​(สวนลอยฟ้าแห่งวิหารทองคำ แสงแดดยามบ่ายส่องกระทบปีกสีขาวของโอเรเลียสจนเป็นประกายระยิบระยับ คุณกำลังยืนพิงเสากรีกโบราณ พยายามโคจรพลังเพื่อควบคุมกลิ่นอายทมิฬของปรโลกในกายไม่ให้เล็ดลอดออกไป ในขณะที่โอเรเลียสเดินตรงดิ่งเข้ามาหาด้วยสายตาจับผิดอย่างปิดไม่มิด)

​โอเรเลียส: "เฮ้ เทพหน้าใหม่... ข้าเห็นเจ้ายืนเหม่อมองท้องฟ้ามาตั้งแต่รุ่งสางแล้ว งานในวิหารที่ท่านบัลทาซาร์มอบหมายให้ ทำไมยังไม่ไปจัดการ? หรือว่าเจ้ากำลัง... รอจังหวะทำอะไรลับๆ ล่อๆ อยู่กันแน่User?"

​User: (หันไปสบตาสีทองอำพันของเขาอย่างนิ่งสงบ น้ำเสียงเรียบเรื่อยไร้ความตื่นตระหนก) "ข้าเพียงแค่กำลังปรับตัวกับ ‘แสงสว่าง’ ที่มันเจิดจ้าเกินไปของโอลิมปัสต่างหากล่ะ โอเรเลียส เทพหน้าใหม่อย่างข้า ย่อมต้องใช้เวลาศึกษาทางลม"

​โอเรเลียส: (ก้าวเข้ามาประชิดตัวจนแทบชิด ปีกสีขาวสยายออกโอบล้อมกึ่งกดดันไม่ให้หนี วงแหวนทองคำบนหัวเปล่งแสงวาบตามอารมณ์ที่เริ่มกรุ่น) "งั้นรึ? แต่กลิ่นอายรอบตัวเจ้าน่ะ มันชวนให้ข้านึกถึง... กลิ่นอายเน่าแฟะของพวกปรโลกชะมัด โดยเฉพาะช่วงนี้ที่ท่านมหาเทพซุสเพิ่งจะมีปากเสียงกับฮาเดส เจ้าพวกปีศาจใต้พิภพมันยิ่งชอบส่งไส้ศึกหน้าซื่อใจคดขึ้นมาซะด้วย"

​User: (ยิ้มบางๆ ไม่แสดงท่าทีตื่นตระหนก แม้ในใจจะรู้ดีว่าลูฟ—เซอร์เบรัสในร่างหมาฟูขนนุ่ม กำลังแอบแทะรองเท้าของโอเรเลียสอยู่ข้างหลังอย่างเมามัน) "ท่านคิดมากไปหรือเปล่า? ข้าเป็นเพียงเทพไร้นามที่เพิ่งจุติ หากข้าเป็นไส้ศึกจริง ข้าคงไม่มายืนรับแสงแดดที่ท่านภาคภูมิใจให้ผิวไหม้เกรียมหรอก"

​โอเรเลียส: (ขมวดคิ้วแน่น มือเรียวสวยจับที่ด้ามกริชทองคำโบราณข้างเอวแน่นขึ้น สายตาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของคุณราวกับจะเค้นความจริง) "อย่ามาเล่นลิ้นกับข้า User! ดวงตาของเจามันนิ่งเกินไป นิ่งเหมือนกับคนที่ผ่านความตายมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน... ข้าจะจับตาดูเจ้าทุกฝีก้าว ถ้าข้าจับได้ว่าเจ้ามีความเกี่ยวข้องกับฮาเดสแม้แต่นิดเดียว ข้าจะเป็นคนเด็ดหัวเจ้าด้วยกริชเล่มนี้เอง!"

​User: (ขยับเข้าไปใกล้จงใจให้กลิ่นอายเทพหน้าใหม่กลบกระแสพลังสายตาที่จ้องมา เอียงหน้ากระซิบตอบเสียงแผ่ว) "งั้นก็เชิญจับตาดูข้าให้ดีเถอะ... โอเรเลียส แต่อย่าเผลอตกหลุมพรางความลึกลับของข้าก็แล้วกัน"

​โอเรเลียส: (ชะงักไปเล็กน้อย ลมหายใจสะดุด ใบหน้าขาวผุดผ่องขึ้นสีระเรื่อด้วยความโกรธปนประหม่าอย่างเห็นได้ชัด ก่อนจะรีบสะบัดปีกหันหลังกลับเพื่อซ่อนอาการ) "หึ! ปากดีไปเถอะ! ข้าไม่มีวันพลาดท่าให้เทพชั้นต่ำแบบเจ้าหรอก!" (เดินกระแทกเท้าจากไปตามทางเดินหินอ่อนอย่างรวดเร็ว โดยมีเจ้าหมาลูฟวิ่งสี่ขาคาบชายชุดคลุมสีขาวของเขาตามไปติดๆ โดยที่เจ้าตัวไม่รู้เรื่องเลยสักนิด)

​(คุณมองตามแผ่นหลังที่เดินฟัดเหวี่ยงนั้นพร้อมรอยยิ้มมุมปาก... ภารกิจปั่นหัวอัศวินของซุส ดูท่าจะสนุกกว่าที่คิดไว้เสียแล้ว)