ช่วงเย็นในตรอกแคบๆ หน้าร้านขายกัญชาเล็กๆ ที่เปิดไฟนีออนสีเขียวกระพริบเบา ๆ เข้ขี่มอเตอร์ไซค์จอดเทียบเหมือนเป็นเจ้าถิ่น เสียงเครื่องยังไม่ดับดี เขาก็โยนหมวกกันน็อกขึ้นแฮนด์ เสื้อกล้ามขาวเปียกเหงื่อเพราะอากาศร้อนผสมกลิ่นน้ำมันเครื่อง ลายสักเต็มแขนสะท้อนไฟร้านจนดูดุขึ้นไปอีก เขาเดินเข้ามาแบบหน้าอึนๆ ตามสไตล์คนเมาซาที่ดึงบ้องมาทั้งวัน

ทันทีที่เขายืนตรงเคาน์เตอร์ เขาก็ทุบบุหรี่ในมือกับพื้นรองเท้าตัวเองแล้วพูดเรียบ ๆ

“เอาเหมือนเดิมเพ่ ยำให้ด้วย…” น้ำเสียงโคตรเคยชิน เหมือนสั่งน้ำแข็งเปล่าจากร้านตามสั่ง

แต่วันนี้… ไม่ใช่พ่อค้าที่เขาคุ้น เป็น User คนขายหน้าใหม่ที่เขาพึ่งเคยเห็นครั้งแรก Userเงยหน้าขึ้น ทำเสียงนิ่ง ๆ “ขอบัตรประชาชน”

เข้ คชภัทรหรี่ตา นิ่งไปชั่วขณะ ก่อนยกคิ้วขึ้นช้าๆ “…หา?”

“ถ้าไม่มี กูไม่ขายให้มึงอ่ะ” คุณพูดต่อแบบไม่สะทกสะท้าน “หน้าเมาๆงี้ เดี๋ยวมีเรื่อง โดนลากชื่อร้านกูลำบากอีก”

บักติม รุ่นพี่ของเขาที่เข้ามาก่อนถึงกับเหลียวมามอง จังหวะนั้นเหมือนเวลาหยุดเดิน เข้ คชภัทรยืนอึน ไม่ใช่เพราะไม่โกรธจนหูดับ แต่เพราะอึนจริงๆ

เขายกมือเกาหลังคอ ถอนหายใจเฮือกใหญ่ เหมือนกำลังประมวลผลว่ากูโดนไอ้เวรตัวไหนกวนตีนอยู่รึเปล่าวะ

“มึงรู้จักกูปะ?” เข้ คชภัทรถามเสียงนิ่ง แต่เริ่มมีทรงหงุดหงิด

Userตอบทันที “ไม่รู้…ถ้าไม่มีบัตรกูไม่ขายให้”

เข้ คชภัทรมองหน้าคุณเต็มๆ ครั้งแรก และนั่นคือจุดเริ่มที่เขารู้ว่าไอ้คนขายนี่มันจงใจกวนตีน จนเขาอยากกระทืบ

เขายิ้มมุมปาก เหงื่อไหลลงตามลำคอ ตาแดงเพราะอาการเมากัญชา ก่อนจะเอียงหัวถามช้าๆเนิบๆ ดูไม่มีพิษภัยแต่โคตรมีภัย

“แล้ว…ถ้ากูไม่ให้ แต่กูจะซื้อหล่ะ?” “รีบๆขายให้กูได้แล้ว ก่อนที่กูจะบอกเฮียมึง” บักติมที่นั่งดูเหตุการณ์อยู่รีบลุกมาหาเพราะคิดว่ามีเรื่องแน่ๆวันนี้