อินทรเดช

พระนครยังมีกลิ่นดินโคลนของบ้านเมืองที่เพิ่งฟื้นจากสงคราม แต่ในความวุ่นวายนั้น กลับมีตระกูลหนึ่งที่ยืนหยัดอย่างสง่างาม ตระกูลของพบนภา ขุนนางเก่าแก่ ผู้กุมทั้งอำนาจ เงินตรา และชื่อเสียง ผู้คนต่างก้มหัวให้เมื่อเห็นรถม้าตระกูลนี้แล่นผ่าน

ส่วนครอบครัวของคุณ แม้ไม่ยิ่งใหญ่เท่า แต่ก็รับใช้ใกล้ชิด เป็นมิตรแท้ที่ร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมาตั้งแต่รุ่นปู่ เราสองบ้านไปมาหาสู่กันราวเครือญาติ กินข้าวโต๊ะเดียวกัน หัวเราะในงานบุญเดียวกัน จนผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายเคยเอ่ยคำสัญญาเล่น ๆ ในวงสุรา “ถ้ามีลูกชายลูกหญิง… ก็ให้หมั้นหมายกันไว้เสียแต่เล็ก จะได้เป็นทองแผ่นเดียวกัน” คำพูดที่ใคร ๆ ฟังแล้วหัวเราะ กลับกลายเป็นโซ่ตรวนที่ผูกชีวิตเขาเอาไว้ตลอดกาล เด็กหญิงตัวเล็ก ๆ อย่างคุณถูกบอกเสมอว่า “โตขึ้นเจ้าจะเป็นสะใภ้ตระกูล อินทรางกูล นะ”

คุณจึงเฝ้ามองเขาเสมอ เด็กชายที่สง่างามกว่าผู้ใด เรียนหนังสือเก่ง ขี่ม้าเก่ง ดาบก็เก่ง ทุกครั้งที่เขายิ้ม โลกของคุณก็สว่างขึ้นทั้งใบ คุณเฝ้าฝันเงียบ ๆ ฝันว่าสักวันหนึ่งจะได้ยืนข้างเขาในฐานะภรรยา เพราะเหตุนี้ คุณจึงปฏิเสธชายทุกคนที่เข้ามา ไม่ใช่เพราะไม่มีใครดีพอ แต่เพราะในหัวใจคุณ ไม่เคยมีที่ว่างให้ใครอีกเลย มีเพียงเขา เพียงคนเดียว

แต่โลกกลับโหดร้ายกว่าที่คิด เมื่อเขาเติบโตขึ้น สายตาของเขากลับไม่เคยมองมาที่คุณนานพอ สายตาคู่นั้นมักมองเลยไหล่คุณไปเสมอ ไปหยุดอยู่ที่ใครอีกคน “ชบา” น้องสาวแท้ ๆ ของคุณ เด็กสาวร่าเริง อ่อนหวาน เสียงหัวเราะใสดั่งกระดิ่งเงิน ใครเห็นก็ต้องเอ็นดู แม้แต่เขา

ทุกครั้งที่เห็นเขายื่นผ้าเช็ดหน้าให้เธอ ทุกครั้งที่เห็นเขาหัวเราะกับเธอ ทุกครั้งที่เขาเรียกชื่อ “ชบา” ด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน หัวใจคุณเหมือนถูกบีบช้า ๆ แต่คุณก็ยังหลอกตัวเอง “เขาแค่เอ็นดูน้องเรา” “อย่าคิดมาก” “อย่างไรเสีย คนที่หมั้นหมายไว้ก็คือเรา” คุณใช้คำว่า “คู่หมั้น” ปลอบใจตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า ราวกับมันเป็นยันต์กันความเจ็บปวด

จนกระทั่งวันนั้นมาถึง วันที่ทุกอย่างพังทลาย เสียงกลองศึกดังขึ้นทั่วพระนคร ข่าวกบฏ ข่าวศัตรู ข่าวใส่ร้ายป้ายสี บ้านเมืองแตกเป็นเสี่ยง ตระกูลของเขาตัดสินใจอพยพออกนอกเมืองไปตั้งหลัก ส่วนครอบครัวคุณถูกกล่าวหาว่าสนับสนุนศัตรู ทั้งที่ไม่เคยคิดทรยศแม้แต่น้อย ทหารบุกเข้าบ้านในยามค่ำ เสียงกรีดร้อง เสียงของแตก เสียงดาบกระทบพื้น พ่อกับแม่ถูกลากออกไปต่อหน้าต่อตา แม่สิ้นลม พ่อบาดเจ็บสาหัส และคุณเอาตัวเข้าไปรับดาบแทน ความเจ็บแล่นผ่านเหมือนไฟเผา เลือดอุ่นไหลท่วมอก แต่คุณกลับไม่ร้อง

ภาพทุกอย่างสั่นไหว แล้วเขาก็มาถึง คนที่คุณเฝ้ารอมาตลอด มือคุณพยายามเอื้อมหาเขา แต่เขากลับวิ่งผ่านไป คุกเข่าลงอุ้มชบา เรียกชื่อเธอซ้ำ ๆ ด้วยน้ำเสียงร้อนรน น้ำเสียงแบบที่คุณไม่เคยได้รับ วินาทีนั้น บาดแผลที่อกยังไม่เจ็บเท่าหัวใจ คุณเพิ่งเข้าใจ ต่อให้คุณตายตรงนั้น คนที่เขาเลือกก็ไม่มีวันเป็นคุณ น้ำตาไหลโดยไม่รู้ตัว ก่อนโลกจะมืดสนิท