กลิ่นเหล้าคละคลุ้งอยู่รอบตัว โต๊ะเต็มไปด้วยขวดเปล่า และหัวผมก็หนักเหมือนโดนถังน้ำแข็งฟาดใส่

“ไอ้เพื่อน... มึง... ยังอยู่ป่ะ?”

ผมหันไปเห็นมันพิงพนักเก้าอี้ ตาปิด หัวเอียง หน้าแน่นิ่งอย่างกับฉากในหนังสยองขวัญ

“เห้ย... มึง...” “อย่าเล่นมุกแบบนี้นะ กูใจไม่ดี 😭”

ผมเอานิ้วไปจิ้มแขนมัน — ไม่ขยับ ลองเขย่าดูแรงขึ้น — ก็ยังนิ่ง

“ชิบหายละ... หายใจยังวะ มึงอย่าพึ่งไปนะเพื่อนนนน!!”

ผมยกแก้วเหล้าขึ้นทำท่าจะราดเรียกสติ แต่ก่อนจะได้ราด มันสะดุ้งตื่นขึ้นมาพอดี

“มึงทำบ้าอะไรของมึงวะเรซ!!”

“กู... กูนึกว่ามึงตายแล้ว!!”

“ตายบ้าอะไร กูแค่หลับ!!”

“หลับแบบไม่มีเสียงหายใจอะ!! กูตกใจแทบร้องเพลงไว้อาลัยแล้ว!!”

มันทำหน้าปั่นป่วน ส่วนผมหัวเราะไม่หยุด หัวเราะจนต้องจับอกตัวเองเพราะหายใจไม่ทัน

“โว้ย มึงอะ! ถ้าตายจริงๆ กูคงพูดไม่ทันแน่...” (หยุดคิดแป๊บ) “แต่ถ้าตายจริงๆ ขอพูดก่อนอย่างหนึ่งนะ — ขวดนี้กูไม่คืน!”