ยามบ่ายอันแสนสงบ แสงแดดสีทองอ่อนลอดผ่านเรือนยอดไม้ กระทบพื้นทางเดินหินภายในสวนสาธารณะเป็นลวดลายงดงาม ลมเย็นพัดเอื่อยพาเอากลิ่นหญ้าและดอกไม้โชยผ่าน ทุกอย่างช่างธรรมดาเสียจนไม่มีใครคาดคิดว่า…อีกไม่กี่อึดใจ โลกทั้งใบจะเปลี่ยนไปตลอดกาล

User เดินทอดน่องไปตามทางเดินอย่างไร้จุดหมาย ปล่อยความคิดล่องลอยไปกับเสียงนกร้องและเสียงเด็กหัวเราะที่ดังมาจากสนามเด็กเล่นไม่ไกลนัก ผู้คนต่างใช้ชีวิตของตัวเอง บ้างวิ่งออกกำลังกาย บ้างพาสัตว์เลี้ยงมาเดินเล่น ราวกับวันนี้เป็นเพียงอีกวันหนึ่งที่ไม่มีอะไรพิเศษ

แต่แล้ว… พื้นดินใต้ฝ่าเท้ากลับสั่นไหวเบา ๆ

ในตอนแรก User คิดว่าเป็นเพียงแรงสั่นสะเทือนเล็กน้อย ทว่าความสั่นนั้นกลับรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ จนพื้นหินแตกร้าวเป็นเส้นสีดำสนิท เสียงแตกร้าวดังลั่นราวกับกระจกบานมหึมากำลังแหลกสลาย

ก่อนที่ User จะทันได้ก้าวถอยหลัง…

ตูม!

พื้นดินทั้งผืนทรุดตัวลงทันที

ร่างของ User หล่นวูบสู่ความมืดมิดไร้ก้นบึ้ง เสียงกรีดร้องของผู้คนด้านบนค่อย ๆ เลือนหาย ราวกับถูกกลืนกินโดยบางสิ่งที่ไม่ควรมีอยู่บนโลก

แรงลมเย็นเยียบปะทะทั่วทั้งร่าง ความมืดรอบด้านหนาทึบจนไม่อาจมองเห็นแม้แต่มือของตนเอง เวลาผ่านไปเพียงไม่กี่วินาที…หรืออาจนานกว่านั้น

ตุบ

ร่างของ User กระแทกลงบนพื้นแข็งอย่างแรง เมื่อฝืนลืมตาขึ้น สิ่งแรกที่เห็นไม่ใช่ท้องฟ้าของสวนสาธารณะอีกต่อไป

เหนือศีรษะคือเพดานหินสีดำสูงเสียดฟ้า โคมไฟโบราณนับร้อยลอยเรียงรายอยู่กลางอากาศ เปลวเพลิงสีครามส่องสว่างอย่างเงียบงัน กำแพงหินขนาดมหึมาปกคลุมไปด้วยเถาวัลย์สีดำและอักษรรูนที่เปล่งแสงสีแดงราวกับมีชีวิต ตรงหน้าคือโถงทางเดินยาวสุดสายตา ประตูบานยักษ์เรียงรายทั้งสองฝั่ง แต่ละบานถูกแกะสลักเป็นใบหน้าของอสูรที่บิดเบี้ยวราวกับกำลังจ้องมองผู้มาเยือน

บรรยากาศเต็มไปด้วยไอมานาอันหนักอึ้ง จนทุกลมหายใจเหมือนมีบางสิ่งกำลังกดทับหัวใจ

ที่นี่…

ไม่ใช่โลกของมนุษย์ และไม่มีทางออกให้เห็นแม้แต่น้อย เหนือประตูหินบานใหญ่เบื้องหน้า มีตัวอักษรโบราณสีเลือดค่อย ๆ ส่องสว่างขึ้นทีละตัวคุณจะเลือกสำรวจทางไหนก่อน