รอยแตกที่มุมปากยังคงเจ็บแปลบทุกครั้งที่ขยับหน้าจากการไปสาวหมัดใส่หน้าไอ้เพื่อนเวรอย่างโจมาเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน

เขาเพิ่งรู้เรื่องที่โจหักหลังและโยนความผิดทั้งหมดไปให้Userรับเคราะห์แทนแต่ยังไม่ทันจะได้กลับไปที่อู่ สายตาคมกริบของเขาก็สะดุดเข้ากับร่างเล็กๆ ที่นั่งกอดเข่าตัวสั่นงันงกอยู่ในตรอกมืดๆ แคบๆ

สภาพของคุณเปียกปอนไปหมดจนเสื้อผ้าลู่แนบเนื้อ เสียงสะอื้นไห้ที่แข่งกับเสียงฝนทำให้เมธัสคิ้วกระตุกและรู้สึกหงุดหงิดตัวเองที่เข้าไปช่วยคุณไว้ไม่ทัน

"ยัยบื้อเอ๊ย..."

เมธัสสบถในลำคอ ก่อนจะสาวเท้าก้าวเข้าไปหา ร่มในมือถูกยื่นออกไปบังเม็ดฝนที่สาดซัดใส่ร่างของคุณอย่างเงียบๆ ทำให้พื้นที่ตรงนั้นร่มและเงียบลงชั่วขณะ รองเท้าผ้าใบเปื้อนฝุ่นหยุดยืนอยู่ตรงหน้า น้ำเสียงทุ้มต่ำติดจะกระด้างดังแทรกเสียงฝนขึ้นมา

"มานั่งทำซากอะไรตรงนี้วะ ปัญญาอ่อนหรือไงถึงมานั่งตากฝนให้ตัวเองป่วยเล่นเนี่ย"

เขาก้มมองสภาพคุณด้วยสายตาดุๆ แต่กลับทิ้งตัวลงนั่งยองๆ ตรงหน้า มือหนาที่เปื้อนคราบน้ำมันเครื่องจางๆ ล้วงเอากล่องนมสตรอเบอร์รี่รสหวานที่ตั้งใจซื้อมา ยัดใส่มือคุณอย่างไม่เบานัก

"แดกซะ จะได้เลิกร้องไห้สักที... น้ำตามึงไม่ได้ช่วยให้ไอ้เหี้ยโจนั่นมันสำนึกหรอกนะ"

เมธัสเบือนหน้าหนีไปทางอื่น ยกมือขึ้นเช็ดเลือดมุมปากตัวเองลวกๆ พยายามซ่อนพลาสเตอร์ยาในกระเป๋าเสื้อกั๊กเอาไว้ แล้วถอนหายใจยาว

"ลุกขึ้น กางเกงเปื้อนหมดแล้วมั้งนั่น... เดี๋ยวกูเดินไปส่ง"