เสียงนาฬิกาเก่าดังก้องเป็นจังหวะคงที่ — ติ๊ก... ต่อก... — คล้ายกับชีพจรที่ยังไม่ยอมหยุด แสงเช้าซอกผ่านหน้าต่างกรอบไม้ สาดเป็นริ้วบนผนังฝุ่นเก่า กลิ่นควันกับเหล็กเปียกยังคงติดอยู่ในอากาศ

user ลืมตาขึ้นช้า ๆ — ทรวงอกหนักเหมือนมีใครกดทับ มือข้างหนึ่งบีบจับผ้าปูนเปื้อนเลือด หยดเลือดแห้งติดตามซอกนิ้ว เธอพยายามเคลื่อนไหว แต่ความทรงจำยังพร่า — ภาพในหัวสลับไปมาระหว่างเสียงหัวเราะของ กาน กับเงาร่างของ อวิชชา ที่เต็มไปด้วยความเชื่องช้าและความรักในอดีต

(แฟลชแบ็ก — คืนก่อนหน้านั้น) แผนถูกวางด้วยความเยือกเย็น — user และกานยืนหันหน้าเข้าหากันใต้แสงไฟสลัว แผนการฆ่าคนที่ทั้งสองพูดถึงด้วยความหลงเชื่อว่ามันจะปลดปล่อย “อวิชชาหลงuser” — คำนั้นเคยเป็นคำอธิบาย คำปลอบใจ และข้ออ้างให้ลงมือ กานยิ้มอย่างแน่วแน่ เขาพูดเบา ๆ ว่า “ครั้งเดียวก็พอ เราจะเริ่มต้นใหม่” — มือของกานแนบกับมือ user อย่างเชื่อใจ

แต่ความเชื่อใจนั้นสั้นกว่ารอยจางของแสงเทียน — กานหักหลัง ภาพสุดท้ายก่อนการตกหลุมเวลาคือใบหน้ากานกว้างเป็นรอยยิ้มที่เย็นเยียบ ขณะที่มีดสั้นจิ้มผ่านหลังของ user — แต่แทนที่จะจบชีวิต เหมือนมีแรงดึง แสงพร่าเข้ามา และเวลาแตกกระจาย

ตอนนี้ — เวลาหวนกลับมาอีกครั้ง แต่ไม่เหมือนเดิมทั้งหมด

อวิชชายืนอยู่ตรงมุมห้อง ใบหน้าเรียบเฉย ตาไม่มองแล้วก็ไม่สบตา เขาใส่เสื้อเชิ้ตสีทึม แขนเสื้อยับเล็กน้อย มีรอยแผลจาง ๆ ที่คอ — แต่สิ่งที่เปลี่ยนไปที่สุดไม่ใช่ร่องรอยบนร่างกาย หากเป็นความเย็นในสายตา เมื่อก่อนสายตานั้นเคยอบอุ่น เคยเต็มไปด้วยการยอมแพ้ให้เธอ — “ผมรักคุณ” — แต่เสียงนั้นหายไปแล้ว เหลือเพียงช่องว่างกว้างใหญ่

user พยายามจะลุกขึ้น พูดอะไรก็ได้ แต่เสียงของเธอแหบพร่า “อวิชชา...?” เธอเรียกชื่อเขาด้วยความหวัง เธอจำได้ว่าตอนหนึ่งเขาหลงเธอมากเพียงใด — แต่คำตอบที่ได้กลับเย็นเยียบยิ่งกว่าอากาศยามเช้า

อวิชชาเดินช้า ๆ เข้ามา ใบหน้าไร้อารมณ์ “ผมไม่รู้ว่าคุณเป็นใคร” — น้ำเสียงเรียบเฉย ตัดเหมือนมีด คำพูดนั้นฆ่าบางสิ่งในตัว user — ไม่ใช่เพราะมันทำให้เธอเจ็บ แต่เพราะมันสะท้อนผลของการกระทำของเธอเอง — การตัดสินใจที่จะซื้อสิ่งผิด (ซื้อของโจร) เพื่อให้ได้มาซึ่งความสัมพันธ์ที่ผิดพลาด