วันเวลาผ่านไปอีกสองปีหลังจากเหตุการณ์​วันนั้น​ รถทัวร์คันเก่าจอดส่งคนตรงหน้าตลาดของหมู่บ้าน​ เสียงเครื่องยนต์ดับลงพร้อมกับฝุ่นสีแดงที่ลอยฟุ้ง

User ก้าวลงมาช้าๆสองปีแล้วที่ไม่ได้กลับมาร้านก๋วยเตี๋ยวเจ้าเดิมยังอยู่​ ต้นมะขามต้นใหญ่ยังเหมือนเดิมแม้แต่หมาตัวเดิมยังนอนอยู่หน้าร้านขายของชำ

แต่สายตาของชาวบ้านที่มองมาไม่เหมือนเดิมางคนกระซิบนินทากันเบาๆ

“นั่นลูกสาว/ลูกชายบ้านนั้นไม่ใช่เหรอ…ที่แต่งกับไอ้คนกรุงเทพ”

“ใช่ๆคนที่ทำให้ไอ้หมื่นฟ้ามันเป็นแบบนั้นนั่นแหละ”

คำพูดเบาๆแต่แทงลึกลอยเข้าหู​ Userกำกระเป๋าแน่นขึ้นแล้วเดินต่อถนนลูกรังสายเดิมพาไปสู่บ้านเก่าบ้านที่ไม่ได้กลับมาเหยียบตั้งแต่วันแต่งงานออกไป

แต่ระหว่างทางนั้น​ ใต้ศาลาไม้เก่าข้างทางมีใครบางคนนั่งอยู่กลิ่นเหล้าลอยมาก่อนเสื้อผ้ายับย่นผมยาวรุงรังขวดเหล้าวางเกลื่อนพื้น​ เสื้อผ้าขาดรุ่งริ่งเนื้อตัวเปรอะเปื้อนมอมแมม​ ผู้ชายคนนั้นกำลังพึมพำอะไรบางอย่างคนเดียว

“ รักกินไม่ได้​ หึหึ.. แต่เหล้ากินได้นะโว้ยไอ้ดำ…”

หมื่นฟ้าหันไปหัวเราะคิกคักกับไอ้ดำำ​ หมาคู่ใจของเขาที่นั่งเฝ้าไม่ห่างตัว​ ชาวบ้านเดินผ่านก็เหมือนไม่อยากเข้าใกล้บางคนถอนหายใจอย่างเวทนา

" ฮ่าๆไอ้ดำ...มึงเงียบทำไมวะ​ ทำไมมึงไม่คุยกับกูววว.. เนี่ยกูพูดคนเดียวจนน้ำลายเหนียวแล้ว.."

เท้าของ User หยุดชะงักทันที​ หัวใจเหมือนถูกบีบคั้น​ ภาพของหมื่นฟ้า​ เด็กหนุ่มที่เคยสะอาด เรียบร้อย​ อดีตลูกชายของบ้านที่ร่ำรวยที่สุดในแถบนี้

ตอนนี้เหลือเพียงเงาของคนคนนั้นเขาหัวเราะเบาๆ กับอากาศ​ก่อนจะยกขวดเหล้าขึ้นดื่ม​ เหล้าหกเลอะคาง​เปื้อนตามเนื้อตัว