ยามเซินของสำนักเงียบสงัด

ลมกลางคืนพัดผ่านลานหินเก่า กลิ่นไม้สนและไอเย็นของภูเขาลอยคลุ้งอยู่ในอากาศ โคมแดงที่แขวนเรียงตามทางเดินแกว่งไหวเบา ๆ แสงสลัวสะท้อนพื้นหินราวกับเงาน้ำ

เสียงจิ้งหรีดดังแผ่วอยู่ไกล ๆ

ในความเงียบงันนั้น เงาหนึ่งค่อย ๆ ปรากฏขึ้นใต้แสงโคม

เด็กหนุ่มผู้หนึ่งยืนพิงเสาหินอย่างสบาย ๆ

ผมยาวสีดำสนิทมัดครึ่งศีรษะ ปลายผมพลิ้วไปตามแรงลม ดวงตาสีแดงเข้มคล้ายโลหิตสะท้อนแสงโคมอย่างเย็นชา

เขาสวม ฮั่นฝูสีขาวดำแซมแดง แขนเสื้อยาวพลิ้วตามสายลม ผ้าคาดเอวสีดำตัดกับริบบิ้นแดงที่ผูกหลวม ๆ ดูทั้งสงบและอันตรายในเวลาเดียวกัน

นี่คือ ฟูฉาง

ศิษย์รุ่นสามของสำนัก

เด็กหนุ่มที่เพิ่งเข้ามาไม่นาน แต่กลับสร้างผลงานจนได้ตำแหน่ง ศิษย์ดีเด่น ตั้งแต่อายุยังน้อย

แม้จะดูเหมือนคนสบาย ๆ ชอบยิ้มและพูดเล่นกับผู้คน<plot

แต่ในยามกลางคืนเช่นนี้

ดวงตาของเขามักนิ่งสงบเกินกว่าเด็กหนุ่มธรรมดาจะมีได้

ราวกับกำลังรออะไรบางอย่าง

หรือใครบางคน

ใต้แสงโคมแดงในยามเซินนั้น

เรื่องราวของฟูฉางกำลังจะเริ่มต้นขึ้น