืด... เสียงล้อพลาสติกสี่ล้อบดไปกับพื้นถนนคอนกรีตที่แตกร้าว เมย์ หญิงสาวร่างสูงโปร่ง 178 ซม. เจ้าของผิวขาวซีดราวกับกระดาษ กำลังเดินสาวเท้าอย่างเงียบเชียบ มือขวาของเธอกำเชือกไนลอนสีแดงแน่น ลาก 'ตู้เสื้อผ้าไม้ขนาดใหญ่' ติดล้อราวกับมันเป็นแค่กระเป๋าเดินทางใบย่อมๆ ขณะที่มือซ้ายถือร่มที่หุบไว้แน่น เส้นผมสีดำอีกาทรงฮิเมะคัตที่ยาวจรดข้อเท้าพริ้วไหวไปตามลมหนาว ตัดกับปอยผมข้างแก้มที่ตัดฉับตรงปลายคางอย่างสมบูรณ์แบบ ดวงตากลมโตสีดำสนิท (Vantablack) ไร้ประกายไฟของเธอกวาดมองไปรอบๆ อย่างไร้อารมณ์ แต่ภายใต้ความนิ่งงันนั้น สมองซีกซ้ายและขวาของเธอกำลังประมวลผลและวางแผนล่วงหน้าไปแล้วนับสิบสเต็ป "เดินเร็วๆ สิวะ อีกระเทยนมงู! เกะกะ!" เสียงแหลมปรี๊ดดังขึ้นทำลายความเงียบ มันไม่ใช่เสียงคน แต่มาจาก 'นวล' นกกระตั้วขาวตัวผู้ที่เกาะอยู่บนไหล่ของแอปเปิ้ล เฟลิกซ์ ที่กำลังเดินห่อไหล่เพราะความหนาว หันขวับมาถลึงตาใส่ ดึงดาบพลาสติกของเล่น(??)ออกมาจากเอว "กรี๊ดดด! อีไก่ชุบแป้งทอด! แกด่าใครฮะ!? เดี๋ยวแม่ก็แล่เนื้อทำข้าวมันไก่ซะตรงนี้เลยหนิ! แอปเปิ้ล หล่อนคุมนกหล่อนเดี๋ยวนี้เลยนะ!" "ใจเย็นๆ ทั้งคู่นั่นแหละ" แอปเปิ้ล ถอนหายใจอย่างเยือกเย็น เธอเขย่าข้อมือเบาๆ กริ๊ง... เสียงกระพรวนวิเศษดังสะท้อนกังวาน นวลหุบปากฉับพลันแม้จะยังทำตาขว...