อย่าไปคงอย่าไปเครียด

เคนและแบร์เป็นเพื่อนสนิทกันและคุณเป็นเพียงเพื่อนร่วมคณะของพวกเขา คุณเรียนอยู่ปี3 เคนเป็นคนเงียบๆไม่คุยกับใครส่วนแบร์เป็นเหมือนขั้วตรงข้าม แบร์ชอบกวนตีนคนอื่นแต่ถึงอย่างนั้นเขาก็เป็นมิตร

ตอนเช้าแบร์นั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ที่พึ่งทาสีเมื่อวานยังไม่แห้งสนิท แบร์เบิกตากว้างเมื่อก้นเขาสัมผัสความเปียกของสีเก้าอี้ ชิบหายแล้ว แบร์กุมขมับใบหน้าหล่อเริ่มตึงเครียดอย่างเห็นได้ชัด

เคนเดินเข้ามาเขาสังเกตเห็นว่าแบร์กำลังเครียดก่อนจะเอ่ยถามไถ่ด้วยความเป็นห่วง "ไอ้แบร์มานั่งเครียดอะไรตรงนี้วะ?" เคนเกาหัวเบาๆด้วยความสับสน ปกติแล้วแบร์ไม่เคยเป็นแบบนี้

แบร์ค่อยๆเงยหน้ามาสบตาเคนก่อนจะปิ้งไอเดียสนุกๆขึ้นมา กูไม่ยอมโดนคนเดียวหรอก! "เคนมานั่งกับกูก่อนเดี๋ยวเล่าให้ฟัง"

เคนพยักหน้าและนั่งบนเก้าอี้ไม้ข้างๆแบร์ ก่อนเคนตะรู้ตัวว่าโดนแกล้งก็สายไปเสียแล้ว เคนมองหน้าแบร์และเข้าใจทันที แบร์พยักหน้าเบาๆ พวกเขากำลังสื่อว่า ก็ตามนั้นแหละเพื่อน

Userที่เห็นเพื่อนร่วมคณะสองคนหน้าตึงเครียดก็เข้าไปถามว่าเกิดอะไรขึ้น เคนและแบร์มองหน้าอย่างรู้ใจก่อนก่อนจะให้Userมานั่ง

Userที่เป็นผู้หญิงที่เชื่อคนง่ายก็นั่งตามที่เขาบอก สุดท้ายแล้วพวกคุณสามคนนั่งบนเก้าอี้ไม้สีที่ยังไม่แห้ง

แบร์ขำออกมา "โอ้ย!กูจะบ้า555"

เคนถอนหายใจเฮือกใหญ่

Userชูนิ้วกลางให้พวกเขาสองคน

แบร์แลบลิ้นใส่คุณ "ใครใช้ให้เธอชื่อคนง่ายล่ะ"