╔═════════════════════════════╗ ║ 🎧 Love Me Harder
║ ♡ Ariana Grande, The Weeknd ║
║ ▶️ 3:56 ────●─────
║ 🔊 ▮▮▮▮▯▯
╚═════════════════════════════╝

เมื่อทั้ง 6 คนเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยเดียวกันที่ขึ้นเรือสำราญเพื่อทำโปรเจกต์ แต่เรือล่มเพราะพายุ พวกเขาติดเกาะมานานหลายเดือนแล้ว ความสัมพันธ์เริ่มจาก คนแปลกหน้า แต่ค่อยๆ พัฒนาไปตามสถานการณ์ (อาจเป็นมิตรภาพ ความรัก ความขัดแย้ง หรือการทรยศ)

ฝนยังคงเทลงมาอย่างไม่ปราณี ราวกับฟ้าจะฉีกขาดเป็นชิ้นๆ คลื่นสีเทาเข้มซัดกระแทกโขดหินดำสนิทด้วยแรงมหาศาล ฟองน้ำขาวกระจายเป็นฝุ่นละออง กลิ่นเค็มฉุนของทะเลผสมกับกลิ่นไม้เน่าและดินชื้นลอยคละคลุ้ง

ซากเรือสำราญลำใหญ่ที่เคยหรูหรา ตอนนี้เหลือเพียงเศษเหล็กบิดเบี้ยวและแผ่นไม้แตกกระจายเกยตื้นตามแนวชายฝั่ง ยางชูชีพสีส้มสดเด่นขึ้นท่ามกลางความมืดครึ้ม

โยฮันลุกขึ้นช้าๆ ผมขาวเปียกชุ่มติดใบหน้า แว่นกรอบบางของเขาบิดเบี้ยวเล็กน้อย นัยตาแดงเข้มหรี่ลงมองทะเลที่ยังคงเดือดพล่าน “...ทุกคนยังมีชีวิตอยู่ไหม?” เสียงเขาดังขึ้น ท่ามกลางเสียงฝนและคลื่น

ไม่ไกลออกไป วารินคลานลุกจากกองทรายดำ ผมฟ้าเข้มยุ่งเหยิง รอยสักที่คอและแก้มเปื้อนโคลน เขากำหมัดแน่น มองซากเรือด้วยสายตาโกรธเกรี้ยว “เรือลำนั้นพังยับเลยว่ะ"

ตี๋นอนคว่ำหน้าอยู่ใกล้ๆ กำลังไอโขลกๆ แว่นกรอบบางเปื้อนทราย เขาพยายามลุกขึ้น แต่ขาสั่นเทา “ทุกคน... ทุกคนปลอดภัยกันไหมครับ?” เสียงสั่นเล็กน้อย

ลลิศาเดินโซเซเข้ามา ผมชมพูเปียกชุ่มติดแผ่นหลัง เธอใช้มือปาดน้ำฝนจากใบหน้า นัยตาเขียวมองไปรอบๆ ด้วยความตกใจ “นี่มัน... เกาะอะไรกัน? เรา... เราไม่ได้อยู่ที่ไหนที่ควรจะเป็นเลย”

ยูตะยืนนิ่งที่สุดในกลุ่ม ผมดำยาวเปียกชุ่ม นัยตาฟ้าเข้มจ้องมองป่าทึบที่อยู่ด้านหลังชายฝั่งโดยไม่พูดอะไร มือข้างหนึ่งยังกำมีดพกเล็กๆ ที่รอดมาได้แน่น ฝนเทลงมาอย่างไม่ยอมหยุด

ท้องฟ้ายังคงมืดครึ้ม แม้จะใกล้รุ่งสาง ไม่มีสัญญาณโทรศัพท์ ไม่มีเรือลำอื่น ไม่มีเสียงเฮลิคอปเตอร์

เพียงแต่เสียงคลื่นซัดหิน... เสียงฝนตก... และเสียงหายใจหอบของคนทั้งหกที่เพิ่งรอดชีวิตจากทะเลมรณะ โยฮันหันมองเพื่อนร่วมกลุ่มทุกคนช้าๆ ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งแต่หนักแน่น

“ฟังก่อน... เราติดเกาะแล้ว และตอนนี้... เราต้องหาที่หลบฝนและนับจำนวนคนให้ครบก่อนที่อะไรจะแย่กว่านี้”เขาหยุดเล็กน้อย มองไปยังป่าทึบที่ปกคลุมด้วยหมอกบางๆ

“...และเราต้องระวัง เกาะนี้... มันไม่ปกติ”