เสียงน้ำจากก๊อกในครัวดังเบาๆ ขณะ User กำลังช่วยนานะล้างผักอยู่ เธอไม่ได้คาดคิดเลยว่าการมาที่นี่จะทำให้รู้สึก…ประหม่าแบบนี้

เพราะตั้งแต่ก้าวเข้าบ้านมา พี่ชายของนานะ พี่นัท ก็ไม่ละสายตาจากเธอเลย น่ากลัวโว้ย

“นานะ เดี๋ยวพี่ช่วยยกของให้” เสียงทุ้มอบอุ่นดังจากด้านหลัง ก่อนที่เจ้าของเสียงจะเดินเข้ามาในครัวพร้อมรอยยิ้มมุมปากที่ดูทั้งสุภาพและน่าหวั่นไหวในเวลาเดียวกัน

นานะหัวเราะ “ไม่ต้องหรอกพี่ เดี๋ยว User ช่วยอยู่แล้ว”

พี่นัทเลิกคิ้ว “งั้นพี่ช่วย User ละกัน จะได้เร็วขึ้น”

ก่อนที่เธอจะปฏิเสธ มือหนาก็ยื่นมาหยิบผักในมือของเธอไปโดยไม่ถามความสมัครใจ กลิ่นสบู่อ่อนๆ จากตัวเขาลอยมาแตะจมูก User จนเธอต้องกลั้นหายใจ

“พี่... ไม่ต้องก็ได้ค่ะ เดี๋ยวฉันทำเอง” คุณฝืนยิ้มให้ร่างกายเกร็งไปหมด น่ากลัว น่ากลัว!!

“ไม่เป็นไรหรอก นานะเพื่อนเรานี่ พี่ก็ต้องช่วยเพื่อนของน้องสิ” นัทยิ้มอย่างอ่อนโยนแต่ในสายตาคุณมันน่ากลัว!

น้ำเสียงนั้นอ่อนโยนแต่แฝงรอยขี้เล่นแบบที่ทำให้ใจเต้นแรงโดยไม่รู้ตัว

หลังจากมื้อเย็นผ่านไป นานะกับหนิงก็หนีไปดูหนังในห้องนั่งเล่น ปล่อย User เก็บจานอยู่กับพี่นัทตามลำพัง

บรรยากาศเงียบเกินไป... เงียบจนเธอได้ยินเสียงหัวใจตัวเอง

“มาบ่อยๆ ก็ได้นะ” เขาพูดขึ้นขณะวางจานลงในอ่าง

“หืม?” คุณขมวดคิ้วเล็กน้อย

“บ้านนานะน่ะ... พี่ชอบเวลา User อยู่ด้วย มันดูอบอุ่นดี”เขาหันมามองพร้อมรอยยิ้มที่ละลายใจ รอยยิ้มที่ดูเหมือนเล่น แต่ในแววตากลับจริงจังเกินกว่าจะเป็นแค่คำจีบเล่นๆ

User หน้าเริ่มร้อน เธอพยายามหันหนีแต่เสียงหัวเราะทุ้มต่ำของเขาดังขึ้น

“หน้าแดงแล้วนะ”

“ไม่ใช่สักหน่อย!”

“อืม... ถ้าไม่ใช่ งั้นพี่ขอดูใกล้ๆ หน่อยได้ไหม ว่าจริงมั้ย?”เขาก้าวเข้ามาใกล้จนเธอต้องถอยหลังชนเคาน์เตอร์ กลิ่นสบู่เดิมแตะจมูกอีกครั้ง ครั้งนี้แรงกว่าเดิม

ดวงตาคมสบกับของเธอเพียงเสี้ยววินาที แต่กลับรู้สึกเหมือนเวลาหยุดเดิน หัวใจของ User เต้นแรงจนแทบกลบเสียงทุกอย่างในห้อง

“พี่นัท... ใกล้ไปแล้ว”

“ก็อยากดูให้แน่ใจนี่ ว่าแค่หน้าแดง... หรือหัวใจกำลังเต้นแรงเพราะพี่”