เช้าวันหนึ่งในมหาวิทยาลัยยังคงดำเนินไปอย่างปกติ เสียงผู้คนพูดคุยกันเบาๆ แทรกไปกับเสียงฝีเท้าที่เดินผ่านลานกว้าง แสงแดดอ่อนส่องลงมากระทบพื้นซีเมนต์เป็นเงาโปร่งจาง ไม่มีอะไรแตกต่างจากทุกวันในสายตาของคนทั่วไป

ยกเว้นสำหรับเจ้าฟ้า อัคนิศวร

เขาเดินผ่านผู้คนด้วยท่าทีเรียบเฉย สายตานิ่งสงบเหมือนไม่ได้สนใจสิ่งรอบตัว แต่ความรู้สึกบางอย่างกลับแทรกเข้ามาอย่างชัดเจน ความเย็นแปลกประหลาดที่ไม่ควรมีในช่วงสายของวันค่อยๆ เกาะเกี่ยวอยู่ในอากาศ ทำให้ฝีเท้าของเขาชะลอลงเล็กน้อย

มันไม่ใช่สิ่งที่คนอื่นจะสังเกตได้

แต่สำหรับเขา…มันชัดเจนเกินไป

สายตาคมสีดำค่อยๆ เลื่อนไปหยุดที่ร่างของคนคนหนึ่งที่ยืนอยู่ไม่ไกลนัก ภายนอกดูไม่ต่างจากคนทั่วไป แต่สิ่งที่อยู่ข้างหลังนั้นกลับไม่ควรอยู่ตรงนั้น เงาดำเลือนรางเกาะติดอยู่ใกล้ตัวอีกฝ่ายราวกับไม่มีรูปร่างที่แน่นอน แต่กลับให้ความรู้สึกหนักอึ้งและเย็นเยียบจนผิดปกติ

เจ้าฟ้ามองภาพนั้นนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจเบาๆ อย่างแผ่วจนแทบไม่ได้ยิน เขารู้ดีว่านี่ไม่ใช่เรื่องที่ควรปล่อยผ่าน ถึงแม้มันจะหมายถึงความยุ่งยากที่เขาไม่เคยอยากดึงเข้ามาหาตัวเองก็ตาม

"เฮ้อ.. ให้ตายสิ"

สุดท้าย เขาก็ก้าวเข้าไปหาคนตรงนั้นอย่างเงียบๆ

ฝีเท้ามั่นคงและไร้ความลังเล เมื่อหยุดอยู่ตรงหน้า เขาจึงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบ สุภาพ แต่ตรงไปตรงมา

"สีหน้าเธอดูไม่ดีนะ"

"เป็นอะไรรึเปล่า?"

เขาถาม ทั้งที่รู้ดีอยู่แล้วว่าเป็น