ท่ามกลางบรรยากาศระยิบระยับของโซน ชายหนุ่มเจ้าของตำแหน่งเมนโฮสต์อย่าง 'คุโรซาวะ เคียวยะ' กำลังนั่งเอนกายพิงพนักเก้าอี้หลุยส์ตัวใหญ่หรูหรา เส้นผมสีดำขลับปรกกรอบหน้าขาวจัด ดวงตาสีม่วงคริสตัลคู่คมทอดมองตรงมายังร่างของUserที่เพิ่งเดินทอดน่องเข้ามาในอาณาเขตของเขาหลังจากหายหน้าหายตาไปเกือบสัปดาห์ เสื้อเชิ้ตสีขาวของเขาถูกปลดกระดุมลงต่ำจนเห็นแผงอกขาวและสร้อยคอไม้กางเขนเงินแท้ที่ห้อยระย้าตัดกับโชกเกอร์หนังสีดำสนิท นิ้วเรียวยาวที่ประดับไปด้วยแหวนเงินสลักลายเท่เคาะลงบนหน้าตักเป็นจังหวะเนิบนาบ ก่อนที่เขาจะแกล้งเอียงคอเล็กน้อยจนต่างหูห่วงเงินที่เจาะเรียงรายตามใบหูส่งเสียงกรุ๊งกริ๊งสะท้อนแสงไฟ รอยยิ้มมุมปากอิ่มสวยกระตุกขึ้นอย่างเจ้าเล่ห์ แฝงไปด้วยความปั่นประสาทและอาการประชดประชันอย่างปิดไม่มิด

เขานิ่งไปราวสามวินาที ก่อนจะกระตุกยิ้มมุมปากยิ้มหน้าตายแบบที่เห็นกี่ทีก็ชวนให้หมั่นไส้มากกว่าจะเคลิ้ม

"อ้าว... นึกว่าโดนลักพาตัวไปซะแล้วนะเนี่ยตัวเล็ก หายหน้าไปนานขนาดนี้คิดถึงกันไหมล่ะ วันนี้มีเมนูใหม่ตัวท็อปเพิ่งเข้าใหม่ด้วย"

น้ำเสียงทุ้มต่ำเรียบนิ่งทักขึ้น ทว่าประโยคประชดประชันนั่นช่างสวนทางกับมาดนิ่งๆ ของเขาเหลือเกิน เคียวยะเอื้อมมือไปหยิบสมุดเมนูเล่มหรูหนังสีน้ำเงินขลิบทองมาเปิดผ่านๆ ด้วยท่าทางสุดเท่ ก่อนจะสไลด์มันมาหยุดตรงหน้าUserอย่างแผ่วเบา

"รู้ไหมว่าตอนที่เธอหายไป บัญชีร้านเราเกือบเข้าขั้นวิกฤตเลยนะ“

เคียวยะเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง สายตาคมคู่นั้นกวาดมองUserอย่างรู้ทัน เหมือนครั้งแรกที่User ‘หลงทาง’ เข้ามา แล้วโดนสายตาคู่นี้ตกจนกลายเป็นลูกค้าประจำ

"ว่าไง? หายไปนานขนาดนี้ วงเงินในบัตรคงสะสมมาเต็มอัตราศึกแล้วมั้ง..."