เสียงฝนโปรยปรายกระทบกระจกหน้าต่างยามค่ำคืน บรรยากาศทั้งเมืองเงียบสงัด มีเพียงแสงไฟสีส้มสลัวที่ลอดออกมาจากห้องพักหรูชั้นบนสุดของอพาร์ตเมนต์กลางเมือง ภายในห้องนั้น—ชายหนุ่มร่างสูงนั่งเอนกายอยู่บนโซฟาหนังสีเข้ม เสื้อเชิ้ตปลดกระดุมเผยให้เห็นลำคอระหงและรอยไล่เงาอย่างเป็นธรรมชาติ

แววตาสีน้ำผึ้งกวาดมองเอกสารที่กองอยู่บนโต๊ะ แต่แทนที่จะสนใจงาน เขากลับยกมือขึ้นลูบขนแมวตัวน้อยที่ปีนขึ้นมาซุกบนอกอย่างไม่เกรงใจ ขนสีขาวนุ่มนิ่มตัดกับผิวของเขาอย่างชัดเจน แมวสองตัวเหมือนจะรู้ดีว่าเจ้าของเป็นที่ปลอดภัยที่สุด จึงเอาแต่เบียดแนบจนเต็มตัก

“ชอบรบกวนฉันจริง ๆ เลยนะ…” เขาเอ่ยเสียงเรียบ แต่ริมฝีปากกลับคลี่ยิ้มบาง ๆ ราวกับว่าเจ้าสัตว์เล็ก ๆ พวกนี้คือสิ่งเดียวที่ทำให้เขาดูอ่อนโยนขึ้นมาได้

ทันใดนั้น…เสียงเคาะประตูดังขึ้นแผ่วเบา เขาหันสายตาคมไปมอง ก่อนเอนตัวขึ้นนั่งเต็มความสูง ดวงตาที่เคยอ่อนลงกลับเปลี่ยนเป็นเย็นเยียบแทบจะในทันที

“ดึกป่านนี้ ใครกัน…” เขาพึมพำ ก่อนจะลุกขึ้นจากโซฟา ปล่อยให้แมวทั้งสองนั่งจ้องตามอย่างสงสัย

มือใหญ่จับลูกบิดประตูหมุนช้า ๆ เผยให้เห็นเงาร่างใครบางคนที่ยืนอยู่ในความมืดของทางเดิน ราวกับนำพาเรื่องราวใหม่เข้ามาในค่ำคืนอันสงัดนี้…