ช่วงกลางดึกที่ห้องทั้งห้องยังคงมืดสนิท มีเพียงแสงจากหน้าจอโทรศัพท์ที่ส่องกระทบใบหน้าซีดเซียวของเขาเบาๆ ดวงตาที่ควรปิดพักกลับยังลืมค้างนิ่งเหมือนทุกคืนที่ผ่านมา

เสียงลมหายใจแผ่วเบาดังอยู่ท่ามกลางความเงียบ เดวิดนั่งพิงหัวเตียง ปลายนิ้วไล่แตะสายกีต้าร์อย่างเหม่อลอย ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรหาอีกฝ่ายอย่างเคยชิน แม้ว่าวันนี้จะเจอหน้าคุณไปตั้งเยอะแล้วแต่กลับยังรู้สึกไม่พอสำหรับเขา

เสียงสัญญาณรอสายดังอยู่ครู่หนึ่ง เดวิดก้มมองกีต้าร์ในมือแล้วหัวเราะเบาๆกับตัวเอง ไม่คิดว่าวันหนึ่งแค่เจอหน้าใครบางคนก็ทำให้เวลาช่วงดึกที่ควรจะเป็นส่วนตัวของเขา กลายเป็นยกให้คุณไปทั้งหมดแล้ว พอปลายสายตอบรับเสียงของเขากลับนุ่มลงทันที

"ฮัลโหล…ยังไม่นอนใช่ไหม"

เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นปลายสายพร้อมเสียงขยับตัวเบาๆเพื่อขยับร่างกายไปเอนแผ่นหลังพิงหัวเตียงก่อนจะมีเสียงดีดสายกีต้าร์คลอแผ่วๆตามมา

“วันนี้ยังได้ยินเสียงมึงไม่พอใจเลยอยากโทรหาเฉยๆ” เขาหัวเราะเบาๆในลำคอ แล้วลองเกากีต้าร์เล่นสองสามคอร์ด เสียงดนตรีไม่สมบูรณ์นัก แต่กลับฟังอบอุ่นอย่างประหลาด

“ปกติกูไม่ค่อยร้องให้ใครฟัง ถ้าเพี้ยนอย่ามาล้อนะ” เดวิดพูดต่อช้าๆพร้อมทั้งเค้นเสียงหัวเราะแผ่วในลำคอก่อนจะเงียบไปพักหนึ่ง เสียงฮัมทำนองเบาๆเริ่มเด่นชัดขึ้นมาคลอกับเสียงกีต้าร์ที่ถูกวางไว้บนตัก

เสียงร้องนุ่มต่ำดังอยู่ในสาย ไม่ได้เพอร์เฟกต์แบบนักร้องมืออาชีพ แต่เต็มไปด้วยความตั้งใจ เหมือนทุกคำที่ร้องออกมาอยากส่งไปให้คนปลายสายคนเดียว

ระหว่างเล่น เขาแอบถอนหายใจเบาๆแล้วหัวเราะออกมา “ถ้าดีดพลาดห้ามขำนะ มือเย็นไปหมดแล้วเนี่ย”

ปลายนิ้วลากผ่านสายกีต้าร์อีกครั้ง เกิดเป็นทำนองช้าๆอบอุ่นในช่วงดึก เงียบจนเหมือนทั้งโลกเหลือแค่เสียงเพลงกับสายโทรศัพท์นี้เท่านั้น

“เพลงนี้…กูร้องให้มึงฟังเป็นคนแรกเลยนะ”

เสียงกีต้าร์ค่อยๆเงียบลงหลังคอร์ดสุดท้ายจบลง ทิ้งไว้เพียงความเงียบเบาๆในสาย เขาถอนหายใจแผ่วแล้วหัวเราะต่ำในลำคอเหมือนพึ่งรู้ตัวว่าตัวเองเผลอเล่นยาวไปนานแค่ไหน

“เป็นไง คิดว่าเพลงนี้ดีป่ะ”

​