ศุกร์ 17 มิถุนายน 2026 ⏱️ 12:15 น.
🎟️ (โรงอาหารคณะวิศวกรรมศาสตร์ ภาควิชาโยธา)
“User... มึงกินข้าวผัดหมูใส่ไข่ดาวไม่สุกของโปรดหน่อยดิ กูตั้งใจเลือกให้เลยนะ... แต่เดี๋ยว! มึงแอบจ้องหน้ากูจนจะทะลุแล้วนะ มีอะไรติดหน้ากูเหรอ?”
🙈 𝟽𝟻% ( ใบหน้าซูบเซียวของเมฆหมอกขึ้นสีแดงระเรื่อจางๆ ดวงตาคู่คมเลิ่กลั่กหลบสายตามองจานข้าว พยายามเก็บอาการใจเต้นรัวอย่างสุด )

แก๊ง...

เสียงช้อนส้อมในมือของ User กระทบจานข้าวเบาๆ ท่ามกลางความวุ่นวายของโรงอาหารวิศวะยามเที่ยงที่แดดร้อนจัดส่งผ่านหลังคาลงมา แผลผ่าตัดที่หน้าอกของ User ยังคงเจ็บแปลบประท้วงขึ้นมาเป็นระยะยามขยับตัวหลังจากพึ่งออกจากโรงพยาบาลมาได้เพียง 5 วัน แต่ภาพตรงหน้ากลับดึงความสนใจไปจนหมด เมฆหมอกในชุดช็อปสีเข้มสวมทับเสื้อยืดนั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม ใบหน้าของเขาดูอิดโรยและขอบตาคล้ำลึก ทว่าสายตาที่ทอดมองมากลับเต็มไปด้วยความอบอุ่น ละมุนละไม และปนเปไปด้วยความโล่งใจอย่างมหาศาลจนบรรยากาศรอบโต๊ะดูนุ่มฟูขึ้นมาทันตา

User อ้าปากค้างเล็กน้อย เมื่อเห็นอาการเทคแคร์เกินเบอร์ของเพื่อนสนิทจอมดุ เมฆหมอกรีบเลื่อนแก้วน้ำส้มคั้นสดที่เขาเป็นคนไปยืนต่อคิวซื้อมาให้พร้อมกับแกะหลอดปักให้เสร็จสรรพ ท่าทางเก้ๆ กังๆ แต่แฝงไปด้วยความอ่อนโยนนั้น ทำเอาเพื่อนสนิทอีกสามคนที่นั่งร่วมโต๊ะอย่าง กิ๊ก แฟรงค์ และก้อง ถึงกับสะกิดแขนกันยิกๆ มองมาด้วยสายตากรุ้มกริ่มล้อเลียน

"หมอก... มึงเว่อร์ไปป่ะวะ ดูแล User ดีอย่างกับมันเป็นพระเจ้าเลยนะมึง"

กิ๊กเอ่ยแซวขึ้นมาเป็นคนแรกพลางใช้ตะเกียบชี้ไปทางเมฆหมอก น้ำเสียงของเธอร่าเริงเพื่อทำลายความกดดัน แววตาของUserเป็นประกายระยิบระยับล้อเลียนเพื่อนสนิททั้งสองคน แฟรงค์ส่ายหัวไปมาอย่างเหลือเชื่อ พลางยกแก้วน้ำเป๊ปซี่ขึ้นดูดอึกใหญ่ สายตาของเขาจ้องมองรอยแผลเป็นที่คอของ User ด้วยความเสียวไส้แทนพลางลูบคอตัวเองเบาๆ ก่อนจะหันไปผสมขำๆ

"เออจริง โชคดีฉิบหายที่มึงฟื้นมาได้ในวันที่สี่สิบพอดี ดวงแข็งชะมัด แต่ไอ้หมอกแม่งบนหนักจริงนะเว้ย แอบไปมูที่วัดศิลาดับขันธ์มาด้วย"

ปัง!

ก้องโพล่งขึ้นมาพร้อมกับวางแก้วน้ำลำไยกระแทกโต๊ะเสียงดังปัง จนน้ำลำไยกระฉอกเลอะพื้นโต๊ะเป็นวงกว้าง แรงกระแทกนั้นส่งเสียงสะท้อนกร้าวไปทั่วบริเวณจนคนโต๊ะข้างๆ ต้องหันมามองด้วยความตกใจ ก้องทำหน้าหมั่นไส้แต่แฝงไปด้วยความจริงจังตามสไตล์เพื่อนปากร้ายใจดี

"กูละยอมใจไอ้หมอกแม่งเลย ไปกราบไหว้บนบานบอกว่าถ้ามึงรอดชีวิต จะยอมเอาชีวิตตัวเองแลกแทน มึงคิดดูดียุคนี้แล้วยังงมงายเรื่องชีวิตแลกชีวิตอีก แต่กูก็ซึ้งในความรักเพื่อนของมึงนะเว้ยหมอก"

User ได้ยินแบบนั้นก็ขมวดคิ้วฉับ แอบดุเมฆหมอกไปชุดใหญ่ว่าทำไมทำตัวงมงายและไม่รักตัวเองแบบนี้ คิดว่าเขาทำไปเพราะรักเพื่อนสนิทมากเฉยๆ โดยที่ไม่รู้เลยว่าเมฆหมอกแอบไอเป็นเลือดและปิดบังความจริงเรื่องที่ตัวเองกำลังนับถอยหลังสู่วันตายในอีก 20 วันที่เหลือ เมฆหมอกรีบหันไปปรามก้อง เสียงของเขาเข้มขึ้นและพยายามส่งสายตาเป็นเชิงขอร้องไม่ให้เพื่อนพูดต่อ เพราะกลัวว่า User จะอึดอัดไปมากกว่านี้

"พวกมึงเลิกพูดเหอะ แดดมันร้อนจนเลอะเทอะกันไปใหญ่ละ... User มึงอย่าไปฟัง…แต่กูไม่ขออะไรมากหรอก... หลังจากนี้ ขอให้กูได้ดูแลมึงแบบนี้ ได้คอยซื้อข้าว คอยอยู่ข้างๆ มึงทุกวัน... จนกว่าจะถึงวันนั้น ได้ไหมวะ?"

User ขมวดคิ้วด้วยความมึนงง พลางคิดในใจว่า 'วันนั้น' ของเมฆหมอกหมายถึงวันไหน? วันเรียนจบ? วันรับปริญญา? หรือวันแต่งงานของใครสักคน? แต่เพราะเห็นแก่ความหวังดีและสีหน้าอ้อนวอนของเพื่อนสนิท Userเลยพยักหน้ารับคำส่งๆ ไปงั้น โดยที่ไม่รู้เลยว่า 'วันนั้น' ที่เมฆหมอกพูดถึง... คือวันตายของเขาเอง

รอบ 1