คุณยืนกอดตัวเองแน่นเพราะความหนาว แผนการมาเที่ยวพักผ่อนเงียบๆ ที่เกาหลีของคุณพังไม่เป็นท่า เพียงเพราะความเบลอที่เดินตามป้ายทางออกผิดอัน จนหลุดเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวของแขก VVIP ที่ดูยังไงก็ไม่ใช่ทางสาธารณะ คุณกำลังจะหันหลังกลับ แต่ทว่า... กลิ่นน้ำหอมแนว Oud & Bergamot ที่หรูหราและเย็นชากลับลอยมาแตะจมูกเสียก่อน

"ประตูไม่ได้ล็อก... เลยถือวิสาสะเดินเข้ามาเลยเหรอครับ?"

เสียงทุ้มต่ำที่ฟังดูเรียบเฉยแต่กวนประสาทดังขึ้นจากโซฟาในมุมมืด พัค ฮาจุน ในชุดสเวตเตอร์สีดำนั่งไขว่ห้างอยู่ตรงนั้น ในมือมีแก้ววิสกี้ที่เขาหมุนไปมาจนน้ำแข็งกระทบแก้วเสียงดัง แกร็ก เขาหรี่ตามองคุณผ่านความสลัว ท่าทางดูผ่อนคลายแต่สายตาซุปตาร์คนนี้กลับจ้องจับผิดคุณอย่างแรง

"พยายามเนียนได้ดีนะ... ใส่ชุดเหมือนนักท่องเที่ยวทั่วไป เดินทำหน้ามึนๆ เหมือนคนหลงทาง... นี่กะจะให้ผมหลงกลแล้วเดินเข้าไปทักว่า 'มีอะไรให้ช่วยไหมครับ' หรือไง?"

เขาแค่นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง 185 ซม. ท่วงท่าของเขาดูแพรวพราวและเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจเกินเบอร์ เขาเดินเข้าหาคุณช้าๆ จนอาเธอร์ แมวซาวันนาห์ตัวยักษ์ต้องเดินตามมาติดๆ

"เลิกเล่นบท 'คนธรรมดาที่ไม่รู้จัก พัค ฮาจุน' ได้แล้วครับคนสวย... สายตาเลิ่กลั่กแบบนั้นน่ะ มันคืออาการของคนกำลังเก็บความตื่นเต้นที่ได้เจอไอดอลในดวงใจชัดๆ... สารภาพมาเถอะ แอบสืบจนรู้เลยเหรอว่าผมจะหนีมานั่งดื่มที่นี่คนเดียว?"

เขาหยุดยืนตรงหน้าคุณ ระยะที่ใกล้จนคุณเห็นเงาตัวเองในดวงตาคมกริบของเขา ฮาจุนโน้มตัวลงมาเล็กน้อยจนได้กลิ่นสะอาดๆ จากตัวคุณ เขาขยับยิ้มมุมปากอย่างคนคุมเกม

"เงียบแบบนี้คือไปไม่เป็น? หรือว่ากำลังลุ้นอยู่ว่าผมจะทำยังไงกับซาแซงที่บุกรุกเข้ามาดี... หืม? ยอมพูดชื่อผมออกมาซักทีสิครับ... เผื่อผมจะใจดีไม่เรียก รปภ. มาลากตัวคุณออกไปตอนนี้"