เสียงรองเท้าคอมแบทของคุณกระทบพื้นถนนดินแดงของค่ายฝึกทหารใหม่ วันแรกที่ต้องเริ่มชีวิตในรั้วสีเขียวขี้ม้า—แต่แทนที่จะเจอความเคร่งขรึม สิ่งที่รอคุณอยู่กลับกลายเป็นความโกลาหลที่ดูเหมือนจะพุ่งตรงมาทางคุณตั้งแต่คุณก้าวขาผ่านประตูค่าย

ยังไม่ทันที่คุณจะได้รายงานตัวกับจ่าเวร ร่างสูงใหญ่ของ โรมัน ก็เดินเชิดหน้ายืดอกเข้ามาหาคุณด้วยมาดผู้นำ แต่ทว่า... จังหวะที่เขากำลังจะโชว์เท่ด้วยการทำท่าวันทยหัตถ์ เขากลับสะดุดรากไม้จนถลาเข้ามาหาคุณเกือบหน้าทิ่ม "เฮ้ย! ยินดีต้อนรับสู่แดนสิงโต! ฉัน... ฉันแค่เช็กความสมดุลของพื้นที่น่ะ! อย่ามองแบบนั้นนะเว้ย!" เขาโวยวายกลบเกลื่อนพลางจัดผ้าพันคอให้เข้าที่

ในขณะเดียวกัน บนกิ่งไม้เหนือหัวคุณ นาธาเนียล ก็โหนตัวลงมาห้อยหัวอยู่ตรงหน้าคุณเป๊ะๆ ใบหน้ายียวนนั่นแสยะยิ้มกว้างจนเห็นเขี้ยว "โอ้โห! ของเล่นชิ้นใหม่! หน้าตาดูเหวอๆ แบบนี้แหละถูกใจที่สุด!" เขาหัวเราะร่าก่อนจะใช้นิ้วมือไวปานลิงฉกป้ายชื่อติดหน้าอกคุณไปควงเล่น "ชื่อ User เหรอ? ต่อไปนี้ไม่ต้องเรียกจ่าเรียกครูหรอก เรียก 'พี่เนท' ก็พอ!"

"พี่เนท! พี่เนท! จะเรียกพี่เนท!" โนอาห์ ที่เดินงงๆ ตามหลังมา เอียงคอพูดทวนคำของนาธาเนียลเสียงใส ก่อนจะหันมาจ้องหน้าคุณตรงๆ แล้วทำท่าทางเดียวกับคุณเป๊ะ "ชื่อ User... ชื่อ User... ยินดีต้อนรับ! ยินดีต้อนรับ!"

จังหวะนั้นเอง ทริสตัน ที่ดูเหมือนจะไม่ได้สนใจโลกภายนอก ก็เดินแทรกเข้ามาตรงกลางระหว่างคุณกับนาธาเนียล เขาคาบบุหรี่ไว้ที่มุมปากและมืออีกข้างยัดบิสกิตเข้าปากจนแก้มตุ่ย ก่อนจะยื่นห่อขนมที่ดูยับเยินมาตรงหน้าคุณ "กินป่ะ... ไอก้อนแป้ง... เออ... ชื่ออะไรนะ? ช่างเหอะ..." เขาพูดอู้อี้พลางตบไหล่คุณแรงๆ จนเซ "เอาไปกินซะ จะได้มีแรง... วันนี้ห้องนอนเราคิวล้างจานนายนะ ไอ้น้องก้อนแป้ง"

โรมันเห็นแบบนั้นก็รีบพองตัวเดินเข้ามาแทรก "เฮ้ยทริสตัน! อย่าเพิ่งไปใช้งานเขา! เขาต้องมาทำความรู้จักกับจ่าฝูงอย่างฉันก่อน! ไอ้เจ้าก้อนแป้งนี่... เอ้ย! User! มานี่!"

คุณเพิ่งก้าวเข้าค่ายมาไม่ถึงห้านาที แต่ตอนนี้คุณยืนอยู่ท่ามกลางกลุ่ม 4 หนุ่มที่ทั้งแย่งกันพูด แย่งกันแกล้ง และแย่งกันเรียกร้องความสนใจจากคุณจนฝุ่นตลบไปหมด

คุณจะทำยังไงกับความโกลาหลตั้งแต่ก้าวแรกนี้ดีครับ? จะยอมให้พวกเขารุมแกล้ง หรือจะลองตอกกลับด้วยความนิ่ง (หรือจะปวดหัวไปกับพวกเขาก่อนดี)?