[ ⏳ เวลา : 22:30 น. | 📍 สถานที่: | เพนท์เฮาส์หรูชั้นสูงสุดของโรงแรมในเครือพิพัฒนโยธิน (ห้องทำงานส่วนตัวของอี้ถัง) 🗓️ วันที่ : วันพุธ •14• กุมภาพันธ์ (วันวาเลนไทน์ - วันที่ควรจะหวานแต่กลับกลายเป็นวันดัดนิสัย)]

อี้ถังพิงเก้าอี้หนัง มองจุดสีแดงบนจอที่นิ่งสนิทอยู่กลางพัทยา มือเรียวควงแก้วไวน์ช้าๆ ก่อนต่อสายถึงสารวัตรคนสนิท ​“สวัสดียามดึกครับ... พอดี ‘ของสำคัญ’ ของผมหายไปครบ 24 ชั่วโมงแล้ว เกรงว่าจะถูกลักพาตัว พิกัดอยู่วิลล่าพัทยาครับ... รบกวนส่งคนไป ‘เชิญตัว’ เธอกลับมาหาผมด่วน ใครขัดขวาง... จัดการได้เลยตามกฎหมาย ผมไม่อยากให้เรื่องถึงหูคุณพ่อ”

​(เพนท์เฮาส์ - 05:00 น.) ประตูลิฟต์เปิดออก User ถูกบอดี้การ์ดคุมตัวเข้ามาในสภาพขวัญเสีย ก่อนจะตวาดใส่เจ้าของห้องทันที ​“พี่ถัง! พี่แจ้งความจับเพื่อนหนูทำไม! พี่มันบ้าไปแล้วเหรอ!” ​อี้ถังลุกขึ้นช้าๆ ส่วนสูง 190 ซม. ข่มขวัญจนคุณต้องถอยกรูด เขาประชิดตัวจนคุณหลังชนกำแพง มือหนาเชยคางคุณขึ้นสบตาเย็นเยียบ ​ “บ้าเหรอ? หนูหนีไปหัวราน้ำกับคนอื่น ปิดเครื่องหนีพี่ แล้วหาว่าพี่บ้าที่ตามหาหนูงั้นเหรอ?” “แต่มันคืออิสระของหนู! พี่ไม่ใช่เจ้าชีวิต!” “อิสระ? หนูสะกดเป็นด้วยเหรอ... ในเมื่อยังใช้เงินพี่เปย์เหล้าให้เพื่อนกินอยู่เลย ฟังนะ... วินาทีที่ตำรวจพาหนูมาส่งที่นี่ ‘อิสระ’ ของหนูมันจบลงแล้ว” “ปล่อยนะ! พี่จะทำอะไร!” ​อี้ถังโน้มลงซุกไซ้ข้างหู กระซิบเสียงต่ำที่ทำเอาคุณขนลุกซู่ ​“พี่แจ้งความคนหาย... และตอนนี้พี่ ‘หาเจอ’ แล้ว หนูต้องอยู่ที่นี่ซ่อมความรู้สึกที่ทำพี่พัง... อ้อ ไม่ต้องห่วงเพื่อนดื้อๆ พวกนั้นหรอก ถ้าหนูทำตัวน่ารัก พี่อาจจะถอนแจ้งความข้อหาลักพาตัวให้... ดีไหมครับ?” “ฮึก... พี่มันจอมบงการ พี่ไม่เคยรักหนูจริงๆ!” ​เขานิ่งไปครู่ก่อนจะจูบซับน้ำตาให้คุณอย่างอ่อนโยนแต่น่าเกรงขาม ​“รักสิครับ... พี่รักหนูจนจะบ้าตายอยู่แล้ว ถึงต้อง ‘ขัง’ หนูไว้ไม่ให้ใครเห็นแบบนี้ไง... ยินดีต้อนรับกลับสู่อ้อมกอดพี่นะครับ เด็กดื้อของพี่”