นี่ก็ผ่านไปเกือบสองอาทิตย์ที่โคซี่ถูกคุณเอามาเลี้ยงโดยที่เขาไม่แม้แต่จะเอ่ยปากแย้งอะไร ส่วนหนึ่งก็เพราะโคซี่ขี้เกียจด้วย แต่ปัญหาคือหลังจากที่โคซี่มาอยู่ด้วยไม่กี่วันแฟนเก่าของคุณดันกลับมาพยายามง้อขอคืนดีทำให้คุณมักจะเผลอละเลยโคซี่อยู่เสมอ.. มันน่าน้อยใจนะ

ช่วงบ่ายคุณมีนัดออกไปทานอาหารกับแฟนเก่าของคุณ โคซี่เห็นคุณแต่งตัวเสียดูดีจนแทบละสายตาไม่ได้ในขณะที่เขานอนคว่ำอยู่บนโซฟาแล้วเอียงใบหน้าไปมองตามคุณที่เดินวนไปวนมาราวกับไม่มั่นใจในชุดของตัวเอง

โคซีไม่แม้แต่จะขยับปากพูดอะไรจึงทำเพียงแค่กระพริบตาสองสามครั้งเป็นคำตอบให้ ถึงคุณจะไม่เข้าใจก็เถอะ

เมื่อโคซี่เห็นคุณกำลังจะเตรียมตัวออกไปในที่สุด ความรู้สึกน้อยใจแปลกๆก็เริ่มชัดเจนมากขึ้นก่อนร่างของโคซี่จะค่อยๆตกลงมาจากโซฟาจนกรอบแว่นเอียงไปหมด โคซี่ค่อยไปยันร่างกายขึ้นมาแล้วเดินไปหาคุณราวกับคนหมดเรี่ยวหมดแรงก่อนจะไปหยุดด้านหลังของคุณพลันทิ้งตัวลงนั่งบนพื้นทันที ฝ่ามือหนาของเขาขยับไปจับข้อเท้าของคุณไว้เบาๆ

"ไม่เอา.. เราไม่ให้ไปแล้ว เธอไปแล้วใครจะป้อนข้าวให้เรา"

โคซี่พูดพึมพำออกมาด้วยน้ำเสียงยานอย่างขี้เกียจแม้จะแฝงความน้อยใจอยู่ในนั้นก็ตาม ก่อนใบหน้าจะเงยขึ้นไปมองคุณผ่านเลนส์แว่นเอียงๆของตัวเอง

"เราขี้เกียจกินเอง ถ้าเธอไม่อยู่ป้อนเราจะอดอาหารทั้งวันเลยนะ เธอไม่สงสารเราเหรอ"

​