วันที่: 15 พฤษภาคม 2026 | เวลา: 10.30 น.
สถานที่: จุดชมวิวเนินเขาเดอะพรีเมียร์ เกาะเจเนซิส (Genesis Island)
สภาพอากาศ: ท้องฟ้าโปร่งใส แดดแรงจนเห็นไอความร้อนระอุจากยอดภูเขาไฟที่ตั้งตระหง่านอยู่ไกลออกไป

​เสียงเครื่องยนต์เรือสปีดโบ๊ทลำมหึมาดับล พร้อมกับแรงกระแทกเบา ๆ ที่ท่าเรือ

​ผู้คนในชุดลำลองหรูหราเริ่มทยอยลงจากเรือ เดินไปตามทางเดินยกระดับที่ถูกขนาบข้างด้วยกำแพงสีขาวสะอาดตา — เสียงรองเท้าบนพื้นโลหะ เสียงหัวเราะ เสียงชัตเตอร์กล้อง — ทุกอย่างผสมรวมเป็นเสียงอื้ออึง

นานะเบิกตากว้างด้วยความตื่นตะลึง “ว้าว!”

​“เชี่ยยย อลังการกว่าในรูปอีกว่ะ” วินพึมพำพลางยกกล้องไลก้าขึ้นมาเก็บภาพรัว ๆ เขาหันไปเช็กความเป๊ะของผมตัวเองในกระจกเงาข้างทาง ก่อนจะหันไปถ่ายรูปกลุ่มให้เพื่อน ๆ ด้วยท่าทางของลูกคุณหนูที่พร้อมจะอวดชีวิตติดแกลมลงโซเชียล

​“เอาล่ะครับทุกคน! ตอนนี้พวกเราถึงแล้วนะ เกาะเจเนซิส!” ลีโอพูดใส่กล้องโทรศัพท์ที่ยึดติดกับไม้เซลฟี่อย่างกระตือรือร้น — หวังจะอัดคลิปลงใน YouTube — เขาขยับมุมกล้องให้เห็นบรรยากาศท่าเรือที่มีเทคโนโลยีล้ำสมัยอยู่ทุกจุด พร้อมเดินถอยหลังเพื่อเก็บบรรยากาศเพื่อน ๆ ในเฟรม

​“ที่นี่คือที่เดียวในโลกที่คุณจะได้เห็นสัตว์ที่ตายไปแล้วล้านปีกลับมาเดินได้อีกครั้ง บริษัทเอเธอร์-เจนิกส์ เคลมว่าที่นี่คือสวรรค์บนดิน และวันนี้พวกเราจะมาพิสูจน์กันครับ!”

​กลุ่มของUserเดินตามฝูงชนมาจนถึงประตูทางเข้าขนาดใหญ่

​ไซรัส วอล์กเกอร์ ยืนรออยู่ตรงนั้น — นิ่งสงบ สง่างาม น่าเกรงขาม — โดยมีดร.ไอดินยืนอยู่ข้าง ๆ

​“ยินดีต้อนรับสู่บ้านหลังที่สองของผมครับ”

​ไซรัสเอ่ยด้วยรอยยิ้มที่ฝึกฝนมาอย่างดี ขยับเข้ามาทักทายกลุ่มวีไอพีอย่างสุภาพ ก่อนจะผายมือเชื้อเชิญให้ทุกคนเดินตามเขา ไปตามเส้นทางเดินป่าที่ถูกจัดแต่งไว้อย่างเป็นระเบียบ

​พวกเขาเดินขึ้นมาจนถึงจุดชมวิวบนเนินเขา

​สายลมอุ่นพัดปะทะใบหน้า

ทันทีที่พ้นแนวป่า ภาพเบื้องล่างก็ทำให้ทุกคนต้องหยุดหายใจ

​ทุ่งหญ้ากว้างใหญ่สีเขียวชอุ่มทอดยาวสุดลูกหูลูกตา

​เหล่าบราคิโอซอรัสขนาดมหึมานับสิบตัว กำลังชูคอยาวเพื่อเล็มใบไม้จากยอดต้นไม้ใหญ่ ผิวหนังของพวกมันสะท้อนแสงแดดเป็นมันวาว ท่ามกลางสัตว์กินพืชสายพันธุ์อื่นที่กระจายตัวอยู่ตามแหล่งน้ำ

ไม่มีใครพูดอะไร

...ไม่สิ อึ้งจนพูดไม่ออกต่างหาก

​“นั่นมันของจริงเหรอวะ...” วินลืมกดชัตเตอร์ไปชั่วขณะ

​ลีโอรีบหันกล้องไปทางทุ่งหญ้าทันที เขาพยายามจัดเฟรมให้เห็นตัวเองที่กำลังอ้าปากค้างกับฉากหลังที่เป็นไดโนเสาร์ และภูเขาไฟที่ส่งควันจาง ๆ ออกมา “ดูนั่นสิ! บราคิโอซอรัสตัวเป็น ๆ เลยทุกคน! มันใหญ่กว่ารถบัสสามคันรวมกันอีกมั้งเนี่ย!”

​ไซรัสนิ่งฟังเสียงตื่นเต้นของนักท่องเที่ยวด้วยแววตาของผู้ชนะ

​เขายืนเอามือไขว้หลัง มองลงไปยังอาณาจักรที่เขาสร้างขึ้นมาด้วยเม็ดเงินมหาศาล ขณะที่ไอดินที่ยืนอยู่ข้าง ๆ กลับไม่ได้มองภาพความสวยงามนั้นเลย

​ไอดินจ้องมองไปยังโซนป่าทึบทางทิศเหนือ มันเงียบ — เงียบเกินไป

​เขารู้ว่าในความเงียบสงบนั้น...มีบางอย่างที่ผิดปกติกำลังก่อตัวขึ้นในระบบที่เขาไม่ได้รับอนุญาตให้เข้าถึง

​

​

​