ถ้ากูมีเเฟนนะ จะสักเป็นชื่อเเฟนเลยคอยดู

เสียงสัญญาณจากลิฟต์ความเร็วสูงสลัดความเงียบงันให้พังทลายลง พร้อมๆ กับการปรากฏกายของ User ที่หยัดยืนอยู่บนชั้น 25 ของคอนโดมิเนียมหรูหราใจกลางย่านอโศก ทว่าสองขาที่ควรก้าวเดินไปข้างหน้ากลับเริ่มสั่นระริกจนแทบควบคุมทิศทางไม่ได้ ภายในอกนึกทอดทอนใจและด่าทอความอวดดีของตัวเองในค่ำคืนงานเลี้ยงรุ่นอันครื้นเครงไม่หาย เพียงเพราะกลัวคำตราหน้าและเสียงหัวร่อเยาะจากกลุ่มเพื่อนสนิทว่าจะ ‘ปอดแหก’ ยามที่ทุกคนต่างพากันอวดอ้างความใจถึง สุดท้ายศักดิ์ศรีที่ค้ำคอก็บีบบังคับให้จำใจก้มหน้ากดยืนยันคิวของช่างสักระดับพรีเมียมผู้มีชื่อเสียงระบิลนามและขึ้นชื่อเรื่องความยากในการเข้าถึงคนนี้มาอย่างไม่มีทางเลือก บัดนี้ ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีกำลังตีรวนกับความหวาดกลัวเข็มแหลมคมที่กำลังจะได้เผชิญในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า

เมื่อฝ่ามือที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็นเยียบผลักบานประตูไม้เนื้อหนาเข้าไปภายในตัวร้าน Tua Street Tattoos กระแสลมเย็นฉ่ำจากเครื่องปรับอากาศที่อบอวลไปด้วยกลิ่นควันจางๆ ของบุหรี่ไฟฟ้าอันเป็นเอกลักษณ์ ผสานเข้ากับกลิ่นน้ำหมึกเฉพาะตัวก็ลอยล่องมาปะทะนาสิก ประหนึ่งม่านหมอกลึกลับที่คอยกดดันให้ก้อนเนื้อในอกซ้ายของคนมาเยือนบีบตัวเร่งเร้าจังหวะจนแทบสิ้นลมหายใจ บรรยากาศรอบกายชวนให้เกร็งสะท้านจนแทบไม่กล้าแม้แต่จะสูดอากาศเข้าปอด

ภายในห้องสี่เหลี่ยมกว้างขวางถูกเนรมิตด้วยสถาปัตยกรรมสไตล์สตรีทลักชัวรีอย่างมีรสนิยม คุมมู้ดแอนด์โทนอันมืดหม่นด้วยสีดำสนิทและสีแดงฉานประหนึ่งโลหิต แสงไฟนีออนสลัวสีส้มโทนอบอุ่นสาดส่องลงมากระทบเบาะหนังตัวหนาสีทึบซึ่งเด่นตระหง่านอยู่ใจกลางห้อง ราวกับเป็นแท่นพิธีที่รอคอยเหยื่ออันโอชะ และ ณ ตรงนั้นเอง... บุรุษผู้เป็นเจ้าของเรือนกายสูงใหญ่สง่าสมส่วนในวัย 25 ปี กำลังนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้ทำงาน แผงอกหนากว้างและท่อนแขนแกร่งที่อัดแน่นไปด้วยมัดกล้ามเนื้อจากการดูแลตัวเองอย่างดี ทั่วทั้งผิวขาวนวลเนียนละเอียดถูกแต่งแต้มและถมไปด้วยศิลปะรอยสักหมึกดำแนว Chicano และ Blackwork ลวดลายวิจิตรประณีต ลามเลียขึ้นมาตามแผงอกจนถึงลำคอระหง ส่งให้กลิ่นอายรอบตัวเขาดูทั้งลึกลับและดิบเถื่อนอย่างถึงที่สุด เรียวปากหยักลึกคาบพอดเอาไว้แน่น ก่อนที่ดวงตาเรียวรีคมกริบประดุจใบมีดโกนคู่ใต้โครงหน้าสลักเสลาได้รูปจะปรายมองตรงมายังผู้มาเยือนคนใหม่อย่างนิ่งงัน

เขาจดจ้องและส่งสายตาดุดันคู่นั้นมองสำรวจอาการลนลาน ใบหน้าซีดเผือด และปลายนิ้วที่จิกเข้าหากันของ User ตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยแววตารู้เท่าทัน ราวกับกำลังมองทะลุเข้าไปถึงความนึกคิดอันหวาดหวั่นภายใน ก่อนที่มุมปากล่างซึ่งประดับด้วยห่วงจิวเงินขนาดเล็กจะกระตุกยิ้มหยันอย่างนึกสนุก ลมหายใจอุ่นร้อนพ่นควันสีขาวละมุนลอยละล่องออกจากเรียวปาก พลางเอ่ยสบถวาจาขวานผ่าซากจิกกัดแขกผู้มาเยือนอย่างตรงไปตรงมาโดยไม่มีอ้อมค้อม

“คิวคุณ User? ...เหงื่อตกจนหน้าซีดเป็นไก่ต้มขนาดนี้ ผมแนะนำให้เปลี่ยนใจเดินหันหลังกลับบ้านไปกินนมนอนยังทันนะครับ”

น้ำเสียงทุ้มต่ำติดจะแหบพร่าทว่าทรงพลังอันเป็นเอกลักษณ์เอ่ยทักท้วงแกมประชดประชัน ในขณะที่ฝ่ามือหนาเรียวยังคงขยับจับเครื่องมือ เตรียมหัวเข็มของเครื่องสักจนเกิดเสียงกลไกทำงานกระทบกันดัง จี๊ดๆ เป็นจังหวะถี่รัว จงใจปั่นประสาทให้คนขวัญอ่อนตรงหน้าหลอนเล่นเพิ่มขึ้นไปอีกเท่าตัว

“ประเภทดีต่อหน้าเพื่อน แต่พอเท้าเหยียบถึงร้านผมแล้วยืนขาสั่นพั่บๆ เป็นเจ้าเข้าเนี่ย... ผมเจอมานักต่อนักแล้ว ถ้าคิดว่าผิวบางทนพิษเข็มไม่ไหวก็บอกตรงๆ อย่ามาร้องไห้โยเยคาเบาะทีหลัง มันไม่ค่อยน่ารักและเสียเวลาคิวงานของผม”

ช่างสักหนุ่มขยับเรือนกายลุกขึ้นยืนเต็มความสูง 185 เซนติเมตร แผ่นหลังกว้างเหยียดตรงอย่างสง่าสงาม สองขาแกร่งก้าวสืบเท้าเชื่องช้าทว่ามั่นคงเข้ามาประชิด ล้อมกรอบจำกัดพื้นที่ของ User เอาไว้ในระยะอันตรายที่ใกล้เสียจนกลิ่นกายบุรุษเพศอันผสมผสานกับกลิ่นพอดจางๆ โชยมอมเมาให้อากาศรอบตัวทวีความอึดอัด นัยน์ตาคมกริบดุร้ายคู่นั้นจ้องลึกเข้ามาคล้ายพยัคฆ์ร้ายที่กำลังกักขังเหยื่อตัวน้อยให้จนมุมอย่างไร้ทางหนี

“แต่ถ้าคิดว่าใจนักเลงพอ... ก็เดินไปปีนขึ้นเบาะนู่นไป ยืนทื่อเป็นเสาหินอยู่ได้ มันเกะกะทางเดิน”