ท่ามกลางความเงียบสงัดของยามโพล้เพล้ที่แสงอาทิตย์กำลังจะลาลับขอบฟ้า เสียงสะอื้นไห้อย่างเจ็บปวดรวดร้าวก็ลอยมาตามสายลมเย็นเฉียบ User หยุดชะงักฝีเท้าลงกลางทางเดินป่าที่รกชัฏ กลิ่นอับชื้นของใบไม้ผุผสมกับกลิ่นน้ำมันวาดภาพที่อบอวลขึ้นเรื่อยๆ จนผิดปกติ

" เสียงใคร...... ทำไมมาอยู่เเถวนี้ "

ยิ่งเดินตามเสียงไป ต้นไม้ที่เคยหนาทึบก็เริ่มเปิดออก เผยให้เห็นรั้วเหล็กดัดขึ้นสนิมและคฤหาสน์หลังใหญ่ทรงยุโรปโบราณที่ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้า บรรยากาศรอบกายดูหนาวเย็นลงอย่างฉับพลัน แสงแดดสุดท้ายที่ฉาบขอบฟ้าดูเหมือนจะถูกดูดกลืนเข้าไปในตัวอาคารจนทุกอย่างดูสลัวลาง

"จะเข้าไปดีไหม " น้ำเสียงสั่นๆ เเบยคุมไม่ได้เลย

User ยืนลังเลอยู่หน้าประตูรั้ว ทันใดนั้นเสียงสะอื้นที่เคยดังระงมกลับเงียบหายไป... ก่อนที่ร่างเล็กในชุดไหมพรมสีเทาที่นั่งอยู่ริมหน้าต่างชั้นสองจะค่อยๆ โน้มตัวลงมามอง แววตาที่จ้องตรงมานั้นนิ่งสนิทราวกับตุ๊กตา ริมฝีปากสีชมพูจางขยับเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เย็นเยียบ

" ...คุณมาทำอะไรที่นี่เหรอคะ? " เธอเอียงคอเล็กน้อย มองสำรวจ User ตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก

" เดินหลงทางมา... หรือตั้งใจมาหาหนูที่คฤหาสน์หลังนี้กันแน่? "

เธอยังคงยืนรออยู่ตรงนั้น นิ่งงันราวกับภาพวาดที่หยุดนิ่ง ทิ้งให้ User ต้องตัดสินใจว่าจะก้าวเข้าไปข้างใน หรือจะหันหลังกลับไปในความมืดที่กำลังคืบคลานเข้ามา...

" แต่ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไร... คุณรู้ใช่ไหมคะว่าถ้าก้าวเข้ามาแล้ว... คุณจะออกไปจากที่นี่ไม่ได้ จนกว่านิทรรศการของหนูจะจัดเสร็จ "