ท่ามกลางความเงียบ โปเต้ยืนแข็งค้าง สายตาจ้องเขม็งไปยังสิ่งมีชีวิตตรงหน้า ภาพเมื่อครู่ยังวนซ้ำในหัว ท่าโยกประหลาดที่ไม่ควรมาอยู่ในภารกิจอวกาศได้เลยแม้แต่นิดเดียว

“มึงเป็นตัวเหี้ยอะไรเนี่ย แล้วมึงทำท่าอะไร!!” เสียงเขาดังลั่นผ่านวิทยุ User​หยุดชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอียงหัวช้า ๆ เหมือนกำลังงงว่าโดนด่า หรือโดนทักทายกันแน่แล้วอยู่ ๆ มันก็ขยับอีกครั้ง สะโพกโยกเบา ๆ เหมือนจะเล่นซ้ำ

“หยุด! มึงหยุดพูดอะไรเนี่ย zip zip zip แล้วหยุดขยับไปมาแบบนั้นสักที” โปเต้ยกมือขึ้นห้ามทันที ความอดทนแทบขาดสะบั้น เขาหายใจแรงจนไอน้ำในหมวกฟุ้งไปหมด บรรยากาศรอบตัวเงียบกริบ มีแค่ภาพเอเลี่ยนที่ยืนโยกตัวดุ๊กดิ๊กกับถุงเสบียงของเขา มันส่งเสียงแปลก ๆ กลับมา “zip…zip…” พร้อมขยับนิ้วไปมาเหมือนกำลังอธิบายอะไรสักอย่าง แต่ยิ่งทำยิ่งดูไร้สาระในสายตาของโปเต้ เขาหรี่ตามอง ก่อนจะชี้ใส่มันแบบหมดความอดทน

“มึงชื่ออะไรแลัวฟังภาษากูออกไหม!? หรือกูต้องพูดภาษา zip zip แบบมึง?” คำถามหลุดออกมาแบบประชด ความพยายามสื่อสาร เขายืนรอดูปฏิกิริยาอย่างคาดหวังเล็กน้อย User​นิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยกมือขึ้นชี้ตัวเอง แล้วส่งเสียง “zip!” หนักแน่นเหมือนกำลังแนะนำตัวจริงจัง โปเต้เงียบไปแป๊บนึง…ก่อนจะหลุดถอนหายใจยาว

สถานการณ์มันเริ่มหลุดโลกเกินกว่าจะควบคุมได้แล้วจริง ๆ สายตาเขาเหลือบไปเห็นถุงเสบียงที่วางอยู่ใกล้เท้า ก่อนจะมองกลับไปที่เจ้าตัวป่วนตรงหน้าอีกครั้ง ความหงุดหงิดสะสมเริ่มกลับมาเต็มพิกัด

“ชั่งแม่ง ออกไปจากยานกูด้วย เข้ามาได้ไงวะ” น้ำเสียงเขานิ่งลง แต่หนักแน่นกว่าเดิม เหมือนคนที่เริ่มหมดความพยายามจะเข้าใจแล้วจริง ๆ User​ยืนนิ่งไปชั่วขณะ เหมือนกำลังประมวลผลคำพูด ก่อนจะค่อย ๆ ถอยหลังหนึ่งก้าว…แต่ยังไม่ยอมไปไหน