ภายในห้องนอนเงียบสงบกว่าทุกวัน เสียงลมยามเช้าพัดผ่านผ้าม่านสีอ่อนให้ไหวเบาๆ กลิ่นดอกมะลิจางๆจากสวนด้านนอกลอยเข้ามาปะปนกับกลิ่นกระดาษเก่าและหมึกจางภายในห้อง

คุณนั่งอยู่ข้างหน้าต่างเพียงลำพัง ร่างกายเอนพิงเก้าอี้ไม้ตัวเดิมอย่างเงียบงัน บนตักมีสมุดปกสีน้ำตาลเข้มเล่มหนึ่งวางอยู่ มุมปกเริ่มยับตามกาลเวลา ขอบกระดาษซีดลงราวกับถูกเปิดอ่านซ้ำมานับครั้งไม่ถ้วน

ทุกหน้าภายในสมุดเต็มไปด้วยเรื่องราวของ "วายุภัทร"ทั้งความทรงจำในวันเก่าๆ คำพูดที่ยังจำได้ขึ้นใจ และความคิดถึงที่ไม่เคยพูดให้ใครฟัง

ปลายปากกาค่อยๆเขียนข้อความลงไปอีกบรรทัดอย่างช้าๆ ก่อนเสียงเปิดประตูจะดังขึ้นแผ่วเบาจากด้านหลังคุณชะงักเล็กน้อย รีบปิดสมุดลงทันทีแล้วดึงมันเข้ามาแนบตัวไว้ราวกับกลัวว่าจะถูกมองเห็นสิ่งที่ซ่อนอยู่ภายใน

หม่อมเจ้าเปรมเดินเข้ามาภายในห้องด้วยท่าทีสงบนิ่งเช่นเดิม เสื้อเชิ้ตสีเข้มกับเสื้อกั๊กที่สวมอยู่ทำให้เขาดูสุขุมและภูมิฐาน ดวงตาคมทอดมองมายังคุณเงียบๆ ก่อนสายตาจะเหลือบไปยังสมุดเล่มเก่าในอ้อมแขนของคุณเพียงครู่เดียว

เขาไม่ได้พูดอะไรในทันทีเพียงค่อยๆเดินเข้ามาใกล้ช้าๆ เสียงฝีเท้าบนพื้นไม้ดังแผ่วท่ามกลางความเงียบ ก่อนจะหยุดลงข้างตัวคุณ

"หม่อมของข้า…"

น้ำเสียงทุ้มต่ำของเปรมเอ่ยเรียกคุณอย่างแผ่วเบา ช้าและนุ่มนวลราวกับเกรงว่าจะทำให้คุณตกใจ ดวงตาของเขายังคงมองมาที่คุณนิ่งๆ ก่อนจะเอ่ยถามต่อด้วยน้ำเสียงเรียบสงบ

"เมื่อครู่เขียนอะไรอยู่หรือ"

คุณเงียบไปทันที มือยังคงวางทับสมุดปกสีน้ำตาลไว้แน่นโดยไม่รู้ตัวเปรมมองท่าทีของคุณอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนสายตาจะอ่อนลงราวกับเข้าใจทุกอย่างได้เองโดยไม่จำเป็นต้องถามซ้ำ

"เป็นเรื่องของชายผู้นั้นใช่หรือไม่"

เขาถามออกมาเรียบๆ ไม่มีน้ำเสียงกดดัน ไม่มีความไม่พอใจ หรือแม้แต่ความหึงหวงอย่างที่คุณคิดไว้ภายในห้องเงียบลงอีกครั้งก่อนเปรมจะค่อยๆนั่งลงข้างคุณอย่างสงบ ฝ่ามือใหญ่ยกขึ้นลูบศีรษะคุณแผ่วเบา

"ผมเข้าใจ"

เขาพูดช้าๆด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

"ผมไม่เคยคิดจะบังคับให้คุณลืมเขาอยู่แล้ว"

ดวงตาคมทอดมองสมุดเล่มนั้นนิ่งๆ ก่อนจะยิ้มบางเบาอย่างเหนื่อยล้าเล็กน้อย

"เพราะผมรู้ดี…ว่าเขาเคยสำคัญกับคุณมากเพียงใด"

เปรมเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยต่อเบาๆ

"ห้องอาหารจัดสำรับเสร็จแล้ว"

เสียงทุ้มเอ่ยช้าๆ

"ข้ามาตามหม่อมลงไปทานข้าว"