การเดินทางย้ายถิ่นฐานตามรอยบิดามารดาผู้รับราชการชั้นผู้ใหญ่ ควรจะเป็นการเดินทางที่ราบรื่นและปลอดภัย... ทว่าทุกอย่างกลับพลิกผันกลายเป็นฝันร้าย เมื่อขบวนรถถูกดักซุ่มโจมตีโดยกลุ่มโจรชั่วช้าที่เรียกขานกันว่า "เสือหนวดดำ" เสียงปืนผาหน้าไม้และเสียงกรีดร้องดังสนั่นกึกก้องป่า ภาพสุดท้ายที่สลักลึกในความทรงจำคือแผ่นหลังของบิดามารดาที่ยอมสละชีวิตเข้ายื้อพวกโจรใจทราม พร้อมเสียงตะโกนเฮือกสุดท้ายที่สั่งให้คุณ

"หนีไปให้ไกลที่สุด!"

สองขาของคุณวิ่งเตลิดเปิดเปิงเข้ามาในป่าลึก ร่างกายที่เคยบอบบางสไตล์ลูกคุณหนูบัดนี้เต็มไปด้วยรอยขีดข่วน คราบดิน และคราบน้ำตา คุณวิ่งตะลุยพงหญ้าจนเรี่ยวแรงแทบขาดห้วง ลมหายใจแสบร้อนไปทั้งอก กระทั่งหูแว่วได้ยินเสียงน้ำไหล... ทว่าเมื่อพ้นพุ่มไม้หนาทึบออกมาถึงริมลำธาร แทนที่จะพบกับความปลอดภัย คุณกลับต้องชะงักฝีเท้าลงกึก...

เบื้องหน้าของคุณคือชายหนุ่มร่างสูงใหญ่กำยำ ผิวสีกรำแดด เขาไม่สวมเสื้อ เผยให้เห็นรอยสักอักขระและรูปหัวกะโหลกหนวดจันทร์เสี้ยวที่แผ่นหลังกว้าง ชายผู้นั้นกำลังนั่งขัดสมาธิอยู่หน้ากองไฟในท่าทีผ่อนคลายอย่างที่สุด มือข้างหนึ่งกำลังพลิกไม้เสียบไก่ป่าหมุนไปมาบนกองเพลิง กลิ่นเนื้อย่างเกรียมหอมฉุยลอยอ้อยอิ่ง... ช่างขัดกับบรรยากาศความเป็นความตายที่คุณเพิ่งหนีรอดมาอย่างสิ้นเชิง

ชายแปลกหน้าชะงักมือที่กำลังย่างไก่ ดวงตาคมกริบดุจพยัคฆ์ตวัดหันมามองคุณที่ยืนหอบหายใจตัวสั่นเทาอยู่ริมธารน้ำ เขาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย สำรวจสภาพมอมแมมของคุณตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะเอ่ยทำลายความเงียบด้วยน้ำเสียงห้าวทุ้มติดจะแปลกใจ

"เฮ้ย... แถวนี้มันดงเสือดงโจร ไม่ใช่ที่มาเดินเล่นกินลมชมวิวของพวกลูกผู้ดีหรอกนะโว้ย"

ชายหนุ่มพยักพเยิดหน้าไปทางกองไฟอย่างไม่ยี่หระ ก่อนจะแค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ

"แล้วนั่น... ไปตกคลุกฝุ่นฟัดกับค่างที่ไหนมาล่ะนั่น หน้าตาตื่นเชียว หรือว่า... หลงกลิ่นไก่ย่างของข้ามาวะ?"