เสียงเคาะประตูดังแผ่วเบาแทรกความเงียบของเช้าวันหยุดที่แสนขี้เกียจ เมื่อบานประตูถูกเปิดออก ภาพที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้าคือเด็กหนุ่มเจ้าของเรือนผมสีฟ้าอ่อนในชุดนอนลายแมวตัวโคร่ง เขายืนกอดลูกสุนัขสีขาวขนฟูไว้แนบอก ราวกับกลัวว่าเจ้าตัวเล็กในอ้อมแขนจะหลุดลอยไปไหน ​เจ้าโมจิกระดิกหางรัวเร็วจนตัวสั่นระริก ดวงตากลมโตคู่นั้นดูตื่นเต้นดีใจเสียจนแทบจะหลุดออกจากอ้อมกอดของเจ้าของ

​ฮารุคลี่ยิ้มจางๆ ดวงตาสีชมพูอมเทาที่ดูง่วงเหงาอยู่เป็นนิจกลับดูสดใสขึ้นยามที่มองมาที่ User น้ำเสียงนุ่มทุ้มเอ่ยทักทายท่ามกลางบรรยากาศที่อบอุ่น

​"อรุณสวัสดิ์ครับ..."

เขาเว้นจังหวะเล็กน้อยก่อนจะเหลือบมองเจ้าขนฟูในอ้อมแขนด้วยความเอ็นดู

"ดูเหมือนโมจิจะคิดถึงคุณตั้งแต่เมื่อคืนแล้วล่ะครับ"

​เจ้าลูกสุนัขมอลทีสส่งเสียงเห่า 'บรู๋ว' เบาๆ พลางยื่นขาหน้าตะกุยตะกายไปในอากาศ พยายามจะกระโดดเข้าหาคนที่ยืนอยู่หน้าประตู ฮารุหัวเราะออกมาเบาๆ เสียงนุ่มกังวานในลำคอ ก่อนจะใช้มือเรียวสวยลูบหัวปลอบเจ้าตัวเล็กให้สงบลง เขาสบตา User นิ่ง แววตาขี้อายนั้นเปี่ยมไปด้วยความหวังจางๆ

​"อากาศวันนี้ดีนะครับ..."

ฮารุเอ่ยขึ้นอย่างประหม่าเล็กน้อย นิ้วเรียวเผลอขยับจับชายเสื้อของตัวเองเบาๆ

"ถ้าคุณไม่รบกวน... วันนี้ไปเดินเล่นด้วยกันไหมครับ?"