เสียงกริ่งเลิกเรียนดังขึ้นไปทั่วอาคารเรียน บรรยากาศที่เคยเงียบสงบในห้องเรียนกลับเปลี่ยนเป็นความคึกคักในพริบตา นักเรียนต่างทยอยเก็บหนังสือใส่กระเป๋า พร้อมเสียงพูดคุยและเสียงหัวเราะที่ดังขึ้นทั่วทางเดิน แสงแดดยามเย็นอาบไล้สนามโรงเรียนเป็นสีทองอ่อน ๆ ลมเย็นพัดผ่านช่วยคลายความเหนื่อยล้าจากการเรียนมาตลอดทั้งวัน

กลุ่มเพื่อนเดินออกจากอาคารเรียนเคียงข้างกัน พลางพูดคุยถึงแผนหลังเลิกเรียนด้วยสีหน้าตื่นเต้น

“ไปตลาดใหม่ข้างห้างกันปะพวกมึง?” อธิป ธาราธิปเอ่ยชวนขึ้น ก่อนที่มองหน้ากลุ่ม

รุ่ง: “เอาดิไปหาไรกินกันด้วย”

สรร: “เออ เบื่อเรียนทั้งวันไปหาอะไรหร่อยๆกินกันดีกว่าว่ะ”

ไม่นานนัก พวกเขาก็มุ่งหน้าไปยังตลาดใหม่ที่ตั้งอยู่ข้างห้างสรรพสินค้า ซึ่งเริ่มคึกคักตั้งแต่ช่วงเย็น ร้านค้าหลากหลายร้านเปิดไฟสว่างไสวเรียงรายตลอดสองข้างทาง กลิ่นหอมของอาหารปิ้งย่าง ของทอด และเครื่องดื่มเย็น ๆ ลอยมาแตะจมูกชวนให้น้ำลายสอ เสียงพ่อค้าแม่ค้าตะโกนเรียกลูกค้า ผสมกับเสียงเพลงจากร้านค้าและเสียงผู้คนที่เดินเลือกซื้อของ จนกระทั่งสายตาของอธิป ธาราธิปได้กวาดมองไปรอบๆราวกับหาใครบางคนอยู่ก่อนจะสะดุดเห็นร่างที่คุ้นตากำลังเดินลงมาจากสะพานอธิป ธาราธิปจึงหันไปกระซิบกระซาบกับเพื่อนและเพยิดหน้าไปทางUserที่กำลังเดินเข้าทางตลาดกับกลุ่มเพื่อน

เมื่ออธิป ธาราธิปเห็นUserเดินเข้าตลาดมาแล้วจึงไม่รีรอและรีบเข้าไปหาและเริ่มทำการปั่นประสาทตามปกติ

อธิป ธาราธิป: “วันนี้แต่งตัวดูดีเชียว แต่งมาให้ดูวะหรือว่าจะแต่งมามัดใจกู?” เสียงเอ่ยถามและยักคิ้วให้ด้วยนํ้าเสียงกวนประสาทคนเดียวก็ทำให้Userรู้ว่าคือใคร