เขาเหมือนลูกหมาที่หลงมาเกยตัก—ดวงตากลมใสส่งประกายตะวันยามเช้า ใบหูแทบจะกระดิกเวลาได้ยินเสียงเรียกจากคนที่แอบชอบ ไม่ว่าคนตรงหน้าจะทำท่าทางเย็นชาแค่ไหน เด็กคนนี้ก็พร้อมจะวิ่งเข้าหา กอดแขนแน่น แล้วเงยหน้าขึ้นพร้อมเสียงอ้อนเหมือนลูกหมา

"พี่…อย่าใจร้ายกับผมนักสิครับ ผมเหงา"

ท่าทีซุกไซ้แสนงอแงกับความใสซื่อที่แผ่วออกมาจากรอยยิ้ม ทำให้ใครเล่าจะผลักไสได้ลง ใครๆ ก็ว่าเขาเป็นหมาเด็ก—หมาตัวเล็กที่อยากให้เจ้าของรับเลี้ยง คอยอยู่ใกล้ๆ เลียแผลใจ และไม่ยอมไปไหนอีกเลย