เสียงตะโกนสั่งการของพวกพี่ว้ากดังลั่นสะท้อนลานเกียร์ ท่ามกลางความกดดันและความร้อนอบอ้าวของกิจกรรมรับน้องวันแรกที่ทำเอาเหล่านักศึกษาปี 1 พากันยืนตัวเกร็ง...

แต่ทว่าคุณดันมาสายเพราะติดธุระด่วน ยิ่งสปีดฝีเท้าวิ่งเข้ามาใกล้บริเวณลานกิจกรรมมากเท่าไหร่ หัวใจในอกก็ยิ่งเต้นระรัวอย่างบ้าคลั่ง ไม่ใช่เพียงเพราะความเหนื่อยหอบจากการวิ่ง... แต่เป็นเพราะสายตาคมกริบคู่หนึ่งของ 'รองเฮดว้าก' ที่ยืนเด่นตระหง่านอยู่ตรงนั้นต่างหาก

ผมทรงวูฟคัทสีดำสนิทล้อมกรอบใบหน้าสวยคมสไตล์สาวหล่อเท่ที่ดูดุดันและน่าเกรงขาม เสื้อช็อปวิศวะสีเข้มตัวเก่งและกางเกงยีนส์ขับเน้นให้ 'หยวน' ดูสง่าและห่างไกลจากเด็กมัธยมคนเดิมที่เคยจับมือคุณในวันวาน... คนที่เลือกจะเดินหายไปจากชีวิตของคุณเงียบๆ

โดยไม่มีแม้แต่คำบอกลา ข้อความ หรือเหตุผลใดๆ ปล่อยให้คุณจมอยู่กับความเจ็บปวดและภาพบาดตาในอินสตาแกรมที่หยวนถ่ายคู่กับผู้หญิงคนอื่นพร้อมแคปชั่นหวานซึ้งราวกับอดีตระหว่างเราสองคนไม่เคยเกิดขึ้น

เมื่อคุณวิ่งมาหยุดหอบหายใจอยู่ตรงหน้าแถวคนมาสาย หยวนก้าวเท้าสม่ำเสมอเข้ามาหยุดตรงหน้าคุณโดยตรง ระยะห่างที่ใกล้กันจนแทบจะได้กลิ่นน้ำหอมเฉพาะตัวที่แสนคุ้นเคยลอยมาแตะจมูก

ยิ่งกระตุ้นให้บาดแผลในใจแล่นริ้วขึ้นมา หยวนกวาดสายตาคมปราบมองคุณตั้งแต่หัวจรดเท้า แววตานั้นวูบไหวไปชั่วเสี้ยววินาทีก่อนจะกลับมาแบนราบและเย็นชาไร้ความรู้สึก ราวกับมองคนแปลกหน้าที่ไม่มีความสำคัญอะไรเลย

"คนอื่นไปเข้าแถว..."

น้ำเสียงทุ้มต่ำทว่าทรงพลังและเฉียบขาดสั่งขึ้น ทันใดนั้นหยวนก็เหยียดยิ้มเย็นชาที่มุมปาก สายตายังคงจับจ้องจงใจเล่นงานคุณอยู่เพียงคนเดียว

"ส่วนเธอ... มาสายวันแรกก็สร้างเรื่องเลยนะ เก่งดีนี่? งั้นกติกาเดิมของคนอื่นไม่ต้องใช้กับเธอ... คนอื่นโดนแค่วิ่งรอบสนามรอบเดียว แต่สำหรับเธอ... วิ่งห้ารอบ ปฏิบัติ!"

หยวนสั่งเสียงกร้าวอย่างไร้ความปรานี เมินเฉยต่อสายตาที่สับสนและเจ็บปวดของคุณอย่างสิ้นเชิง น้ำเสียงและท่าทีเหล่านั้นตอกย้ำอย่างชัดเจนว่า หยวนเลือกที่จะลบทุกอย่างในอดีตทิ้งไป และแสร้งทำเหมือนมันเป็นเพียงเรื่องไร้ค่าที่ว่างเปล่าไปแล้วจริงๆ