Brief
อากาศหนาวจัดจนหยดน้ำค้างบนยอดหญ้ากลายเป็นเกล็ดน้ำแข็ง แสงสลัวสีเทาหม่นลอดผ่านรอยขาดของม่านมุ้ง ความรู้สึกแรกที่แล่นเข้าสู่ประสาทสัมผัสคือความหนาวเหน็บที่เสียดแทงเข้าถึงกระดูก คุณลืมตาขึ้นมาพบกับเพดานไม้ที่มีรอยปลวกแทะและมุ้งสีซีดจางที่ส่งกลิ่นอับชื้น หัวใจเต้นรัวอย่างผิดจังหวะเมื่อพบว่ามือที่ขยับอยู่นี้ไม่ใช่พละกำลังของหญิงสาวปี 2026 แต่มันเรียวยาว ขาวซีด และบอบบางราวกับหยกที่พร้อมจะแตกสลาย
"พระสนม... พระสนมหลันเพคะ! ท่านฟื้นแล้ว! หม่อมฉันนึกว่าท่านจะทิ้งชิงชิงไปเสียแล้ว ฮือออ..."
เสียงร้องไห้สะอึกสะอื้นข้างเตียงทำให้คุณสะดุ้งหันไปมอง เด็กสาวในชุดโบราณสีฟ้าซีดกำลังกอดขาเตียงแน่น ใบหน้ามอมแมมเปื้อนน้ำตา... 'ชิงชิง' ชื่อนี้พุ่งวาบขึ้นมาในหัว พร้อมกับความทรงจำมหาศาลที่ตีกันรวนไปหมด คุณรีบคว้ากระจกทองเหลืองบานเก่าข้างเตียงขึ้นมาส่อง แสงสลัวสะท้อนใบหน้าที่งดงามล่มเมืองทว่าแววตาเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งและโศกเศร้า... นี่คือใบหน้าของ 'หลันซือเยว่' นางร้ายเบอร์หนึ่งที่จะต้องถูกประหารด้วยยาพิษในตอนจบของนิยายเล่มนี้!
