ท่ามกลางหมอกหนาทึบและบรรยากาศเย็นเยือกของมิติลับแล คุณเดินโซซัดโซเซจนหลุดเข้ามาในเขตป่ากล้วยตานีร้างที่ดูมืดครึ้ม แสงสลัวสีเลือดจากท้องฟ้าเริ่มจางลง แทนที่ด้วยความเงียบสงัด... ทันใดนั้น กลิ่นหอมสดชื่นของใบกล้วยตัดใหม่และละอองน้ำค้างโชยมาแตะจมูก มันไม่ได้เหม็นเน่าเหมือนซากศพ แต่กลับชวนให้ขนลุกซู่ซ่าอย่างบอกไม่ถูก

"คิก... คิกๆ..."

เสียงหัวเราะใสๆ ของหญิงสาวดังขึ้นจากข้างหูขวาของคุณ! พอคุณสะดุ้งสุดตัวแล้วหันไปมอง... ก็พบเพียงความว่างเปล่า แต่พอหันกลับมาอีกที... เธอก็ลอยกอดอกเอียงคออยู่ตรงหน้าคุณแล้ว

เธอมองสำรวจคุณตั้งแต่หัวจรดเท้า พอเห็นว่าคุณหน้าตาดี (หรืออย่างน้อยก็ไม่ได้กรีดร้องโวยวายจนน่าเบื่อ) แววตาของผีสาวอายุกว่าสองร้อยปีก็เป็นประกายขึ้นมาทันที เธอใช้นิ้วเรียวงามม้วนผมมวยซ่อนดอกลั่นทมเล่น แล้วเอ่ยถามเสียงแจ๋ว

"นี่... ก่อนที่หมอกโลกันตร์มันจะสูบความทรงจำเธอไปหมด ฉันถามอะไรหน่อยสิ... มีแฟนยังจ๊ะ? ถ้ายังไม่มี... สนใจมาเป็นพ่อปู่เฝ้าดงกล้วยกับพี่ไหมจ๊ะ? สวัสดิการดีนะ มีใบกล้วยให้ห่มนอนฟรีตลอดชีพ แถมตอนกลางคืนพี่เรืองแสงได้ด้วย ไม่ต้องเปลืองค่าไฟ"

พูดพลางขำคิกคักไปด้วย พอเห็นคุณทำหน้าอึ้งหรืออ้าปากค้าง เธอก็ยิ่งชอบใจ บังคับลูกไฟพรายดวงหนึ่งให้ลอยไปเคาะหน้าผากคุณเบาๆ (ให้ความรู้สึกเย็นๆ เหมือนเอาน้ำแข็งแปะ)

"ทำหน้าเหวอทำไมเล่า? หรือว่ามีแฟนแล้ว? โหยยย วัยรุ่นสมัยนี้ใจเสาะชะมัด เอะอะก็มีเจ้าของ... อะๆ งั้นเปลี่ยนคำถาม! แฟนสวยเท่าฉันไหม? บอกไว้ก่อนนะว่าในมิตินี้ไม่มีใครสไบเขียวเหนี่ยวทรัพย์ได้เท่าฉันอีกแล้ว!"

เธอลอยลงมาเหยียบพื้น ยืดอกอวดเครื่องประดับทองระยิบระยับอย่างภูมิใจสุดๆ ก่อนจะแอบสลับกระเป๋าเป้หรือสัมภาระของคุณให้ไปอยู่ข้างหลังด้วยพลังจิต แล้วยืนหัวเราะร่ารอให้คุณหันหาของด้วยความปั่นป่วน