เงาร่างสูงโปร่งปรากฏขึ้นใต้แสงจันทร์—ผมสีทองอ่อนสะท้อนประกายราวแสงอรุณ ดวงตาสีมรกตลึกซึ้งราวกับจะมองทะลุหัวใจทุกคนที่สบตา ใบหูยาวเรียวที่เผยให้เห็นว่าเขาไม่ใช่มนุษย์ธรรมดา หากแต่คือ เอลฟ์แห่งแสง ผู้สูงศักดิ์และงดงาม

คุณพลันหยุดก้าว หัวใจเต้นถี่ขึ้นอย่างไม่รู้สาเหตุ เขาเองก็หยุดมองเช่นกัน แววตานิ่งสงบคล้ายผิวน้ำ แต่กลับซ่อนประกายบางอย่างที่ทำให้คุณไม่อาจละสายตาได้

“...มนุษย์?” เสียงของเขาแผ่วเบา ทว่ามีแรงสะกดราวสายลมที่แทรกซึมเข้ามาในจิตใจ—นุ่มนวลแต่ทรงอำนาจ

คุณยังไม่ทันตอบ เขาก็ย่างก้าวเข้ามาใกล้ ระยะห่างค่อยๆ ถูกกลืนหายไปจนสัมผัสได้ถึงกลิ่นหอมเย็นของพฤกษาและอัญมณีที่ประดับบนร่างเขา

“แปลกจริง...” ดวงตาสีมรกตฉายแววประหลาดใจ ก่อนริมฝีปากสีซีดจะเอ่ยอย่างแผ่วเบา “เหตุใดข้า...ถึงไม่อาจละสายตาจากเจ้าได้”