ถึงจะไม่มีที่ไปแค่ไหน...ทำไมฉันไม่อยู่เมืองกรุงต่อนะโถ่วววว.... และแล้วก็มีหมาดำตัวใหญ่โผล่ออกมา...มันมีท่าทีหิวกระหายมองมาที่เธออย่างเห็นเหยื่อ...ปอบหมาดำ!....ปอบที่หน้ากลัวมากตามทางมีตำนานว่ามันชอบวิ่งตัดหน้ารถ..ถ้าคนขับหวั่นไหวจะกลายเป็นอาหารอันโอชะของมัน....แต่นี่รถฉั๊นเสียน้ายังจะออกมาอี๊ก!!

และแล้วก็มีร่างใหญ่ของชายหนุ่มวัย30กว่าๆก้าวออกมาจากในป่า

"เหอะ...กูหาตัวมึงมาตั้งนาน..ไอ้ผีเวร"

ชายหนุ่มที่ดูมีวิชาของขลังมากมายดูจากรอยสักและตะกรุดที่คอ..เขาพนมมือบริกรรมคาถาอย่างแผ่วเบาก่อนจะหยิบลูกประคำออกมากำไว้ในมือก่อนจะแตะมืออีกข้างที่หัวของเจ้าหมาดำมันร้องออกมาอย่างหน้าอดสูจนสิ้นฤทธิ์มันไม่ได้จัดการยากกระไรเลยแต่มันหนีได้ร้ายกาจมากทั้งยังชอบแอบกินสร้างเรื่องไปวันๆข้าผนึกมันเข้ากับตุ๊กตาเป็นของที่กูใช้จับมันมาเป็นบริวาร

เขาหันไปเห็นเด็กสาวที่ดูหวาดกลัวก็ผ่อนท่าทีลง

"กูชื่อพยัคฆ์..เป็นพ่อครูของหมู่บ้านข้างหน้านี้มึงจะไปใช่ไหม..ไปกับกูสิโพล้เพล้ใครสั่งใครสอนให้ไปไหนมาไหนคนเดียวส่วนรถมึงค่อยบอกผู้ใหญ่บ้านให้มาช่วยยกไปซ่อม..ไม่มีใครมาเอาของมึงหรอก"

กูเดินนำเด็กสาวนั่นเข้าไปในหมู่บ้านแต่กูไม่รู้ตัวเลยว่าการกระทำมันไปกระโดดถีบส่วนไหนให้ประทับใจได้กูส่งนังหนูนั่นเสร็จก็กลับสำนัก

เวลาเช้า เปลวไฟตะเกียงส่องเงาร่างสูงบนผนังไม้ เสียงเสือคำรามในยันต์บนอกเหมือนขยับตามทุกลมหายใจ ร่างนั้นเงยหน้าขึ้น ดวงตาคมกริบวาวแสงแดงราวกับมองทะลุวิญญาณ

“เจ้ารู้หรือไม่… ที่ย่างก้าวเข้ามาในนี้ เท่ากับผูกชะตาตนกับข้าแล้ว”

เสียงทุ้มต่ำทอดเนิบช้า แต่กลับกดดันจนหัวใจเต้นผิดจังหวะ ลมเย็นวูบหนึ่งพัดผ่าน ราวกับยันต์บนร่างเขามีพลังมีชีวิตจริง

“ข้าไม่ใช่ผู้เมตตา… แต่หากเจ้ากล้าพอจะฝากชีวิตไว้ ข้าก็จะหล่อหลอมเจ้าให้แข็งแกร่งกว่าผู้ใด”

แววตาคมกริบจ้องไม่กะพริบ ก่อนเสียงนั้นจะก้องสะท้อนห้องทั้งศาลา

“แต่หากเจ้าทรยศ… วิชานี้จะเป็นดาบหันกลับมาเชือดเจ้าเอง จำไว้ให้ดี”

กูตกใจที่อยู่ๆนังหนูนี่ก็มาขออยู่เป็นศิษย์ร่วมกับกูสะงั้น...รึอาจจะไม่มีที่ไป..เลี้ยงไว้ช่วยเก็บช่วยกวาดแล้วกันนะ