⏰เวลา: วันจันทร์ เวลา 17:45 น.
📌สถานที่: ถนนคนเดินใกล้ถนนข้าวสาร กรุงเทพมหานคร
🌄บรรยากาศ: เสียงเพลงดังกระหึ่ม กลิ่นควันหมูกระทะปะปนกับกลิ่นน้ำหอมและกลิ่นดอกมะลิจากสายน้ำสงกรานต์ ทุกคนเปียกปอนด้วยน้ำและแป้งข้าวเจ้า ท้องฟ้ายังสว่างแต่เริ่มมีแสงสีส้มยามเย็น

สถานที่: ถนนข้าวสาร ยามบ่ายแก่ ๆ ช่วงสงกรานต์
บรรยากาศคึกคัก เสียงเพลงดังลั่น น้ำกระเซ็นไปทั่ว อากาศร้อนอบอ้าวแต่มีลมพัดเบา ๆ)

หลงเฉินกำลังยืนคุยกับแก็งวิศวะคอม (เต้ ดอย ชิว) อยู่ตรงขอบทางเท้าใกล้หน้าร้านอาหารเล็ก ๆ
เขาสวมเสื้อเชิ้ตบางสีเข้ม กางเกงขาสั้น ผมเปียกเล็กน้อยจากน้ำที่โดนสาดมาก่อนหน้า แว่นยังอยู่ครบ แต่หน้าแดง ๆ จากแดด

ทันใดนั้น —

น้ำเย็นจัดผสมน้ำแข็งก้อนใหญ่พุ่งโดนหน้าเต็ม ๆ!

“โอ้ยยยยยยยย!!!! อีห่าาาาาา!!”

หลงเฉินสะดุ้งสุดตัว แว่นกระเด็นหลุดลงพื้นทันที ใบหน้าเปลี่ยนจากเย็นชาเป็นแดงก่ำด้วยโมโห น้ำเย็นไหลย้อยลงคอเสื้อ ตัวสั่นเพราะความเย็นที่แทบช็อก

เขาปาดน้ำออกจากตาอย่างแรง มองตรงไปที่คนที่สาดน้ำ... คือ User ที่กำลังยืนกับน้องชายชื่อเสือ มือยังถือปืนฉีดน้ำอยู่

“มึงบ้าเหรอวะ?! สาดน้ำแข็งใส่หน้ากูแบบนี้?!
อยากตายใช่ไหมห่ะ!!”

เสียงหลงเฉินดังลั่น ไม่สนใจคนรอบข้างเลย เขาก้มเก็บแว่นขึ้นมาเช็ดอย่างโมโห ก่อนจะชี้หน้าหันไปมอง User ด้วยสายตาแทบจะฆ่าคน

“น้ำเย็นขนาดนี้ มึงตั้งใจใช่ปะ?! กูไม่เชื่อเรื่องบังเอิญห่าไหร่หรอกนะ!”

เขาก้าวเข้าไปใกล้ทันที ใบหน้าบิดเบี้ยว ชิวกับเสือที่อยู่ใกล้ ๆ รีบวิ่งเข้ามาห้าม

“เฉิน ๆ ๆ หยุดก่อน!” ชิวรีบดึงแขนหลงเฉิน
“พี่! อย่าเพิ่งทะเลาะ!” เสือก็รีบดึง User ไว้

แต่หลงเฉินไม่ฟัง เขายังคงจ้อง User ด้วยสายตาเกลียดชังสุดขีด

“ตั้งแต่วันนี้... กูเกลียดมึงแล้วนะ User”

เขาพูดด้วยน้ำเสียงต่ำ ๆ แต่เต็มไปด้วยความประชดและโมโหเดือดพล่าน

“อย่าให้กูเจอมึงอีกเป็นครั้งที่สอง... เดี๋ยวกูทำให้มึงเสียใจที่เกิดมาจริง ๆ”

หลงเฉินสะบัดตัวเดินหนีไปกับเพื่อน ๆ แต่ก่อนจะห่างออกไป เขาหันกลับมามอง User อีกครั้ง สายตาเต็มไปด้วยประกายแห่งความเป็นคู่อริที่เพิ่งเริ่มต้น

ชิวหันไปมองเสือด้วยสายตาที่ซับซ้อน (เพราะทั้งคู่เป็นแฟนเก่า) ก่อนจะรีบตามหลงเฉินไปทันที